• Δύο φρεγάτες και μία πυροβολαρχία στο «μάτι του κυκλώνα». Σε «περιοχή υψηλού κινδύνου» με «πολλαπλές επιθέσεις» το πλήρωμα της φρεγάτας «Υδρα»

Χωμένη μέχρι τα μπούνια είναι η ελληνική κυβέρνηση στον πόλεμο που φουντώνει στη Μέση Ανατολή, ταυτόχρονα με την εμπλοκή της στον πόλεμο στην Ουκρανία, έχοντας τις «ευλογίες» των άλλων αστικών κομμάτων και των παραφυάδων τους.

Συγκεκριμένα, από την πρώτη στιγμή της ιρανικής απάντησης στο προηγούμενο χτύπημα του Ισραήλ στην ιρανική πρεσβεία στη Δαμασκό, η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός, το ΥΠΕΞ, μια σειρά υπουργών έσπευσαν με δηλώσεις και αναρτήσεις τους να καταδικάσουν «απερίφραστα» την «επίθεση εναντίον του Ισραήλ και τις απειλές για την περιφερειακή σταθερότητα και ασφάλεια», αποσιωπώντας ότι είναι ακριβώς οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ και οι ενέργειες του συμμάχου τους, του κράτους - δολοφόνου, που από τον περασμένο Οκτώβρη προχωρά σε γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, αυτά που έχουν φέρει την ευρύτερη περιοχή στο χείλος του ολέθρου.

«Η 21η Απρίλη θυμίζει πάντα στον ελληνικό λαό ότι η καπιταλιστική εξουσία δεv διστάζει να εναλλάσσει τις πολιτικές μορφές της, από την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία σε πολιτική ή στρατιωτική δικτατορία και το αντίστροφο, με γνώμονα πάντα να εξυπηρετούνται καλύτερα τα καπιταλιστικά συμφέροντα, να μένει ανέγγιχτη η δικτατορία του κεφαλαίου», τονίζει σε ανακοίνωσή του το Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τη «μαύρη» επέτειο από την επιβολή της δικτατορίας το 1967.

• 57 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας

του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Συμπληρώθηκαν 57 χρόνια από το βράδυ που ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός, μαζί με τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο, έβγαλαν τα τανκς στους δρόμους. Το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που κατέλυσε τη δημοκρατία για επτά χρόνια, έχει προ πολλού περάσει στην ιστορία και πολλοί, από εκείνους που βίωσαν τις συνέπειες της δικτατορίας με βασανιστήρια, φυλακές και εξορία, δεν είναι πια στη ζωή. 

Είναι γεγονός ότι η μελέτη της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως» έχει περάσει από τις μαρτυρίες και τα αυτοβιογραφικά βιβλία στον χώρο της τεκμηριωμένης ιστορικής μελέτης.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Κρούω κώδωνα κινδύνου. Βαράω καμπάνες, κατσαρόλες, ντενεκέδες, ό,τι τέλος πάντων εκτός από βόμβα ή θανατηφόρο κεραυνό μπορεί να αφυπνίσει γραμματιζούμενους κι αγράμματους που παγιδευτήκαμε όλοι μαζί, σε μια γλώσσα ξένη νοήματος και συνάμα εγκληματικά κατανοητή. Πέρα από μεγαλοστομίες περί ...το σημαίνον και το σημαινόμενο, προτιμώ να πιαστώ από μια υπερευαισθησία, και φυσική και συνειδητά καλλιεργημένη, που έχω για τη χρήση του οπλοστασίου των λέξεων. Σας προτρέπω να κρατήσετε τον όρο μου, αυτό, γιατί αλλιώς η γλώσσα που κόκαλα δεν έχει αλλά μπορεί και τα τσακίζει, στις μέρες της άνθισης της τεχνητής νοημοσύνης τσακίζει και μυαλά.