Στις 29 Σεπτέμβρη 1938 αρχίζει στο Μόναχο η τετραμερής διάσκεψη. Την Γερμανία εκπροσωπεί ο Χίτλερ, την Αγγλία ο Τσάμπερλεν, τη Γαλλία ο Νταλαντιέ και την Ιταλία ο Μουσολίνι. Αντικείμενο της διάσκεψης είναι το μέλλον της Τσεχοσλοβακίας, την οποία ο Χίτλερ κατηγορούσε για καταπίεση των Γερμανών της Σουδητίας. Με την κατάπτυστη «Συμφωνία του Μονάχου», οι κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας με την προτροπή της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ικανοποίησαν όλες τις απαιτήσεις του Χίτλερ πιστεύοντας ότι έτσι θα τον στρέψουν κατά της Σοβιετικής Ενωσης.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

O πόλεμος είναι εδώ. Δεν έρχεται. Ηρθε. Και στον βορρά (Ουκρανία) και στον νότο (Παλαιστίνη - Λίβανος). Δεν είμαστε σ' αυτόν ουδέτεροι παρατηρητές. Συμμετέχουμε. Με όπλα, με χρήμα, με ψηφοφορίες σε διεθνείς οργανισμούς, με συμμαχίες, με δηλώσεις, με προπαγάνδα. Ο πληθυντικός που χρησιμοποιώ μέχρι εδώ δεν είναι τεχνητός. Είναι απεικόνιση της πραγματικότητας. Πλην ΚΚΕ, λοιπόν, που έχει σαφή πολιτική θέση απέναντι στη φύση, στο ανάγλυφο των συμφερόντων, στην αντικειμενική κατανομή των βαρών και των συνεπειών του ιμπεριαλιστικού πολέμου, σχεδόν όλοι οι άλλοι ιδεολογικοπολιτικοί χώροι κινούνται μεταξύ εκβιασμένης λαϊκής άγνοιας και αδράνειας, και σε διαγκωνισμούς συμμετοχής στα τυχόν λάφυρα, με ανίερους ελιγμούς και φτιασιδωμένα κίνητρα.

Από Νίκος Μπογιόπουλος*

Το κράτος - δολοφόνος απειλεί με ανάφλεξη όλη την Μέση Ανατολή! Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, η κρατική τρομοκρατία στο έδαφος του Λιβάνου, διαπράττονται πλέον με όρους κανιβαλισμού.  Αμερικάνοι και ΕΕ αποτελούν τους άμεσους συνεργούς του στυγερού εγκλήματος.

Οταν ο Γκέρινγκ, υπαρχηγός του Χίτλερ και επικεφαλής της Γκεστάπο, ανέλαβε την ηγεσία του υπουργείου των Εσωτερικών στην κυβέρνηση των ναζί, απευθυνόμενος στην αστυνομία του Ντόρτμουντ, δήλωσε: «Δύο είδη νόμου ξέρω, γιατί ξέρω και δύο είδη ανθρώπων: αυτούς που είναι με το μέρος μας και αυτούς που είναι εναντίον μας»!

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Αρχές δεκαετίας του '80 δουλεύω στο ελεύθερο ρεπορτάζ μεγάλης αστικής εφημερίδας. Κάθε πρωί στη σύσκεψη στις 10 εμείς... οι ελεύθεροι, προτείναμε ελεύθερα θέματα. Εσπαγα τα νεύρα του υπεύθυνου για μας, γνωστού φαφλατά καλή του ώρα, γιατί είχα πολλά, κι έτσι τα μοίραζα και σε άλλους. Μια μέρα με πιάνει και μου λέει «πού τα κατεβάζει ο νους σου αυτά, πού τα βρίσκεις μωρή;», «Διαβάζω πριν έρθω και τα ψιλά του "Ριζοσπάστη"», του απαντάω. Από τότε δεν ξαναπέρασαν οι προτάσεις μου, γιατί ερχόταν κορδωμένος και μοίραζε αφειδώς κοινωνικά, όπως τα έλεγε, θέματα, έχοντας ξεκοκαλίσει τον «Ριζοσπάστη» αντ' εμού.