Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Μίκρυνε ο κόσμος μας ή μεγάλωσε; Εκείνο το πολυσυζητημένο παγκόσμιο χωριό, πόσο χωριό και πόσο παγκόσμιο είναι; Οχι δεν είναι τυχαία ερωτηματικά ψυχολογικής υπαρξιακής ή φιλοσοφικής κρίσης. Είναι μια απόπειρα να βρει κανείς δρόμο συνεννόησης με τον όποιον άλλον σε εποχές θολές, ανασφαλείς κι ενδεχομένως τραγικές. Μέρες που είναι επετειακές, είναι και φορτισμένες συνήθως κάθε τέλος Οκτώβρη, με σπουδαίες λέξεις όπως έπος, πατρίδα, νίκη, αέρας, κρυοπαγήματα, θάνατος. Βέβαιο είναι ότι η εποχή μας θυμίζει περισσότερο τη δεκαετία του τριάντα, του περασμένου πια αιώνα, και ειδικά σε ό,τι αφορά στους νέους, σε τίποτα δεν θυμίζει τη μεταπολεμική ευφορία των κινημάτων όπου Γης.

Στις 20 Οκτώβρη του 1980, το Υπουργικό Συμβούλιο, υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Γ. Ράλλη, εγκρίνει ομόφωνα τη συμφωνία επανένταξης στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Συντελείται μια ακόμη εγκληματική πράξη κατά της ανεξαρτησίας και των συμφερόντων της χώρας και του ελληνικού λαού. Η λαϊκή αντίδραση στην πολιτική εθνικής μειοδοσίας της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας είναι άμεση.

Η Γερμανίδα ΥΠΕΞ Αναλένα Μπέρμποκ, μιλώντας τη Δευτέρα στη γερμανική Βουλή παρέδωσε «μαθήματα» ξεπλύματος της γενοκτονίας που διαπράττει το Ισραήλ εναντίον του λαού της Παλαιστίνης.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Ο πόλεμος είναι βάρβαρο πράγμα. Κι οι λαοί το ξέρουν. Από τότε που υπάρχουμε. Ο βρώμικος πόλεμος δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο βάρβαρος. Είναι όμως αυτός που στη συλλογική μνήμη κι εμπειρία είναι συνυφασμένος με τη διαστροφή και την κακοβουλία μέσων και ανθρώπων. Απ΄ τα αέρια μουστάρδας του πρώτου παγκόσμιου ως αυτά των φούρνων του δεύτερου, κι από τα βασανιστήρια του μεσαίωνα ως αυτά του Αμπου Γκράιμπ, κι απ΄ τον Ηρώδη ως τους μαζικούς ακρωτηριασμούς του Βελγικού Κογκό και τα βυζαντινά παλουκώματα. Ο βρώμικος πόλεμος είτε κρίνεται από τη μαζικότητα της σφαγής είτε από το αποτύπωμα πάνω σε καθένα ανθρώπινο σώμα του απόλυτου κακού του ανθρώπινου μυαλού.