Του Σπύρου Θύμη*

Και στο Κολούμπια, και στο Γέιλ, και στην Οξφόρδη,  και στο Κέμπριτζ, και στην Γάνδη και στο Άμστερνταμ και σε όλα τα “διάσημα ” και πανάκριβα Πανεπιστήμια του εξωτερικού…

Ούτε ο πιο ευφάνταστος σεναριογράφος δεν θα μπορούσε να σκαρφιστεί τέτοια «τρολιά» για τους εγχώριους συστημικούς θιασώτες/ υπέρμαχους της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, προς όλους αυτούς δηλαδή που, χρόνια τώρα,  παρουσίαζαν τα ελληνικά πανεπιστήμια σαν άντρα «ανομίας»  και «αντιδημοκρατικότητας» και υποστήριζαν ότι η ίδρυση παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων, διεθνούς κύρους, στην χώρα μας θα έβαζε τέλος στις καταλήψεις, και στην, κατ’ αυτούς, «παραβατικότητα» στα ελληνικά ΑΕΙ..

Μια συρραφή από κακοφορμισμένες συνταγές, που τις σέρβιρε ως κάτι «νέο» και «διαφορετικό» για την ΕΕ, ήταν η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού και πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα στην καθιερωμένη φιέστα για τη «μέρα της Ευρώπης» που στήθηκε στο Βερολίνο, το επονομαζόμενο «EuroJam 2024», διοργανωτής του οποίου είναι ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς.

Παράλληλα με τις προκλήσεις της τουρκικής κυβέρνησης συνεχίζονται και οι προσπάθειες εφησυχασμού στην Αθήνα για τάχα «ήρεμα νερά» στα Ελληνοτουρκικά, ενόψει και της επίσκεψης Μητσοτάκη τη Δευτέρα στην Αγκυρα και της συνάντησης με Ερντογάν.

Γράφει: Ανδρέας Θεοφάνους*

Το κείμενο αυτό γράφεται σε μια δύσκολη περίοδο όχι μόνο για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αλλά και για το διεθνές σύστημα γενικότερα. Η περίοδος αυτή συμπίπτει επίσης με τα 20άχρονα της μεγάλης διεύρυνσης του 2004.

Στη σημερινή συγκυρία η ΕΕ αντιμετωπίζει πολλαπλές προκλήσεις. Δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι εκτός από τον ευρωσκεπτικισμό βρισκόμαστε επίσης ενώπιον της έξαρσης του λαϊκισμού, ο οποίος κατά καιρούς είναι δυνατό να οδηγήσει σε επικίνδυνες καταστάσεις. Ωστόσο, παρά τις πολλές επικρίσεις για αρκετά θέματα, η ΕΕ παραμένει ένα από τα πιο επιθυμητά μέρη, αν όχι το πιο επιθυμητό μέρος, στον κόσμο για να ζει κάποιος. Ως εκ τούτου η κριτική προσέγγιση που εκφράζεται στο παρόν άρθρο έχει ως κύριο στόχο να συμβάλει στο μέτρο του δυνατού σε δράσεις που μπορούν να καταστήσουν την ΕΕ ένα ακόμη καλύτερο μέρος, καθώς και σε μια αποτελεσματική διεθνή πολιτική οντότητα η οποία να εμπνέει αξιοπιστία και σεβασμό.