Να αναδιαμορφωθεί ο κομματικός χάρτης της Ευρώπης

Αυτό οξύνει τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις σχετικά με τα προβλήματα που δημιουργά ο καπιταλισμός στον πλανήτη, πράγμα που δεν επιθυμεί η πλειοψηφία των ανθρώπων και το οποίο αποτελεί το κορυφαίο ζήτημα της Δημοκρατίας.

Η σημερινή φάση της ανθρώπινης ιστορίας έχει ανάγκη τον δημοκρατικό έλεγχο της άναρχης παγκοσμιοποίησης, την ανάγκη της συλλογικής διακυβέρνησης, την ανάγκη μιας νέας ισορροπίας και ενός νέου συμβιβασμού Δημοκρατίας και Αγορών μέσω των οποίων θα αντιμετωπισθεί ο νεοφιλελευθερισμός.

Σ’ αυτό το πεδίο και ρόλο έχουν αναπτυχθεί δύο πολιτικές στρατηγικές με διαφορετικό άξονα εκκίνησης ως εξής:

1. Τον εθνικό - κρατικό προστατευτισμό ο οποίος είναι ο πιο δημοφιλής επειδή θέτει στην κορυφή και πρωτιά την χώρα από την οποία ξεστομίζεται π.χ. ΗΠΑ, Γαλλία, Ουγγαρία, Ιταλία, Πολωνία, Ρωσία και θεωρεί ότι τα δημιουργούμενα προβλήματα θα λυθούν δια μαγείας και με εύκολο τρόπο με μια επιστροφή στο παρελθόν αγνοώντας πως τα προβλήματα που δημιούργησε η βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα δεν λύθηκαν με την αντίδραση των εργατών που έσπαζαν τις μηχανές με τα τσεκούρια και τα σφυριά όπως πρωτοστατεί και ο Τραμπ, η Λεπεν, Ορμπαν και τόσοι αλλοι ακραίοι λαϊκιστές που έχουν ξεχάσει την βρώμικη μυρωδιά των Μεγάλων Πολέμων.
2. Ο άλλος δρόμος για να αντιμετωπισθεί η σημερινή κρίση και εξευτελισμός που προέρχεται από την ασυδοσία των αγορών είναι να αναπτυχθούν παγκόσμιοι κανόνες δημοκρατίας και πολιτικής που θα εξισορροπούν την δημοκρατία και την λειτουργία των αγορών.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί όταν λειτουργήσει μεγάλος σχηματισμός κρατών που θα έχει επίγνωση του ρόλου του και την επίγνωση της αντίστοιχης πολιτικής κουλτούρας.

Τέτοια επίγνωση έχει η σύσταση του συνασπισμού της ΕΕ για ενοποίηση στηριζόμενη στις ευρωπαϊκές αξίας, παραδόσεις και κουλτούρα.

Με τα σημερινά δεδομένα που βρίσκεται η Ένωση δεν μπορεί να διαδραματίσει ένα τέτοιο ρόλο και χρειάζεται ένα νέο ρόλο συνοχής και αλληλεγγύης που θα την οδηγήσει προς την έξοδο μακριά από την λιτότητα, ανεργία κλπ.

Θα πρέπει να τονισθεί πως η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται:

1. ανάμεσα σε μια ανομοιογενή συντηρητική εθνικιστική και ευρωσκεπτικιστική αντίληψη
2. την σοσιαλδημοκρατία που βρίσκεται σε κρίση λόγω μεγέθους και ανομοιογένειας και
3. την αριστερά που χαρακτηρίζεται από περιορισμένη εμβέλεια και με διαφορετικές απόψεις και θέσεις στα ευρωπαϊκά ζητήματα όπου στους κόλπους της λειτουργούν και ευρωσκευτικιστές.

Το ερώτημα που τίθεται μετά τα αναφερόμενα συμβάντα είναι εάν οι πολιτικές δυνάμεις είναι σε θέση να φθάσουν σ’ ένα ιστορικό συμβιβασμό για συνεργασία ούτως ώστε να λειτουργήσει ένα Ευρωπαϊκό Προοδευτικό Φόρουμ που με την πάλη και τις θέσεις που θα αναπτύξει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο θα συμβάλλει δημιουργικά ούτως ώστε σε αυτή και στον υπόλοιπο πλανήτη μας να αναπτυχθεί μια νέα ισορροπία για να εφαρμοσθεί η Δημοκρατία και ο έλεγχος των Αγορών ή θα εξακολουθήσουν οι προοδευτικές δυνάμεις να διατηρούν τις δικές τους θέσεις σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο ενόψει και των ποικίλων αντιπαλοτήτων σε διάφορους τομείς και ανακατατάξεις στα γεωπολιτικά και στρατηγικές.