Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης*

Κάποιοι που ήθελαν -και θέλουν- να μονοπωλούν για ελόγου τους τον πατριωτισμό, έδιδαν -και δίδουν- στον αντιαποικιακό αγώνα της Κύπρου τα δικά τους ιδεολογικά φρονήματα. Όχι με την έννοια των “εθνικών” φρονημάτων τους (π.χ. ένωση με την Ελλάδα) αλλά και ως πολέμιοι της Αριστεράς και της ιδεολογίας της. Μετατρέποντας έτσι τον αντικομμουνισμό σε παράμετρο του Κυπριακού, τόσο κατά τον αντιαποικιακό αγώνα, όσο και μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στέκω ιδιαίτερα στα  μετά την ανεξαρτησία χρόνια, όπου η λεγόμενη ενωτική παράταξη συνέχιζε τον “εθνικό” αγώνα για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Έγνοια τους δεν ήταν πώς να επιβιώσει το ανεξάρτητο κυπριακό κράτος, αλλά πώς να κτυπηθεί ο κομμουνισμός στην Κύπρο... Και πως να αποτραπεί η οποιαδήποτε εμπλοκή και/ή παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης υπέρ του αγώνα του κυπριακού λαού για παγίωση του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους.

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης*

Εφτά χρόνια, τρεις μήνες και τρεις μέρες κράτησε η χούντα των συνταγματαρχών -και όχι μόνο- την Ελλάδα στο γύψο. Από τις 21 τ’ Απρίλη 1967 ίσαμε τις 24 Ιούλη 1974, όταν παρέδωσε την εξουσία στους πολιτικούς. Κρατήστε το ρήμα “παρέδωσε”, γιατί ισχύει κυριολεκτικά. Βλέπετε, ενώ βρισκόταν υπό κατάρρευση, παρέδωσε την εξουσία στους πολιτικούς, θέτοντας τους δικούς της όρους! Οι οποίοι και έγιναν αποδεκτοί από τους πολιτικούς!!!