Χθες ασχολήθηκα εν τύποις με το θέλημα-του Ακιντζί- που εγένετο και υπέβαλα ένα ερώτημα: Και τώρα, τί; Και δεν εννοούσα, βεβαίως, τη σημερινή συνάντηση και τον καθορισμό -σήμερα- των επόμενων τεσσάρων συναντήσεων Αναστασιάδη - Ακιντζί, ή αν θέλετε και αντίστροφα, Ακιντζί - Αναστασιάδη, αλλά τι θα γίνει επί της ουσίας του Κυπριακού. Είχα δε το θάρρος δε εκφράσω την άποψή μου, λέγοντας ότι η επανέναρξη των διαπραγματεύσεων από μόνη της ουδέν θετικό διασφαλίζει στην όλη διαδικασία, αν οι διαπραγματευτές θα επανέλθουν ο καθένας με το δικό του αφήγημα, ως αυτό ήταν πριν την διακοπή. Προχώρησα μάλιστα ένα βήμα πάρα κάτω και σημείωσα πως το ερώτημα “και τώρα τί”, θα απαντηθεί από τα αφηγήματα των δύο διαπραγματευτών από αύριο και μετά...

Εγένετο, λοιπόν, το θέλημά του... Όχι, βέβαια, κατά τα Γραφάς και τα Άγια Πάθη, την εβδομάδα των οποίων από σήμερα η Εκκλησία και το χριστεπώνυμο πλήρωμά της διάγουν, αλλά κατά τας... εντολάς του Μουσταφά Ακιντζί. Κι αναφέρομαι, ασφαλώς, στην τελευταία συνεδρία της βουλής και την σχετική με το ενωτικό δημοψήφισμα -νέα- απόφασή της. Και μην μου πει κανείς ότι η απόφαση αυτή δεν έγινε κατ’ εντολή του Μουσταφά Ακιντζί -και της Άγκυρας- καθότι θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Κι ασφαλώς δεν σχολιάζω εδώ αν ορθά ή λάθος πάρθηκε η πρώτη απόφαση τς βουλής -που για μένα ήταν λάθος με περικεφαλαία- μηδέ σχολιάζω αν έπρεπε ή όχι το λάθος αυτό να διορθωθεί μ’ αυτό τον τρόπο και σ’ αυτό -τον συγκεκριμένο- χρόνο.