Η γερμανική αστάθεια και η Ευρωπαϊκή Ένωση
- Written by eKypros
Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής
Τις τελευταίες μέρες επικράτησε Γερμανία και ΕΕ, ένας πανικός και μια αστάθεια σχετικά με το μεγάλο ερώτημα που τίθεται εάν θα μπορέσει η Ανγκέλα Μέρκελ σε συνεργασία με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) να σχηματίσουν τον «μεγάλο συνασπισμό» ο οποίος θα επιτρέψει στην πραγματοποίηση της νέας φιλοευρωπαικής στρατηγικής που ονειρεύεται ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουήλ Μακρόν.
Στην ΕΕ υπάρχουν τρία μέτωπα που την απασχολούν σοβαρά και θα πρέπει να αντιμετωπισθούν το γρηγορότερο ως εξής:
- Η εκλογή του διάδοχου του Γερνούν Νταισελμπλουμ στην προεδρία του Euro group.
- Του διάδοχου του Τόμας Βίζερ ως επικεφαλής του Euro Working Group και
- της ανάληψης της Προεδρίας της ΕΚΤ μετά το πέρας της θητείας του Μάριο Ντράγκι.
Τα δύσκολα περιστρέφονται στις συζητησεις που θα αρχίσουν στις αρχές Δεκεμβρίου α) για την νέα Ευρωζώνη, β) για το Brexit, γ) για τις μεταρρυθμίσεις στην τραπεζιτική ένωση και στην Ευρωζώνη όπου η Commission θα παρουσιάσει έκθεση για την εμβάθυνση της ευρωζώνης δ) για το Brexit όπου στις συνομιλίες για το αναφερόμενο θέμα η Τερέζα Μέι θα προβεί σε ορισμένες παραχωρήσεις για να ενισχύσει τη θέση της.
Θα πρέπει να λεθχθεί πως οι Γερμανοί έχουν ένα ιστορικό «ψυχικό τραύμα» που προήλθε από την αστάθεια που επικρατούσε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρη όπου ενισχύθηκαν τα δυο άκρα των Βαιμαρικών κομμάτων ενώ εκείνα του κέντρου δεν μπόρεσαν να συνεργαστούν και έτσι αυτή η αποτυχία άφησε την ένονη σφραγίδα της στο Σύνταγμα της Γερμανίας και στην κοινή γνώμη. Γι’ αυτό οι Γερμανοί προτιμούν πάντα μια σταθερή κυβέρνηση και αναμένουν από τα κόμματα τους να σεβαστούν την εντολή που έλαβαν από τους ψηφοφόρους να σχυματίσουν σταθερή κυβέρνηση.
Τα προβλήματα που εκπηγάζουν από το κοινό νόμισμα της ευρωζώνης, την χωρίς κοινή οικονομική διαχείριση, την γερμανική κυριαρχία, το δημοκρατικό έλλειμα, την δαιδαλώδη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, το χάσμα μεταξύ ευρωπαικού Βορρά και Νότου καθώς επίσης και της απειλής κατάρρευσης της ΕΕ οδηγούν όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές σε ουσιαστικές αλλαγές ούτως ώστε να μειωθούν μια σειρά ελλείματα λόγω και των πιέσεων που εξασκούνται από την κοινωνία των πολιτών.
Το Brexit είναι εκείνο που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά στην ΕΕ μαζί με την άνοδο του Μακρόν στην γαλλική προεδρία δια της οποίας προωθά τις ενοποιητικές διαδικασίες με λιγότερη γερμανοκρατία και νεοφιλελεύθερη πολιτκή και που στοχεύει στον κοινωνικό φιλελευθερισμό ή στο νεοσοσιαλδημοκρατισμό.
Επίσης στις νέες προωθούμενες πολιτικές τονίζεται η ανάγκη αλλαγής στην εθνική αυτονομία, σε θέματα φορολογίας που σχχετίζονται με επενδύσεις σε ευρωζωνικές χώρες με χαμηλούς φόρους καθώς επίσης και φορολογίας στις κινήσεις κεφαλαίων. Στόχος αυτών των πολιτικών είναι ο ανταγωνισμός και η αλληλεγγύη.
Μπροστά στα νέα βήματα που γίνονται για αλλαγές στην ΕΕ, χρειάζονται σύμμαχοι με ένα κοινό όραμα για μια νέα πιο δίκαιη πολιτικά και κοινωνικά Ευρώπη.
Εάν πραγματοποιηθούν τα ανωτέρω τότε η ΕΕ θα γίνει σοβαρός παίκτης στην οικονομία, πολιτική και πολιτισμική παγκόσμια αρένα και θα μπορεί να συμβάλλει στις τύχες του κόσμου που έρχεται. Εάν όχι τότε θα αντιμετωπίσει την επερχόμενη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και την κυριαρχία της λιτότητας.









