• Στις 24 Ιουλίου 1974

Γράφει: Δάνης Παπαβασιλείου

Τα ξημερώματα της 24ης Ιούλη του 1974, μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις μεταξύ των εκπροσώπων της καταρρέουσας χούντας και του αστικού πολιτικού κόσμου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίζεται πρωθυπουργός. Έτσι ανοίγει το κεφάλαιο: «Μεταπολίτευση ».

Κανείς δεν αμφισβήτησε ότι η πολιτική αλλαγή, που συντελέστηκε εκείνη τη μέρα, ήταν το προϊόν ενός συμβιβασμού. Η σωστή εκτίμηση για το χαρακτήρα αυτού του συμβιβασμού, όπως και των δυνάμεων που πήραν μέρος σ’ αυτόν, ήταν πολύτιμο εργαλείο για την ανάλυση των νέων συνθηκών που προέκυπταν και των νέων καθηκόντων για το μαζικό λαϊκό κίνημα στη νέα κατάσταση.

Στις 29 Ιούλη η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ δίνει την εκτίμησή της και ανακοινώνει τις θέσεις της:

* Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες διεκδικούν την καγκελαρία και υπόσχονται να εκπληρώσουν όλες τις απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων

Ενόψει των ομοσπονδιακών εκλογών στη Γερμανία στις 24 Σεπτέμβρη, οι σημερινοί κυβερνητικοί εταίροι, Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU) υπό την Αγκελα Μέρκελ και Σοσιαλδημοκράτες (SPD) υπό τον Μάρτιν Σουλτς, διαγκωνίζονται ποιος θα εκπροσωπήσει καλύτερα τους γερμανικούς επιχειρηματικούς ομίλους. Τα δύο βασικά κόμματα που διεκδικούν την καγκελαρία έχουν υιοθετήσει στα προγράμματά τους κάθε απαίτηση του γερμανικού κεφαλαίου. Έτσι, δύσκολα διακρίνονται διαφορές στις προεκλογικές τους θέσεις, παρά μόνο σε επιμέρους διαχειριστικά ζητήματα.

Όσον αφορά τις συνθήκες ζωής και εργασίας, τα δύο κόμματα δεν υπόσχονται παρά ορισμένα ψίχουλα, την ώρα που τα αντεργατικά μέτρα που εφαρμόζονται με μεγαλύτερη ένταση την τελευταία δεκαετία καταδικάζουν ένα σημαντικό τμήμα των Γερμανών σε φτώχεια, ελαστική εργασία συχνά χωρίς ασφάλιση, συντάξεις πείνας.

Αρχικά, ας αφήσουμε τους αριθμούς να «μιλήσουν»: Η Γερμανία είναι η τέταρτη ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία στον κόσμο, με ρυθμό ανάπτυξης που φέτος αναμένεται στο 1,8%, με δημοσιονομικό πλεόνασμα στο 0,8% πέρυσι και με το εμπορικό της πλεόνασμα να σπάει ρεκόρ κάθε μήνα - το Μάη αυξήθηκε ξανά φτάνοντας στα 17,3 δις ευρώ.

• Ο ρόλος των αστικών δικαστηρίων στο καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας - άλλως πως: «Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά. Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά»…

Γράφει: Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος*

Το δικαστήριο των αστών πάντοτε ήταν και παραμένει «τυφλό, εκλεπτυσμένο εργαλείο ανελέητης καταπίεσης των τάξεων που εκμεταλλεύονται, που περιφρουρεί τα συμφέροντα των παραλήδων». Αυτή η φράση του Λένιν, από ομιλία του, στο «Τρίτο Πανρώσικο συνέδριο των σοβιέτ», (Απαντα τ. 35, σελ. 270), αποτυπώνει με τον ευκρινέστερο τρόπο, το ρόλο των αστικών δικαστηρίων στο καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας.

Η νέα απόφαση του Αρείου Πάγου που ορίζει ότι η επίσχεση εργασίας των απλήρωτων εργαζομένων είναι «καταχρηστική» όταν «δεν υπάρχει χρονικά αξιόλογη καθυστέρηση της εκπληρώσεως των υποχρεώσεων του εργοδότη (…)», που δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη», φανερώνει το βαθιά αντεργατικό χαρακτήρα της αστική δικαιοσύνης. Έρχεται λίγες μέρες μετά την απόφαση του ίδιου δικαστηρίου που έκρινε ότι η μη καταβολή δεδουλευμένων «δε συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας». 

Βάσει του σκεπτικού της νέα απόφασης, η επίσχεση εργασίας μπορεί να εκληφθεί από τον εργοδότη ως δήλωση πρόθεσης του εργαζόμενου να αποχωρήσει από την επιχείρηση, και ως εκ τούτου μπορεί να τον απολύσει!!!

Γράφει: Λιάνα Κανέλλη*

Δεν πέρασαν παρά κοντά σαράντα μέρες απ' το φοβερό σεισμό στη Βρίσα της Λέσβου και ο Εγκέλαδος βάρεσε τη φριχτή του ροπαλιά στο κορμί της Κω και της Αλικαρνασσού. Στο ίδιο το νησί του μεγάλου θεραπευτή, του Ιπποκράτη, δεν άφησε χωρίς πληγές μήτε εκκλησιά μήτε τζαμί. Νεκροί και τραυματίες αυτήν τη φορά, άνθρωποι ανυποψίαστοι όπως πάντα στους σεισμούς, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θέρος γαρ, ήρθαν αντιμέτωποι με κείνο το πρόσωπο της φύσης που μόνο οι επιστήμονες μπορούν να εξηγήσουν, να μελετήσουν, να σου πουν τι πρέπει να προσέξεις αν κι όποτε το συναντήσεις, αλλά είναι μια συνάντηση που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και ν' αποφύγει.

Κι ύστερα, αφού έρθει ο σεισμός, και κάποτε και ο λοιμός και ο λιμός και ο καταποντισμός, κι ό,τι απειλεί τη ζωή και το βιος των ανθρώπων, έρχεσαι αναπόφευκτα καταπρόσωπο με τον οργανωμένο σε κοινωνία άνθρωπο, το Κράτος του, την Πολιτεία του, τις Αρχές, όλα τα μεγάλα λόγια κι έργα της εξέλιξης του είδους μας. Τότε είναι που το δυστύχημα γίνεται δράμα διαρκείας για τους πληγέντες, η ιεράρχηση αναγκών βρόχος στο επίπεδο των αποφάσεων και ο Χρόνος κυνηγός κεφαλών...