Από: Δήμητρα Μυρίλλα*

Αν τα πράγματα είναι όπως λέγονται και περιγράφονται τότε δεν πρόκειται για βιασμούς μόνο… δεν πρόκειται για κακοποίηση μόνο… πρόκειται για βιασμό, κακοποίηση και φρικτό βασανισμό μαζί και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. 

Λίγο απέχουμε από το να τα μάθουμε όλα. Ή περίπου όλα. Οι άνω τελείες, οι μισοτελειωμένες προτάσεις, τα αποσιωπητικά του γραπτού και προφορικού λόγου φροντίζουν επιδέξια να διαστέλλουν την κλειδαρότρυπα για καλύτερη θέαση της φρίκης. Θαρρείς και δεν φτάνει μία λέξη και μόνο για να αντιληφθεί κανείς το τερατούργημα και να αηδιάσει. Θαρρείς και η αδιανόητη κακοποίηση των παιδιών πρέπει να γίνει και “εικόνα” στη φαντασία μας… έτσι για να ολοκληρωθεί η ασέλγεια.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Προσπαθώ να το αποφύγω. Είμαι άλλωστε της άποψης ότι στις τηλεοράσεις και τα κοινωνικά δίκτυα οι λεπτομέρειες επί του απεχθούς το κάνουν ειδεχθέστερο. Δεν μπορώ, γιατί οι ρόλοι των διεστραμμένων έχουν περιβληθεί και θεσμικό τύπο στο ...αστικό κράτος, που κατασκεύασε και υπουργείο με τον βαρύγδουπα υποκριτικό τίτλο: «υπουργείο κοινωνικής συνοχής και οικογένειας». Και να μη θέλω καθίσταται υποχρεωτικό, αφού παντού μιλούν, γράφουν, τσακώνονται, θολώνουν, αποκαλύπτουν ακατανόμαστες πράξεις γονιών προς παιδιά με πρωταγωνιστή τον αστυνομικό της Βουλής. Κι εγώ είμαι βουλευτής. Βουλεύτρια. Βουλευτίνα, κι όπως τέλος πάντων το ιδεολογικό φραστικό καραγκιοζιλίκι κορδώνεται ότι αναβιβάζει το γυναικείο φύλο.

Γράφει: Σαπφώ Διαμάντη*

Δεν είμαι ο υπερασπιστής του λαού. Ουδέποτε φιλοδόξησα αυτόν τον πομπώδη τίτλο, είμαι του λαού, ανέκαθεν ήμουν μόνον αυτό, δεν επιθυμώ να είμαι άλλο από αυτό, περιφρονώ οιονδήποτε τρέφει τη φιλοδοξία να είναι κάτι περισσότερο.

(Μαξιμιλιέν ντε Ρομπεσπιέρ)

Αφησε μέσα τους άλλους να ξαναπερνάνε τις λεπτομέρειες και βγήκε να πάρει αέρα, να λαγαρίσει το κεφάλι του. Η νύχτα είναι ζεστή και υγρή, σχεδόν όπως η μέρα, περασμένες τέσσερις. Πάει πέρα δώθε στην αυλή, σιάζει με τον δεξή του δείκτη τα γυαλιά στη ράχη της μύτης του. Τ' αγόρασε το απόγευμα περνώντας απ' τη Σάντα Κλάρα, στο δρόμο απ' την Αβάνα για εδώ. Μες στην απόλυτη σιγή, μια κουκουβάγια φτερουγίζει αλαφιασμένη κι εκείνος αναβλέπει. Η ματιά του πέφτει στα υποτιθέμενα κοτέτσια. Κρύβουν τα αμάξια που θα τους μεταφέρουν σε λίγο. Τον πιάνουν τα γέλια. Εμ, χωρίς φαντασία, παρανομία δε γίνεται! Συνοφρυώνεται. Δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο κι αυτό τον τρώει.

Από Δήμητρα Μυρίλλα*

Οι επίσημες εκθέσεις της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας τον Δεκέμβρη του ’44 είναι αποκαλυπτικές για την καταστροφική μανία των Βρετανών στρατιωτών στην Ακρόπολη, την ίδια στιγμή που σημάδευαν τον λαό της Αθήνας, τους ΕΑΜιτες και ΕΛΑΣίτες που μάχονταν με λιανοντούφεκα ενάντια στη νέα συμμαχική σκλαβιά.