Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Στις 28 του Γεννάρη θα διεξαχθεί ο πρώτος γύρος των Προεδρικών εκλογών.  Δηλαδή από σήμερα ως τα τότε μετράμε 57 μέρες.  Και σ΄ αυτές περιλαμβάνονται και οι γιορτές των Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Φώτων.  Και μέχρι στιγμής δεν έχει διεξαχθεί έστω και μια ολοκληρωμένη με επαρκή χρόνο συζήτηση μεταξύ των υποψηφίων ή εκπροσώπων τους.  Δεν έχουν ακόμα καταθέσει οι υποψήφιοι ολοκληρωμένη πρόταση. Έχουν, η αλήθεια είναι, υποβληθεί επιμέρους προτάσεις, είτε για ορισμένες θεματικές μία προς μία, είτε από ένα υποψήφιο πρόταση για το Κυπριακό και ορισμένες άλλες πτυχές της ζωής μας, είτε από ορισμένους υποψηφίους καμιά ακόμα πρόταση. Δεν παρέχεται δηλαδή η δυνατότητα στον πολίτη να κρίνει και να συγκρίνει. Αυτό μπορεί να γίνει κατορθωτό μόνο με ολοκληρωμένες προτάσεις ή προγράμματα διακυβέρνησης και αν ήταν δυνατό κοστολογημένα.

Ολοκληρωμένο πρόγραμμα -βέβαια- δεν σημαίνει εκατοντάδες σελίδες. Αλλά η πρόταση του υποψηφίου για όλα τα θέματα σοβαρά, τεκμηριωμένα και καθαρά. Και όχι μόνο -βέβαια- η διατύπωση και προβολή τους στο κοινό, αλλά και η συγκριτική αντιπαραβολή και συζήτηση τους. Η απουσία τέτοιων προτάσεων και η συζήτηση τους ενώπιον του κόσμου είναι αρνητικό. Γιατί μεταθέτει τα κριτήρια επιλογής σε όλα τα άλλα χαρακτηριστικά ενός υποψηφίου εκτός από τις θέσεις του. Και όταν εξαγγελθούν προτάσεις, καταγράφονται μόνο για τη στιγμή που εξαγγέλλονται και μετά χάνονται. Ουσιαστική συζήτηση ή έστω επαρκής παρουσίαση και προβολή μιας θέσης δεν γίνεται. Αντίθετα αν κάτι κυριαρχεί για πρώτη φορά σε προεκλογική εκστρατεία Προεδρικών εκλογών είναι  συζήτηση  κύρια στα θέματα επικαιρότητας.

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Ήταν και τότε μέρα Κυριακή. Σαν σήμερα πριν από 73 ακριβώς χρόνια η «Ματωμένη Κυριακή» της 3ης του Δεκέμβρη 1944. Δεν είχαν περάσει ούτε δυο μήνες από την απελευθέρωση της πρωτεύουσας από τους Γερμανούς και ο λαός της Αθήνας αιματοκυλίστηκε από το νέο κατακτητή. Δυο μέρες νωρίτερα είχε προηγηθεί το ιταμό τελεσίγραφο του στρατηγού Σκόμπι και της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου για το μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ.

Όσα έγιναν τον Δεκέμβρη είχαν προσχεδιαστεί από εκείνους που εμφανίζονταν σαν «απελευθερωτές». Ήδη από τις 22/9/1944, ο Γεώργιος Παπανδρέου, τηλεγραφούσε στον Τσόρτσιλ τα εξής: «Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν». Η κατάσταση που ήθελαν να «μεταβληθεί» ήταν να κλείσει ο δρόμος που είχε ανοίξει με το μεγαλειώδες ΕΑΜικό κίνημα προς μια Ελλάδα της λαϊκής αναδημιουργίας. Πώς θα γινόταν αυτό: «Την 21ην Αυγούστου 1944 συνηντήθην εις την Ρώμην με τον Βρετανόν Πρωθυπουργόν. Και όταν μου έθεσε το ερώτημα, ποια είναι η πολιτική μου, απήντησα: «Εξοπλισμός του Κράτους. Αφοπλισμός του ΕΑΜ» (από την επιστολή του Γεωργίου Παπανδρέου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» στις 2 Μάρτη 1948). 

Όσο μεγαλειώδης ήταν η ΕΑΜική αντίσταση, τόσο μεγάλο έπρεπε να είναι και το έγκλημα που διαπράχτηκε εναντίον της. Αποφάσισαν να χτυπήσουν απροκάλυπτα. Η ειρηνική διαδήλωση της Αθήνας, αφού πρώτα απαγορεύτηκε, το συλλαλητήριο που τα αιτήματά του δεν ήταν παρά η ομαλότητα, η κατοχύρωση των λαϊκών ελευθεριών μέσω άμεσης διεξαγωγής δημοψηφίσματος και η προετοιμασία διενέργειας ελεύθερων εκλογών, πνίγηκε στο αίμα: 24 νεκροί, 160 τραυματίες.

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Τις τελευταίες μέρες επικράτησε Γερμανία και ΕΕ, ένας πανικός και μια αστάθεια σχετικά με το μεγάλο ερώτημα που τίθεται εάν θα μπορέσει η Ανγκέλα Μέρκελ σε συνεργασία με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) να σχηματίσουν τον «μεγάλο συνασπισμό» ο οποίος θα επιτρέψει στην πραγματοποίηση της νέας φιλοευρωπαικής στρατηγικής που ονειρεύεται ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουήλ Μακρόν.

Στην ΕΕ υπάρχουν τρία μέτωπα που την απασχολούν σοβαρά και θα πρέπει να αντιμετωπισθούν το γρηγορότερο ως εξής:

1. Η εκλογή του διάδοχου του Γερνούν Νταισελμπλουμ στην προεδρία του Euro group.
2. Του διάδοχου του Τόμας Βίζερ ως επικεφαλής του Euro Working Group και
3. της ανάληψης της Προεδρίας της ΕΚΤ μετά το πέρας της θητείας του Μάριο Ντράγκι.

Γράφει: Λιάνα Κανέλλη*

Τα είδα εκεί κοντά στο ξημέρωμα, πίσω απ' το μεγάλο ταχυδρομικό κουτί που είχαν καταφέρει ν' ανοίξουν. Μια παρέα πιτσιρίκια είχαν παραβιάσει ένα φανταχτερό και πλουμιστό τεράστιο κουτί, απ' αυτά που στήνει η Αγορά, ελεύθερη καθώς είναι, για να εμπορεύεται τις πραγματικές και μη επιθυμίες των παιδιών. Το μικρότερο ήταν πέντε, το μεγαλύτερο άντε δεκαπέντε. Πλησίασα. Βγάλαν κάμποσα φάκελα τσαλακωμένα με παιδικά γράμματα των αποστολέων και παραλήπτη τον Άη Βασίλη.

Στο κίτρινο φως της λάμπας ασφαλείας, κυριολεκτικά χολερικό, τα παιδιά διάβαζαν και δε γέλαγαν. Κρυφάκουσα και δε νομίζω ότι θα μπορέσω να ξανακούσω την επίσημη εκδοχή για το συμβάν: Δηλαδή ότι τα παιδιά ήταν βαλτά για να ρίξουν τον Άι Βασίλη - κυβέρνηση από το έλκηθρό του, την ώρα που εκτοξεύεται ως αριστερός με κόκκινη φορεσιά και κατάμαυρο ζωνάρι.