• Κάθε χρόνο στις ΗΠΑ σκοτώνονται από πυροβόλα όπλα πάνω από 11 χιλιάδες άνθρωποι (!) ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Πριν από το μακελειό στο Λας Βέγκας με τους 59 νεκρούς, είχε προηγηθεί το μακελειό στο Ορλάντο με τους 50 νεκρούς. Και πριν από αυτό, είχε προηγηθεί το μακελειό στο σχολείο του Κονέκτικατ με τους 26 νεκρούς. Πριν από το μακελειό στο Κονέκτικατ, σε διάστημα 18 μηνών η χρήση όπλων στα αμερικανικά σχολεία είχε προκαλέσει 17 θύματα. Στους 18 μήνες μετά το μακελειό στο Κονβέκτικατ, οι θάνατοι εξ αυτού του λόγου ξεπέρασαν τους 40. Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Iain Overton, τον συγγραφέα του Gun Baby Gun, στις ΗΠΑ:

1. μόνο το 2011 έδωσαν τέλος στη ζωή τους 92 παιδιά κάτω των 14 ετών κάνοντας χρήση όπλου που είχαν στην διάθεσή τους,
2. κυκλοφορούν τα περισσότερα όπλα ανά άνθρωπο από κάθε άλλη χώρα του πλανήτη,
3. το 2013 καταγράφηκαν 100.598 πυροβολισμοί που οδήγησαν στον θάνατο 33.636 ανθρώπους, με τους 1.075 να είναι παιδιά κάτω των 19 ετών.

* Πιο σκληρό θέλει τον Τίλερσον ο Τραμπ, ο οποίος διαβεβαιώνει πάντως πως έχουν καλή σχέση, ενώ ο πρώτος φέρεται να αποκάλεσε τον πρόεδρό του... ηλίθιο!

Αιχμηρές "Φιλοφρονήσεις" φέρεται να αντάλλαξαν Ντόναλντ Τραμπ και  ο υπουργός του των Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον... Κι αυτό αφού: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ διαβεβαίωσε -χθες Σάββατο- ότι έχει καλή σχέση με τον Υπουργό Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον, έκρινε όμως ότι “ο Τίλερσον θα μπορούσε να είναι πιο σκληρός”...

Ο κ. Τραμπ, που έκανε το σχόλιο αυτό σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο, δεν έδωσε καμιά διευκρίνιση. Κι αυτό μετά που το τηλεοπτικό δίκτυο NBC μετέδωσε αυτή την εβδομάδα ότι τον Ιούλιο, σε μια σύσκεψη με στελέχη του συμβουλίου εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου και κυβερνητικά στελέχη στο Πεντάγωνο, ο Τίλερσον επέκρινε ανοικτά τον Αμερικανικό πρόεδρο και τον αποκάλεσε «ηλίθιο».

Με πιο απλά λόγια, δίκαιο είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ισχυροί ερμηνεύουν αυτό που έχουν γράψει…

Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας*

ΤΟ (ΔΙΕΘΝΕΣ) Δίκαιο -για όσους δεν πέφτουν από τα σύννεφα- δεν είναι τίποτε περισσότερο από την κωδικοποίηση του συσχετισμού της δύναμης, με ένα χορταστικό πασπάλισμα ωραίων λέξεων και φράσεων για αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα που θα πρέπει να τηρούνται και να προστατεύονται.

Ακρογωνιαίος λίθος των εν λόγω πασπαλισμάτων είναι τα βασικά ατομικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου και του αυτοπροσδιορισμού. Αφαιρώντας, ωστόσο, τη «σάλτσα», αυτό που μένει στο Δίκαιο είναι ο συσχετισμός της δύναμης. Με πιο απλά λόγια, δίκαιο είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ισχυροί ερμηνεύουν αυτό που έχουν γράψει…

ΑΚΡΙΒΩΣ αυτός ο συσχετισμός που ίσχυε πριν από μερικά χρόνια αποφάνθηκε υπέρ του δίκαιου αγώνα των κατοίκων του Κοσσυφοπεδίου -αυτόνομης επαρχίας της Σερβίας- να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους και με βάση αυτήν την απόφαση τα δυτικά όπλα πολέμησαν υπέρ αυτής της υπόθεσης.

ΑΝ, ΛΟΙΠΟΝ, ο αγώνας των Κοσοβάρων ήταν τότε για το Διεθνές Δίκαιο δίκαιος, γιατί δεν είναι σήμερα δίκαιο το αίτημα της Καταλονίας -αυτόνομης επαρχίας της Ισπανίας- και των κατοίκων της για αυτοδιάθεση;

ΕΠΙΣΗΣ, αν η αντίδραση του Μιλόσεβιτς, η οποία περιλάμβανε τη χρήση του μονοπωλίου της βίας που διέθετε το σερβικό κράτος, ήταν ανήθικη και παράνομη σε βαθμό που να επιβάλει τη διεθνή στρατιωτική παρέμβαση για την αποκατάσταση της διεθνούς δικαιοσύνης και νομιμότητας, γιατί δεν ισχύει το ίδιο για τον πρωθυπουργό της Ισπανίας Ραχόι;

