Οι Αρχιεπισκοπικές εκλογές Κύπρου, το Φανάρι, οι ΗΠΑ και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα...

Επειδή, όμως, στο “παιχνίδι”, ως προαναφέρθηκε παίζουν επίσης το Φανάρι και η Αθήνα, τα ερωτήματα διευρύνονται έτι περισσότερο: Αλήθεια, εφόσον το Φανάρι ενδιαφέρεται για την ενότητα της ορθοδοξίας, να εικάσουμε, μήπως, ότι οι Κύπριοι ιεράρχες στα μάτια του οικουμενικού πατριαρχείου κάποιοι είναι περισσότερο και κάποιοι λιγότερο ορθόδοξοι; Ή, για να αντιστρέψουμε το ερώτημα, κάποιοι των Κυπρίων ιεραρχών θέλουν την ενότητα της ορθοδοξίας και κάποιοι όχι, την οποία μάλιστα και θέλουν να βλάψουν; Αλλά προς όφελος ποιου; Μα και η ρωσική εκκλησία, όπως αφαλώς και η ουκρανική, ορθόδοξες είναι, σωστά; Και λέτε οι Αμερικάνοι -οι οποίοι ονομάζουν την ορθόδοξη εκκλησία «Ανατολική Εκκλησία και το πατριάρχη στο Φανάρι όχι Οικομενικό, αλλά πατράρχη Κωνσταντινούπολης- να κόπτονται περισσότερο από τους Κύπριους ιεράρχες -κι αν θέλετε και από τους Κύπριους ορθόδοξους χριστιανούς- για την ενότητα της ορθοδοξίας; Τρελλά πράγματα, έτσι;

Όπως “τρελλό” είναι και το ενδιαφέρον της Αθήνας -προσέξτε της πολιτικής Αθήνας, όχι της εκκλησιαστικής- για τη διαδοχή του μακαριστού Αριεπισκόπου Χρυσοστόμου Β’ στον θρόνο της αυυτοκέφαλης εκκλησίας της Κύπρου. Δηλαδή να εικάσουμε, ότι το Μέγαρο Μαξίμου στην Αθήνα και οι σημερινοί ένοικοί του είναι περισσότερο ορθόδοξοι από τους Κύπριος ιεράρχες; Ή μήπως κάποιοι υπονοούν πως οι Κύπριοι ιεράρχες χωριζονται σε ολιγότερον και περισσότερον Έλληνες;

Αλλού, λοιπόν και άλλο είναι το ζητούμενο. Και το έγραψε ξεκάθαρα στον «Φ» την Κυριακή, 20 του Νοέμβρη, από την Ουάσιγκτον ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου: «Οι αρχιεπισκοπικές εκλογές (στην Κύπρο) γίνονται και γεωστρατηγικές»! Τελεία...

Δεν εξετάζω το δημοσίευμα και τις ανησυχίες που εκφράζει σε αυτό ο συνάδελφος από την Ουάσιγκτον. Ούτε και αποδέχομαι την ύπαρξη «ρωσικού» μπλοκ στην εκκλησία της Κύπρου. Συνακόλουθα δεν υιοθετώ την ορολογία «άλωσης της εκκλησίας της Κύπρου από την Μόσχα» και ασφαλώς συμμερίζομαι τον κίνδυνο που αναδεικνύει σ’ ένα τέτοιο σενάριο. Ότι δηλαδή κάτι τέτοιο «θα οδηγήσει σε μεγάλες περιπέτειες το νησί και σε πολιτικό επίπεδο και σε εκκλησιαστικό».

Ωστόσο: Γνωρίζοντας ότι ο συνάδελφος Μιχάλης Ιγνατίου έχει πρόσβαση σε αξιόπιστες πηγές στην Ουάσιγκτον, που γνωρίζουν την αμερικάνικη πολιτική και τις μεθοδεύσεις των ΗΠΑ στις διάφορες γωνιές του πλανήτη μας, αυτό που μεταφέρει μέσα από το συγκεκριμένο δημοσίευμα είναι μηνύματα της αμερικάνικης διπλωματίας προς ημάς τους Κυπρίους για την στάση που πρέπει  να ακολουθήσουμε στο θέμα των αρχιεπισκοπικών εκλογών. Και βγαίνει τούτο αβίαστα, διαβάζοντας προσεκτικά την ανάλυσή του απο την Ουάσιγκτον. Παραθέτω μόνο ένα μικρό απόσπασμα:

«Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Οι αρχιεπισκοπικές εκλογές της Κύπρου έχουν εξελιχθεί σε γεωστρατηγικές, καθώς -ανάλογα με το αποτέλεσμα- θα επηρεαστούν τα συμφέροντα της υπερδύναμης Αμερικής και της Ρωσίας. Οι Αμερικανοί δεν θέλουν με τίποτα να χάσουν τις εκλογές αυτές και οι Ρώσοι παίζουν τα ρέστα τους ποντάροντας σε τρεις τουλάχιστον, ίσως και περισσότερους, υποψήφιους».

Προσωπικά ουδόλως με απασχολεί αν ΗΠΑ και Ρωσία ερίζουν μεταξύ τους για τις αρχιεπισκοπικές εκλογές στην μακαρία νήσο. Με ενοχλεί τα μάλα, όμως, να θεωρούν οι Αμερικανοί τις εκλογές αυτές ως “δικές” τους, τις οποίες μάλιστα δεν θέλουν να χάσουν! Και να παρεμβαίνουν άγαρπα στην προεκλογική διαδικασία για να επιβάλουν τη θέση τους.

