Στο υπό τον τίτλο “Τα πρώτα βήματα νομιμοποίησης της ΕΟΚΑ Β’ από την ηγεσία του Συναγερμού” εν τύποις πόνημα του περασμένου Σαββάτου, 18 Ιουλίου 2020, υπέβαλα, αναφορικά με την ίδρυση του Συμβουλίου Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ, τρία ερωτήματα:
Μια από τις πρώτες τρεις πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης Κληρίδη, αναφέρω στο χθεσινό -18 Ιουλίου 2020- “Εν τύποις” πόνημα , με τίτλο “Τα πρώτα βήματα νομιμοποίησης της ΕΟΚΑ Β’ από την ηγεσία του Συναγερμού”, ήταν η σύσταση, με σχετική προς τούτο απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 26 Μαρτίου 1993, του ΣΙΜΑΕ (Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνος ΕΟΚΑ 1955-1959), υπαγμένο στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. Με χαρακτήρα, βεβαίως, βραχίονα κρατικής υπηρεσίας, με συμβούλιο διοριζόμενο από το Υπουργικό Συμβούλιο και χρηματοδοτούμενο από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Το προδοτικό χουντοφασιστικό εοκαβήτικο πραξικόπημα νομοτελειακά και σχεδιασμένα -από ξένα κέντρα λήψης αποφάσεων- έφερε τη βάρβαρη τουρκική εισβολή και κατοχή. Για να συντελεστεί έτσι το αποτρόπαιο δίδυμο έγκλημα σε βάρος της Κύπρου, τα καταστροφικά αποτελέσματα του οποίου ο λαός και ο τόπος μας σαράντα έξι χρόνια μετά πληρώνουν ακόμη βαρύτατο τίμημα. Κι είναι ακόμη άγνωστο πότε -και πώς- θα τελειώσει το βάσανο της κατοχής. Αφού γι’ αυτό αρνητικό ρόλο δεν παίζει μόνο η τουρκική αδιαλλαξία, αλλά και οι μεταλλάξεις των ηγεσιών πολιτικών κομμάτων και -δυστυχώς- κάποιων των κυβερνώντων. Τους οποίους δεν διστάζω να κατονομάσω: Διακυβέρνηση Συναγερμού - Κληρίδη (Μάρτης 1993 - Φλεβάρης 2002) και διακυβέρνηση Συναγερμού - Αναστασιάδη (Μάρτης 2013 -).
