Γράφει: Λιάνα Κανέλλη*

Τούτος ο Νοέμβρης του '17, 100 χρόνια μετά, βρίσκει την πατρίδα σε κοινωνικές, πολιτικές, υλικοτεχνικές συνθήκες ζωής, για τεράστια μερίδα του πληθυσμού, ξεφτίλας. Με κορμιά παραχωμένα σε νεκροταφεία πνιγμένα στη λάσπη, με πληθυσμό τριών μικρών πόλεων στις παρυφές του χταποδιού που απλώνεται στο λεκανοπέδιο, μετατρέποντας τον ιερό βράχο ως κέντρο σε πυρήνα ανθρωποφάγου τέρατος, εκτός απ' όλα τ' άλλα έχουμε και τον πνιγμό των εννοιών. Οργάνωση, δημόσιο, τοπική αυτοδιοίκηση, φως, νερό, αγαθό και κυρίως αλληλεγγύη... Πρόκειται για φερτά υλικά που κουτρουβάλιασαν, μωλώπισαν, γκρέμισαν σπίτια και μαγαζιά και δολοφόνησαν ανθρώπους. Είναι παράξενο και συνάμα απολύτως «φυσικό» το φρούτο της εποχής, οι αυτοαποκαλούμενοι «αλληλέγγυοι», να μην καταναλώνεται σε χώρους που θυμίζουν λασπωμένη Πομπηία στα ακροπόδαρα του πανάρχαιου όρους ΠΑΤΕΡΑ.

Αυτό που κάνει συνοδευτικό της οργής και της λύπης την ξετσιπωσιά είναι, πέρα απ' την επαναληπτικότητα των ακραίων καιρικών φαινομένων σε βάθος δεκαετιών, ν' ακούς τα εκλεγμένα επίσημα χείλη, τα τοπικά ή γενικά γκουβέρνα, να μηρυκάζουν περί του πρωτοφανούς. Αυτή η ρήξη του παρθενικού υμένα της ευθύνης που διατυμπανίζεται ωσάν η εξεύρεση άλλοθι να είναι εθνικό κατόρθωμα, είναι που σε κάνει να θες να ξεράσεις, αντί δυστυχώς να επαναστατήσεις.

• Οι εξελίξεις στον Λίβανο

Γράφει: Σταμάτης Ρήγας*

Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου στις 2 Νοεμβρίου βρισκόταν στην Σαουδική Αραβία, στα πλαίσια επίσημου ταξιδιού, με πρόγραμμα να περάσει αμέσως μετά στις χώρες του Κόλπου, όπως το Μπαχρέιν, και τελικά να επιστρέψει στον Λίβανο. Στις 4 Νοεμβρίου ο Σαάντ Χαρίρι, μέσω μαγνητοσκοπημένου διαγγέλματος από την Σαουδαραβική τηλεόραση, ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία του Λιβάνου, κατηγορώντας το Ιράν ότι θέλει να τον σκοτώσει. Ο πρόεδρος του Λιβάνου, Μισέλ Αούν, δεν έκανε δεκτή την παραίτηση. Η εκτίμηση που επικρατεί στον Λίβανο, μετά από αυτό το γεγονός, είναι ότι είτε ο Χαρίρι αποφάσισε να φέρει την χώρα σε πολιτικό αδιέξοδο –πιεζόμενος από τους Σαουδάραβες είτε ότι είναι επί της ουσίας αιχμάλωτος της κυβέρνησης του Ριάντ.

Στον Λίβανο, τα τελευταία χρόνια, υπήρχαν δύο βασικοί συνασπισμοί: ο ένας ήταν υπέρ της Συρίας και της στενής σχέσης με το Ιράν και ο άλλος εναντίον της Συρίας και υπέρ της συνεννόησης με την Σαουδική Αραβία. Οι κυρίαρχες φιγούρες των δύο σχηματισμών ήταν, για τον πρώτο, ο Μισέλ Αούν, που κατά βάση στηρίζεται από τους χριστιανούς και τους Σιίτες μουσουλμάνους του Λιβάνου (μεταξύ των οποίων και η Χεζμπολάχ), και για τον δεύτερο, ο Σαάντ Χαρίρι που στηρίζεται από τους Σουνίτες μουσουλμάνους.

Από τον Οκτώβριο του 2016 επήλθε συμβιβασμός μεταξύ των δύο και η εξουσία χωρίστηκε ως εξής, η προεδρία ανατέθηκε στον φιλοσύριο Μισέλ Αούν και η πρωθυπουργία στον Χαρίρι του φιλοσαουδαραβικού σχηματισμού. Από τότε μέχρι και πριν από 10 μέρες ο Λίβανος είχε μία από τις πιο σταθερές περιόδους της Ιστορίας του. Όλα αυτά όμως άλλαξαν μετά την απόφαση(;) του Σαάντ Χαρίρι να παραιτηθεί.

* «Τέσσερα τραγούδια και δυο παραλλαγές»

Το «Τέσσερα τραγούδια και δυο παραλλαγές», του Φώντα Λάδη, δημοσιεύουμε, αφιέρωμα στην επέτειο του Πολυτεχνείου.

Τα ποιήματα αυτά γράφτηκαν αμέσως μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο «Αντιφασιστικά ’67 – ’74», Εκδόσεις «Γραμμή», Αθήνα 1974, με επιμέλεια και πρόλογο Κώστα Βαλέτα. Μελοποιήθηκαν το 2016 από τον συνθέτη και πιανίστα Βασίλη Γαϊτάνο, που ζει στο Σικάγο.

* Το βιβλίο της Ντομινίκ Μονάκ Μορατίνος παρουσιάστηκε την Τετάρτη στη Λευκωσία

Γράφει: Αργυρώ Αγγελίδου*

Με μια ανάσα και μια ρουφηξιά διαβάζεται το βιβλίο της Ντομινίκ Μονάκ Μορατίνος, «Ο Κουρέας της Κερύνειας» το οποίο, «δεν είναι ούτε μαύρη λογοτεχνία ούτε  ιστορία τρόμου,  είναι αυτό που ονομάζεται στην Γαλλία, μυθιστόρημα με αινίγματα», είπε ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, πρέσβης και διαπραγματευτής της ελληνοκυπριακής πλευράς στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, παρουσιάζοντας το βράδυ της  Τετάρτης το βιβλίο αυτό.

Η συγγραφέας του βιβλίου είναι σύζυγος του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Ισπανίας, Μιγκέλ Ανγκέλ Μορατίνος, ο οποίος εργάστηκε και ως απεσταλμένος της Ε.Ε. για το Μεσανατολικό, έχοντας ως έδρα του την Κύπρο, για την οποία, η ίδια η συγγραφέας κατά την βιβλιοπαρουσίαση, μιλώντας στην ελληνική, εξέφρασε μεγάλο θαυμασμό για τις φυσικές ομορφιές και τους φιλόξενους και γενναιόδωρους ανθρώπους της.