Για το καλό του τόπου, της πατρίδας και της... οικονομίας -πρωτίστως- οι επιχειρηματίες -σύμφωνα με τον Πολίτη της Κυριακής, 5 Μαρτίου 2017- τάσσονται υπέρ της λύσης. Του Κυριακού, εννοείται· όχι των μυριάδων προβλημάτων των εργαζομένων της εποχής των μνημονίων και της άκρατης λιτότητας, μηδέ της ανάκτησης των απωλεσθέντων εισοδημάτων και εξοικονομήσεων εργαζομένων τε και συνταξιούχων εκ της συνεχιζόμενης εποχής των μνημονίων και της άκρατης λιτότητας...

Έχω γράψει κατ’ επανάληψη στο παρελθόν -και είναι τούτο διαχρονική μου θέση- πως: Στη δική μου αντίληψη -και πεποίθηση- η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού θέλει λύση στο Κυπριακό. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι για ποια λύση μιλούμε και/ή εννοούμε ο κάθε ένας/μία από εμάς. Και -πρωτίστως- ποιο το περιεχόμενο αυτής της λύσης και όσο αυτό συνάδει και/ή σέβεται και/ή πληροί μια σειρά δεδομένα, αρχές και παραμέτρους.

Κατά συνέπεια, το να επιχειρείται από κάποιους -πολιτικές δυνάμεις και όχι μόνο- να κτιστεί -μιλώ για την ε/κ πλευρά/κοινότητα- ένα διπολικό σκηνικό -υπέρ ή κατά της λύσης, απορριπτικών ή ενδοτικών  κ.ά- είναι το ολιγότερο αδόκιμο και πολιτικά εσφαλμένο. Και, στο τέλος της ημέρας, αυτό αφ’ ενός προσφέρει ερείσματα και δικαιολογίες στην Άγκυρα ότι τάχαμου είναι η ε/κ πλευρά που δεν θέλει λύση και, αφ’ ετέρου,  λειτουργεί σε βάρος της λύσης, όπως αυτή περιγράφεται στις ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου, αλλά και στα περί Κύπρου αποφάσεις ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.