Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*
Πάνε μερικές δεκαετίες πίσω που θυμάμαι μια φοβερή καταιγίδα με χαλάζι μάλιστα να πνίγει την Αθήνα, την πρώτη βδομάδα του Ιουλίου. Ξαφνιαστήκαμε όλοι πολύ, γιατί «επύρωνε θείος Ιούλιος μήνας...» όπως έγραφε ο Καβάφης, για τον οποίο και μιλούσαμε με τον Σβορώνο και τον Σαββίδη, στο σπίτι του τελευταίου με την γυναίκα του την Λένα. Κόπηκε και το ηλεκτρικό σε μέρες που για τους σημερινούς νέους μοιάζουν αρχαίες, χωρίς κινητά, κοινωνικά δίκτυα, πάουερ μπανκς (οι τράπεζες Ενέργειας όπως αποκαλούνται πομπωδώς οι μπαταρίες) και θα μέναμε νηστικοί. Κι όμως η λύση βρέθηκε μαζί με χαβαλέ των καθηγητάδων. Ενα κατσαρόλι, ένα μπρίκι, λάδι, δυο ντομάτες, σκόρδο και βασιλικό απ' το μπαλκόνι, βράσαμε και τα μακαρόνια σε δόσεις και κάτσαμε αυτό το υγρό και καυτό μεσημέρι και στο τραπέζι παρακαλώ.