* Τρεις Αμερικανοί πλουσιότεροι απ’ ότι 160 εκατομμύρια συμπατριώτες του...

Ο καπιταλισμός σε όλο του το... “μεγαλείο”. Από την μητρόπολη του καπιταλισμού -τις Ηνωμένες Πολιτείες- και με τον πλέον επίσημο τρόπο... Βλέπετε, ο πλούτος των τριών πλουσιότερων ανθρώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες, δηλαδή των Μπιλ Γκέιτς, Τζεφ Μπέζος και Ουόρεν Μπάφετ, ξεπερνά τον συνολικό πλούτο του φτωχότερου μισού του αμερικανικού πληθυσμού, δηλαδή 160 εκατομμυρίων ανθρώπων!

Αυτό έδειξε έρευνα της δεξαμενής σκέψης Institute for Policy Studies, σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας The Guardian. Όπως υπογραμμίζει το εν λόγω ινστιτούτο, το αυξανόμενο χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς έχει δημιουργήσει μια "ηθική κρίση".

• Σε μετάφραση Κώστα Βάρναλη

Γράφει: Ανδρέας Δενεζάκης*

Το καλοκαίρι του 1907, μετά την κατάπνιξη της Επανάστασης του 1905, ο 37χρονος Λένιν, ύστερα από τη διάλυση της 2ης Δούμας, όπως και πολλοί άλλοι αγωνιστές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που κινδύνευαν να συλληφθούν, διέφυγε στο εξωτερικό. Ο Λένιν πέρασε στη Φιλανδία όπου έμεινε για μερικούς μήνες στο χωριό Σεϊβίστα στις ακτές της Βαλτικής.

Σε περιπάτους εκεί στις ακτές της Βαλτικής ο Λένιν με οι σύντροφοί του, φυγάδες κι αυτοί, μιλούσαν συχνά για ζητήματα του Κόμματος. Μια μέρα ο Λένιν έκανε την παρατήρηση πως το Κόμμα το Σοσιαλδημοκρατικό δε χρησιμοποιούσε αρκετά την Ποίηση για την προπαγάνδα του στις μάζες. Ο συνομιλητής του επισήμανε πως  η χρησιμοποίηση της ποιητικής φόρμας για την επαναστατική προπαγάνδα δεν είναι πράγμα εύκολο, γιατί η ποιητική δημιουργία δεν είναι ικανότητα του καθενός και πως ένας αγωνιστής που μπορεί να συντάξει μια καλή μπροσούρα δε μπορεί με την ίδια ευκολία να συνθέσει ένα ποίημα.

Ο Λένιν διαφώνησε και διατύπωσε την γνώμη πως με μια καλή επαναστατική θέληση και σκέψη μπορεί να γίνει ένα επαναστατικό ποίημα. Ο φίλος του τον προκάλεσε να δοκιμάσει. Κι αυτός βάλθηκε αμέσως να συνθέσει ένα «ποίημα» και μετά τρεις μέρες το είχε έτοιμο.

* Η βραβευμένη με δύο Νόμπελ επιστήμονας γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1867, στη Βαρσοβία

"Το φόρεμά της είναι σκούρο με ελάχιστο ντεκολτέ, τα χέρια της φαγωμένα από τα οξέα, είναι γυμνά. Δεν τα στολίζει ούτε μια βέρα. Ολόγυρά της στραφτοκοπούν στα πλατιά ντεκολτέ τα ωραιότερα διαμάντια της αυτοκρατορίας. Περιεργάζεται με αληθινή ευχαρίστηση τα βαρύτιμα κοσμήματα και παρατηρεί με έκπληξη ότι και οι άντρας της που είναι συνήθως τόσο αφηρημένος, έχει και αυτός τα μάτια καρφωμένα στα κολιέ και στα αδαμαντοκόλλητα περιδέραια. -Δεν φανταζόμουν πως υπάρχουν τέτοια κοσμήματα, του λέει το βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι. Εκείνος βάζει τα γέλια.

"Σκέψου" συνέχισε εκείνη, "ότι σε όλο το δείπνο, μια και δεν είχα τι να κάνω, βρήκα ένα παιχνίδι. Υπολόγιζα πόσα εργαστήρια θα μπορούσαν να φτιαχτούν με τα πετράδια που φορούσε στο λαιμό της καθεμιά από τις προσκεκλημένες. Όταν ήρθε η ώρα για τις ομιλίες είχα φτάσει σ’ ένα αστρονομικό νούμερο!" "Ξένη", γιατί ήταν αληθινή, σε ένα ψεύτικο κόσμο, με γυμνά χέρια που δάμαζαν τα μέταλλα, και ατίθασες ξανθές μπούκλες να στεφανώνουν ένα μέτωπο που πίσω του ανθούσε η σκέψη, απέναντι στις "κουπ" που γέμιζαν το εντός τους κενό με φλυαρίες...

• Οι «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» διώκτες των αγώνων κατά των πλειστηριασμών • «Αυτεπάγγελτη δίωξη και όχι δίωξη κατ’ έγκληση» και ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας στα Ειρηνοδικεία ανακοίνωσε η ελληνική κυβέρνηση

Γράφει: Γεράσιμος Χολέβας*

Τι να θυμίσει κανείς πάλι; Να θυμίσει πως φωνάζανε «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» και τώρα παίρνουν νέα μέτρα για να πατάξουν κάθε κίνηση αλληλεγγύης στα θύματα των πλειστηριασμών;

Αν και φαίνεται να μην έχει πια νόημα θα συνεχίσουμε το κάνουμε. Θα υπενθυμίζουμε τα αυτονόητα, δηλαδή (αυτό είναι το συμπέρασμα που προκύπτει πια από τα αυτονόητα) πως οι άνθρωποι είναι κοινοί ψεύτες και πολιτικοί απατεώνες υψηλού επιπέδου. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι οι «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» που τώρα γίνονται διώκτες των αγώνων κατά των πλειστηριασμών;…