Η αστερόσκονη της δασκάλας!
- Written by Κύπρος Κουρτελλάρης
- Be the first to comment!
• Στο πλευρό των εκπαιδευτικών, πουθενά αλλού!
Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης
Στη σημερινή και αυριανή απεργία των εκπαιδευτικών δεν μπορούμε να δηλώνουμε αποχή. Δεν μπορεί να την προσπερνούμε και να σφυρούμε αδιάφορα. Δεν μπορεί να γινόμαστε, συνειδητά ή μη, αγωγοί -ακόμη και δια της σιωπής- του κυβερνητικού αυταρχισμού και της συνειδητής, εργολαβικής προσπάθειας διάλυσης του δημόσιου σχολείου. Πρέπει να πάρουμε θέση! Κι η θέση μας είναι, πρέπει να είναι, στο πλευρό των εκπαιδευτικών! Στο πλευρό των νηπιαγωγών, των δασκάλων, των καθηγητών. Πουθενά αλλού!
Θα αποφύγω, ωστόσο, στο σημερινό πόνημα να αναλύσω με πολιτικούς όρους γιατί η θέση μας είναι στο πλευρό των δασκάλων. Να αναλύσω γιατί πρέπει να τους υπερασπιζόμαστε. Θα το κάνω, χρησιμοποιώντας τα λόγια και την ευρηματικότητα μιας νεαρής δασκάλας. Μιας δασκάλας που η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα καθημερινά απαξιώνουν. Η δασκάλα αυτή είναι η δασκάλα του εγγονού μου, Ανδρέα. Η οποία επέλεξε ένα μοναδικό τρόπο να καλωσορίσει τα “πρωτάκια” στην τάξη της. Και τα άγγιξε στην καρδιά. Και μαζί άγγιξε κι εμάς, τους μεγάλους. Και -χωρίς να είναι, πιστεύω, αυτή η πρόθεσή της- έδειξε ότι η θέση μας, η θέση των γονιών, των παππούδων και γιαγιάδων, η θέση όλων εμάς των πολιτών, η θέση ακόμη και των μαθητών και μαθητριών είναι δίπλα τους και πουθενά αλλού!
“Παππού, κοίτα τι μας έδωσε η δασκάλα σήμερα...”, μου είπε ο εγγονός μου το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας, όταν πήγα να τον πάρω την πρώτη μέρα από το σχολείο, δείχνοντάς μου τι κρατούσε στο χέρι του. Κοίταξα και είδα δύο πολύχρωμες καρτούλες. Ντυμένη στα άστρα, η μία και σε σχήμα δορυφόρου, με μία καρδούλα και κάμποσα αστεράκια, η άλλη... Και οι δύο, όμως με πολλή πολλή αγάπη! Δεν γνωρίζει, βέβαια, ακόμη ο Ανδρέας να διαβάζει και μου ζήτησε να του το διαβάσω, μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο.
Αφού, λοιπόν, έβαλα και τα γυαλιά μου και είδα καλύτερα τις δύο καρτούλες, δεν άργησα να καταλάβω ότι ήτανε ένα διπλό καλωσόρισμα. Και διαπίστωσα ότι το καλωσόρισμα αυτό κυριολεκτικά κονιορτοποιούσε τους κυβερνώντες, που με αλαζονεία περισσή, με αφορισμούς, απειλές και απαξίωση των εκπαιδευτικών προσπαθούν να μειώσουν το σύνολο των εκπαιδευτικών, την αξιοπρέπεια, τον επαγγελματισμό και το ήθος τους. Φευ, όμως, μια απλή δασκάλα της πρώτης τάξης του δημοτικού τούς έριξε -προκαταβολικά, μάλιστα- στα τάρταρα της δικής τους απαξίωσης, ετσιθελισμού και αλαζονείας! Ιδού, πως:
Δορυφορικό καλωσόρισμα
«Καλωσόρισες στην Α1 τάξη!
Αγαπημένε μου Αντρέα σε καλωσορίζω στη ζεστή αγκαλιά του σχολείου μας! Σου υπόσχομαι πως όλοι μαζί θα ζήσουμε μια υπέροχη σχολική χρονιά και πως μαζί θα ταξιδέψουμε μέχρι τα αστέρια!
Σε αγαπώ πολύ-πολύ
Η δασκάλα σου Μαρίνα...» (το υπόλοιπο του ονόματος, πιστεύω θα συμφωνείτε μαζί μου ότι δεν χρειάζεται)
Η πρώτη μέρα στο σχολείο
«10 Σεπτεμβρίου 2018
Αγαπημένο μου παιδί,
Συγχαρητήρια! Η σημερινή μέρα ήταν η αρχή ενός συναρπαστικού ταξιδιού κι εσύ τα κατάφερες με μεγάλη επιτυχία! Στο ταξίδι αυτό θα έχεις παρεούλα τους συμμαθητές και συμμαθήτριές σου, τις δασκάλες σου, όλα τα παιδιά του σχολείου μας. Τη βαλίτσα σου φρόντισε να την γεμίσεις με αγάπη, υπομονή, ευγένεια και σεβασμό. Μην ξεχάσεις το κέφι σου για δουλειά και το χιούμορ σου!
