Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Για όσο καιρό -δηλαδή τι καιρό, χρόνια ολόκληρα- φώναζαν οι επαγγελματίες της υγείας στο δημόσιο τομέα για την εγληματιή πολιτική της κυβέρνησης Αναστασιάδη - Συναγερμού που οδηγούσε στην απαξίωση των δημόσιων νοσηλευτηρίων και στο σταδιακό μαρασμό ίσαμε το κλείσιμό τους, οι πλείστοι στη μακαρία νήσο σφυρούσαν αδιάφορα. Φώναζαν οι γιατροί, φώναζαν οι νοσηλευτές, φώναζαν οι ασθενείς τίποτε... "Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα", κατά την γνωστή λαϊκή ρήση. Κάποιες σκόρπιες αντιδράσεις και ίσαμε ‘κει. Και κυριολεκτώ με το “ίσαμε ’κει” αφού: από τη στιγμή που τα κόμματα -της Αριστεράς περιλαμβανομένης- συμφώνησαν στη βασική φιλοσοφία του ΓΕΣΥ, που προβλέπει αυτονόμηση -νεοφανής “ορολογία” που οδηγεί στη διάλυση- των δημόσιων νοσηλευτηρίων, ο δρόμος πλέον της πραγματικής διάλυσης του δημόσιου τομέα υγείας καθίστατο μονόδρομος. Τελεία!

Μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι και πολίτες όλων των ηλικιών προσήλθαν σε εκκλησίες εν μέσω προληπτικών αλλά και απαγορευτικών μέτρων για τον κορωνοϊό.

Το ντόπιο ιερατείο σαν να μην συμβαίνει τίποτα στη χώρα, σαν μην έχει σημάνει συναγερμός στον πλανήτη, συνεχίζει τα καλέσματα προς τους πιστούς για να συρρέουν στους ναούς. Άραγε τι θέλει να αποδείξει; Πόσο καιρό θα παίζει ακόμα με τη δημόσια υγεία;