Αλήθεια, πως μπορεί κάποιος να ερμηνεύσει τη διαπίστωση/πληροφόρηση του συνάδελφου Μιχάλη Ιγνατίου ότι «...οι παρεμβάσεις δεν φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού, όμως είναι γνωστές στα υψηλά δώματα της κυπριακής Κυβέρνησης και της εκκλησίας της Κύπρου» και ότι «οι πρεσβείες κάλεσαν ήδη σε ακρόαση κάποιους των ιεραρχών»;

Ακόμη: Εκφράζοντας -προφανώς από την πληροφόρηση που έχει- ο συνάδελφος Μιχάλς Ιγνατίου την σιγουριά ότι «ο Πρόεδρος Αναστασιάδης γνωρίζει πως πρέπει να ψηφίσε και τι πρέπει να στηρίξει» και ότι «το ίδιο ξέρουν και οι ιεράρχες», αφού «το μήνυμα των Δυτικών το έλαβαν και οι λεγόμενοι “ρωσόφωνοι”» (προφανώς όπως και οι... μη “ρωσόφωνοι”), διερωτούμαο για τι σόι εκλογές για την εκλογή Αρχιεπισκόπου της Κύπρου μιλούμε;

Κι όλα αυτά μεθοδεύονται από τις ΗΠΑ, την Αθήνα και το Φανάρι, γιατί οι ίδιοι σπέρνουν και μετά καλλιεργούν τον φόβο ότι «ο αυταρχικός Πούτιν σχεδιάζει να αλώσει την κυπριακή Εκκλησία». Και προφνώς αυτό πρέπει να μας ενοχλεί περισσότερο, απ’ ότι τα σχέδια της Δύσης να να μετατρέψουν την Εκκλησία τη Κύπρου σε βραχίονα της δικής τους πολιτικής και αγωγό των δικών τους -όχι της Κύπρου και του λαού μας- γεωστρατηγικών συμφερόντων στην περιοχή μας! Παρακάμπτω, βέβαια, το αυτονόητο: Ότι ο ισχυρισμός περί σχεδίων του Πούτιν να αλώσει την κυπριακή Εκκλησία μέσω Κυπρίων ιεραρχών που διεκδικούν τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, θάπρεπε πρωτίστως να ενοχλεί τους ηγήτορες ιεράρχες της εκκλησίας της Κύπρου, οι οποίοι και θα έπρεπε να αντιδράσουν έντονα.

Φωνάζει ο κλέφτης να φοηθεί ο νοικοτζιύρης...

Ας υποθέσουμε, όμως, ότι οι Αμερικανοί και λοιποί δυτικοί που βλέπουν δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας, έχουν δίκαιο για τους Ρώσους και τον Πούτιν. Μήπως, όμως, οι δικές τους παρεμβάσεις για εκλογή στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ιεράρχη που θα ακολουθεί τη δική τους πολιτική -άρα και πολιτική ενάντια στη Ρωσία- δεν κάνουν ακριβώς το ίδιο; Ενεργούν, δηλαδή, κατά την παροιμία «φωνάζει ο κλέφτης να φοηθεί ο νοικοτζιύρης». Όπου “κλέφτης” είναι όλοι όσοι μεθοδεύουν και/ή επιχειρούν να αλώσουν την κυπριακή εκκλησία, ενώ νοικοτζιύρης αυτονόητα είναι ο κυπριακός λαός, ή αν θέλετε οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι στην μακαρία νήσο...

... Και παλιά τους τέχνη κόσhινο...

Το ερώτημα, βέβαια είναι κατά πόσον η εμπλοκή των ΗΠΑ στα εσωτερικά της ορθόδοξης εκκλησίας είναι κάτι νέο, ή αν υπάρχει προηγούμενο. Κι η αλήθεια είναι ότι υπάρχει -κι είναι τούτο γνωστό- τρανταχτό προηγούμενο, αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες -στο ψηλότερο μάλιστα επίπεδο, αφού εμπλεκόμενος ήταν ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Χάρυ Τρούμαν- όχι μόνο ενεπλάκησαν σε εκλογικές διαδικασίες, αλλά ουσιαστικά διόρισαν -με την πραγματική σημασία της λέξης- οι ίδιες, με τη συμβολή Αθηνών και Άγκυρας, οικουμενικό πατριάρχη, τον Αθηναγόρα... Το ημερολόγιο, όταν επικυρώνετο ο “διορισμός” του Αθηναγόρα στον πατριαρχικό θρόνο -μετά από μια σειρά ίντριγκες, διεργασίες, εκβιασμούς και παρασκηνιακές διαβουλεύσεις- έγραφε 1η Νοεμβρίου 1948.

Αυτό, όμως, είναι ένα άλλο, ξεχωρισστό και μεγάλο, κεφάλαιο, το οποίο ίσως είναι καλά να ανοίξουμε κάποια άλλη στιγμή...

Φωτογραφίες: Οι έξι υποψήφιοι για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο
της εκκλησίας της Κύπρου. Όρθιοι, από αριστερά,
οι μητροπολίτες Πάφου, Μόρφου, Αμμοχώστου & Κωναστανίας
και Κερύνειας και κάτω οι Λεμεσού και Ταμασού.
Κέντρο: ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομο Β’ (αριστερά)
και δεξιά ο πατριάρχης Αθηναγόρας, πριν την αναχώρησή του
για το Φανάρι, ασπάζεται τον Χάρυ Τρούμαν, μετά την
παρασημοφόρηση του αμερικανού προέδρου με την ανώτερη
διάκριση της αρχιεπισκοπής Αμερικής. Κάτω: Οι πατριάρχες
Βαρθολομαίος και Κύριλλος σε εποχές που επικρατούσε ακόμη
η «ειρηνική συνύπαρξη» των δύο πατριαρχείων.