Στο ταξίδι αυτό προσπάθησε να κερδίσεις όσα περισσότερα μπορείς. Κυρίως όμως προσπάθησε να δώσεις όσα περισσότερα καλά μπορείς. Δίπλα σου θα είμαι εγώ, για να φροντίζω να φτάσουμε μαζί τόσο ψηλά, που να αγγίζουμε τα αστέρια!
Με αγάπη λουσμένη από αστερόσκονη,
η δασκάλα σου Μαρίνα.....»
Κι από τον τρυφερό, γεμάτο αγάπη κι ανθρώπινη ζεστασιά λόγο της δασκάλας, και πάλιν στο δικό μου πεζό λόγο. Χωρίς άλλα δικά μου σχόλια. Παρά μόνο άλλη μα διαπίστωση: Ο μέχρι σήμερα δημόσιος λόγος των κυβερνώντων -από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους υπουργούς του ίσαμε τον πρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος- δεν αντέχει ούτε στην πιο απειροελάχιστη σύγκριση με τον αγνό, άδολο, ζεστό, γεμάτο αγάπη, μα πάνω απ’ όλα ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ λόγο μιας άγνωστης -και προφανώς "ασήμαντης" για τους κυβερνώντες- δασκάλας της πρώτης τάξης του δημοτικού. Και ΝΑΙ, λοιπόν, συνειδητά διαλέγω να είμαι δίπλα σ’ αυτούς, που ανοίγουν την αγκαλιά τους στα παιδιά και εγγόνια μας. Δίπλα σ’ αυτούς που δίνουν την αγάπη τους στα παιδιά και εγγόνια μας. Δίπλα σ’ αυτούς που φτιάχνουν τη μαγεία στα παιδιά και εγγόνια μας και τους πάνε ίσαμε τ' αστέρια! Και ΝΑΙ, κύριε Αβέροφ, χίλιες φορές καλύτερα σε "ομηρία" τέτοιων δασκάλων τα παιδιά μας, παρά στη δική σας ομηρία (χωρίς εισαγωγικά), στην ομηρία της αλαζονείας και του αυταρχισμού σας...
Υ.Γ.: Την περασμένη βδομάδα μετροφυλλούσα το βιβλίο του Χρίστου Κουρτελλάρη “Τα Πανεπιστήμιά μου”. Δεν το κρύβω ότι καταφεύγω συχνά στον λόγο και το παράδειγμά του. Στις συμβουλές και τη διαλεκτική του σκέψη και ανάλυση, στις παρακαταθήκες που μας άφησε στον σχεδόν ένα αιώνα ζωής του. Μετροφυλλώντας, λοιπόν, το βιβλίο αυτό το βλέμμα μου σταμάτησε -ανάμεσα σ’ άλλα- και σε μια αναφορά στον Μπρεχτ. Ήταν σε ένα σημείο που αναφερόταν στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο -στον οποίο ο ίδιος με χιλιάδες άλλους Κύπριους πήρε μέρος πολεμώντας τον ναζισμό και χιτλεροφασισμό- και σημείωνε πως είναι υπόθεση όλων μας να εργαζόμαστε για τη διατήρηση άσβεστης της πραγματικής ιστορικής μνήμης. “Το γιατί”, αναφέρει στο βιβλίο ο Χρ. Κουρτελλάρης, “μας το θυμίζουν οι στίχοι του Μπρεχτ, βγαλμένοι από την εμπειρία στη ναζιστική Γερμανία, που αποτελούν μήνυμα και για τη σύγχρονη εποχή”... Να τι λένε οι στίχοι του Μπρεχτ:
«Πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές, αλλά δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής...
Μετά ήρθαν για τους Εβραίους, αλλά δεν διαμαρτυρήθηκα γιατί δεν ήμουν Εβραίος...
Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές, αλλά δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής...
Μετά ήρθαν για τους Καθολικούς, αλλά δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί ήμουν Προτεστάντης...
Μετά ήρθαν για μένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς, να διαμαρτυρηθεί...»!
Να, λοιπόν, άλλος ένας λόγος γιατί σήμερα ενώνουμε τη φωνή μας και στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα και τη διαμαρτυρία των εκπαιδευτικών. Γιατί ο αγώνας και διαμαρτυρία τους είναι και δικός μας αγώνας και διαμαρτυρία! Έτσι απλά...
Κυπ. Κ.