ΑΝ, ΤΕΛΙΚΑ, οι κάτοικοι του Κοσόβου είχαν δίκιο να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους και να λάβουν μάλιστα στρατιωτική υποστήριξη για να την πετύχουν, γιατί έχουν άδικο σήμερα οι Κούρδοι, οι οποίοι μάλιστα απειλούνται με πόλεμο από τους γείτονές τους (Ιρακινούς, Ιρανούς και Τούρκους), αν τολμήσουν να προχωρήσουν στην ανεξαρτησία τους;

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να παραθέσει κανείς δεκάδες παραδείγματα ξεκινώντας από τα βάθη της Ιστορίας και φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας, όπου αποδεικνύεται ότι το δίκαιο το οποίο τελικά επικρατεί δεν έχει καμία σχέση με την ηθική του διάσταση, αλλά είναι απλώς και μόνο αποτέλεσμα πολιτικών σκοπιμοτήτων. Πώς θα ερμηνεύσουν λοιπόν οι ισχυροί τας γραφάς (τους) στην περίπτωση της Καταλονίας;

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ο κατακερματισμός της Ισπανίας (σήμερα), του Βελγίου (αύριο), της Γαλλίας (Κορσική μεθαύριο) και εν τέλει της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Υπάρχει η βούληση και κυρίως η (γερμανική) ισχύς που θα φρενάρει τις φυγόκεντρες δυνάμεις;

Θα δούμε… 

*Πηγή: topontiki.gr -Δημοσιεύθηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 1989 στις 05-10-2017 / Ημεροδρόμος

Με πιο απλά λόγια, δίκαιο είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ισχυροί ερμηνεύουν αυτό που έχουν γράψει…

Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας*

ΤΟ (ΔΙΕΘΝΕΣ) Δίκαιο -για όσους δεν πέφτουν από τα σύννεφα- δεν είναι τίποτε περισσότερο από την κωδικοποίηση του συσχετισμού της δύναμης, με ένα χορταστικό πασπάλισμα ωραίων λέξεων και φράσεων για αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα που θα πρέπει να τηρούνται και να προστατεύονται.

Ακρογωνιαίος λίθος των εν λόγω πασπαλισμάτων είναι τα βασικά ατομικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου και του αυτοπροσδιορισμού. Αφαιρώντας, ωστόσο, τη «σάλτσα», αυτό που μένει στο Δίκαιο είναι ο συσχετισμός της δύναμης. Με πιο απλά λόγια, δίκαιο είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ισχυροί ερμηνεύουν αυτό που έχουν γράψει…

ΑΚΡΙΒΩΣ αυτός ο συσχετισμός που ίσχυε πριν από μερικά χρόνια αποφάνθηκε υπέρ του δίκαιου αγώνα των κατοίκων του Κοσσυφοπεδίου -αυτόνομης επαρχίας της Σερβίας- να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους και με βάση αυτήν την απόφαση τα δυτικά όπλα πολέμησαν υπέρ αυτής της υπόθεσης.

ΑΝ, ΛΟΙΠΟΝ, ο αγώνας των Κοσοβάρων ήταν τότε για το Διεθνές Δίκαιο δίκαιος, γιατί δεν είναι σήμερα δίκαιο το αίτημα της Καταλονίας -αυτόνομης επαρχίας της Ισπανίας- και των κατοίκων της για αυτοδιάθεση;

ΕΠΙΣΗΣ, αν η αντίδραση του Μιλόσεβιτς, η οποία περιλάμβανε τη χρήση του μονοπωλίου της βίας που διέθετε το σερβικό κράτος, ήταν ανήθικη και παράνομη σε βαθμό που να επιβάλει τη διεθνή στρατιωτική παρέμβαση για την αποκατάσταση της διεθνούς δικαιοσύνης και νομιμότητας, γιατί δεν ισχύει το ίδιο για τον πρωθυπουργό της Ισπανίας Ραχόι;

ΑΝ, ΤΕΛΙΚΑ, οι κάτοικοι του Κοσόβου είχαν δίκιο να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους και να λάβουν μάλιστα στρατιωτική υποστήριξη για να την πετύχουν, γιατί έχουν άδικο σήμερα οι Κούρδοι, οι οποίοι μάλιστα απειλούνται με πόλεμο από τους γείτονές τους (Ιρακινούς, Ιρανούς και Τούρκους), αν τολμήσουν να προχωρήσουν στην ανεξαρτησία τους;

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να παραθέσει κανείς δεκάδες παραδείγματα ξεκινώντας από τα βάθη της Ιστορίας και φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας, όπου αποδεικνύεται ότι το δίκαιο το οποίο τελικά επικρατεί δεν έχει καμία σχέση με την ηθική του διάσταση, αλλά είναι απλώς και μόνο αποτέλεσμα πολιτικών σκοπιμοτήτων. Πώς θα ερμηνεύσουν λοιπόν οι ισχυροί τας γραφάς (τους) στην περίπτωση της Καταλονίας;

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ο κατακερματισμός της Ισπανίας (σήμερα), του Βελγίου (αύριο), της Γαλλίας (Κορσική μεθαύριο) και εν τέλει της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Υπάρχει η βούληση και κυρίως η (γερμανική) ισχύς που θα φρενάρει τις φυγόκεντρες δυνάμεις;

Θα δούμε… 

*Πηγή: topontiki.gr -Δημοσιεύθηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 1989 στις 05-10-2017 / Ημεροδρόμος