Το πιο πάνω -έρχεται η λύση -του Κυπριακού-... καταλάβετε το- το άκουσα τις προάλλες από το ραδιόφωνο του “Πολίτη” και ήταν μήνυμα sms ακροατή του σταθμού την επαύριο της πρόσκλησης -και αποδοχής της- από τον Γκουτέρες προς τους Αναστασιάδη - Ακιντζί, για συνάντηση των τριών στη Νέα Υόρκη. Το sms αυτό ήταν ένα από όσα άκουσα και διάβασα που μου προκάλεσαν μια κάποια εντύπωση. Διότι αν, στ’ αλήθεια, μια πρόσκληση -ακόμη και από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ στους ηγέτες των δύο κοινοτήτων- για συνάντηση των δύο με τον επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού στη Νέα Υόρκη -ή αλλαχού- θα σήμαινε και λύση του Κυπριακού, τότε το Κυπριακό θα έπρεπε να λυθεί προ πολλού. Και σίγουρα όχι αργότερα από το 1977. Ή, έστω, το 1979. Τότε, δηλαδή που έγιναν οι δύο συναντήσεις υψηλού επιπέδου, στην παρουσία του τότε γενικού γραμματέα του ΟΗΕ -Κουρτ Βάλντχαϊμ- και από τις οποίες προήλθαν -ως γνωστό- και οι δύο ομώνυμες συμφωνίες.

Αδιέξοδο, λένε, στο Κυπριακό. Αδιέξοδο στο Κυπριακό; Τώρα, δηλαδή; Μα... σοβαρά;

Ναι, βέβαια, σοβαρά και μάλιστα πολύ σοβαρά. Γι’ αυτό και ο ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στην Κύπρο, Έσπεν Μπαρθ Έιντα, πήρε -και παλιν- τη γύρα στις πρωτεύουσες των εγγυητριών χωρών. Με πρώτο σταθμό -χθες- την Αθήνα. Τον οποίο, όμως, κατά πως μάθαμε, κάλεσε ο Κοτζιάς· τουτέστιν δε πήγε αυτοβούλως. Και του είπε -πάλιν κατά πως μάθαμε και μπράβο του- ο Κοτζιάς τα γνωστά δικά του: Εγγυήσεις και στρατοί τρίτων δεν χωρούν στη λύση του Κυπριακού και στο νέο -επανενωμένο- κυπριακό κράτος. Τελεία...