* 72 χρόνια από τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα

Σαν σήμερα, 6 Αυγούστου του 1945  η Γη σκοτείνιαζε από το θάνατο και την καταστροφή, που σκόρπιζε η πρώτη ατομική βόμβα, η οποία έπεφτε στη Χιροσίμα.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου, μία ακόμη βόμβα έσπερνε τον όλεθρο στο Ναγκασάκι.

Βόμβες θανάτου, τρόμου και αρρώστιας, που έπληξαν την ανθρωπότητα, αφήνοντάς της ανεξίτηλα σημάδια, που δεν έσβησαν μέσα από το πέρασμα των χρόνων. Κι ας πέρασαν από τότε εβδομήντα δύο χρόνια!

Γράφει: Άρης Ψωμάς*

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, δεν είχε μείνει κανένας να αντιδράσει».

Τυφλή... Αδιάβλητη... Ανεξάρτητη... Αδιάφθορη. Αυτά είναι μερικά επίθετα που χρησιμοποιούνται, ως κλισέ, για να χαρακτηρίσουν τη Δικαιοσύνη. Μα, τι είναι η Δικαιοσύνη με όρους πολιτικούς; H Δικαστική Εξουσία. Και το επίθετο που χαρακτηρίζει κυρίαρχα την εξουσία σε κάθε ταξικό σύστημα είναι το επίθετο ταξική.

Και η ταξική εξουσία είναι όμοια με την τάξη που τη επιβάλλει. Είναι μία, είναι ενιαία, είναι αδιαίρετη. Ούτε τριαδική είναι (εκτελεστική-νομοθετική-δικαστική, σαν να λέμε) ούτε διαχωρισμένη είναι. Είναι μία, ενιαία και ομούσια τριάδα (θεός, χριστός και άγιο πνεύμα, σαν να λέμε).

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Η κατάρρευση της 5ης μεγαλύτερης επενδυτικής τράπεζας των ΗΠΑ στα τέλη Ιουνίου του 2007 Bear Stearns και μετέπειτα της Lehman Brothers το 2008, όπου αμφότερες πυροδότησαν σειρά εκρήξεων και συμπληγάδες σε ολόκληρο τον κόσμο όπου το τίμημα που πληρώθηκε και πληρώνεται είναι πολύ βαρύ σύμφωνα με τον πρώην Αμερικανό κεντρικό τραπεζίτη Πολ Βόλκερ επειδή δεν είναι μόνο η σοβαρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων 50 χρόνων, αλλά επειδή συνέβαλε να πέσει σε χαμηλά επίπεδα το ΑΕΠ, απασχόληση, οι τιμές των μετοχών, ανάπτυξη, δημοκρατία, υγεία, παιδεία, κοινωνικό κράτος, οι εμπορικές, οικονομικές και κοινωνικές συναλλαγές και να αυξηθεί το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, ο λαϊκισμός και εθνικισμός και τέλος να εισαχθεί η λιτότητα ως θεραπευτική αγωγή, αντί να αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες για έργα και απασχόληση.

Παρά την δεκάχρονη παρουσία της και τα μαύρα σημάδια που άφησε πίσω της σε χώρες, λαούς, επιχειρήσεις, κοινωνίες και οικογένειες, δε δείχνει σημεία ανάκαμψης και πως θα επιστρέψουμε σε καλύτερες συνθήκες και μέρες παρά τα μέτρα που έχουν ληφθεί. Όπως φαίνεται ήρθε για να μείνει γιατί ούτε και δυνατές οικονομίες είναι σε θέση να ξεπεράσουν τα δημιουργηθέντα προβλήματα και ούτε οι αδύναμες οικονομίες χωρίς προγραμματισμό, οικονομική στήριξη και συντονισμό.

Γράφει: Δημήτρης Μήλακας*

Η νεοφιλελεύθερη άποψη περί της αυτόματης, κατά τον «βέλτιστο» τρόπο, ρύθμισης της αγοράς κρύβει έντεχνα τη χυδαία ουσία της, η οποία μπορεί να συνοψιστεί με απλά λόγια ως εξής: οι «βέλτιστες» και κάθε άλλο παρά «αυτόματες» ρυθμίσεις -αφού μεθοδικά θεσμοθετούνται- αφορούν τους ελάχιστους «εκλεκτούς». Οι υπόλοιποι είναι… ελεύθεροι να κόψουν τον λαιμό τους, με όποιον τρόπο το επιθυμούν.

Το απτό περίγραμμα αυτής της χυδαιότητας αποτυπώνεται πια ξεκάθαρο στο ελληνικό εργασιακό περιβάλλον, που μοιάζει με πειραματικό εργαστήρι των νεοφιλελεύθερων (εγχώριων και ξένων) Φρανκενστάιν. Το πείραμα που βρίσκεται σε εξέλιξη ήδη δίνει τα πρώτα του αποτελέσματα για το νέο είδος ανθρώπου – εργαζομένου, ηλικίας από 18 έως 40 ετών, ο οποίος καλείται όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να αναπαραχθεί με 250 έως 700 ευρώ τον μήνα.