“Αν πρέπει να πεθάνω ας φέρει ελπίδα”...

Αυτό το ποίημα διάλεξα, ανήμερα των Χριστουγέννων, αντί άλλων ευχών για τη σημερινή μέρα και τον επερχόμενο ερχομό του Νέου Χρόνου, ακριβώς σε μια βδομάδα από σήμερα. "Παράδοξο ή μήπως παράξενο;", ίσως διερωτηθούν κάποιοι... Αλλά ούτε παράδοξο, μηδέ παράξενο είναι τούτο. Βλέπετε, στον σημερινό κόσμο της βαρβαρότητας, στον σημερινό όσμο των μαζικών δολοφονιών αμάχων, στον κόσμο των δολοφονιών χιλιάδων παιδιών, μανάδων, γυναικών, νέων και ηλικιωμένων, στον κόσμο του μαζικού και βίαιοι εκτοπισμού από τα σπίτια και τις περιουσίες τους εκατομμυρίων κόσμου, στον κόσμο των πολέμων και της κατοχής από βάρβαρους καταχτητές ξένων εδαφών, στον κόσμο του ολοκληρωτικού, επιθετικού και άκρατου καπιταλισμού - ιμπεριαλισμού, ΤΙΠΟΤΕ, μα ΤΙΠΟΤΕ, δεν είναι παράδοξο ή παράξενο.

Αλλά, ξέρετε κάτι; Στο τέλος αυτών των φριχτών ημερών που ζει ο πλανήτης μας, παράδοξο και παράξενο είναι -ίσως- ότι ακόμη ζούμε! Ναι, ναι... αυτό είναι παράδοξο και παράξενο, αφού -κυριολεκτικά- πλέον οι ζωές του κόσμου δεν είναι στα χέρια μας, αλλά στα χέρια αυτών που εξουσιάζουν τις τύχες μας. Αυτωνών που κυβερνούν τον κόσμο και οδηγούν τους λαούς στην εξαθλίωση για να αυξάνουν τα κέρδη και υπερκέρδη τους οι πολυθνικές, χρησιμοποιόντας προς τούτο ως μαριονέτες αυτούς που τάχαμου εκλέγονται δημοκρατικά ανά την υφήλιο για να... "οδηγήσουν" τους λαούς στην πρόοδο και την ευημερία, τρομάρα μας. Και οδηγούν -τους λαούς και τον πλανήτη ολάκερο- με μαθηματική ακρίβεια στον όλεθρο και την καταστροφή. Έτσι απλά... Για να αυξάνουν αυτοί τα κέρη και υπερκέρδη τους! Επεμβαίνοντας και δημιουργώντας -και/ή αναζωπυρώωνοντας- εστίες πολέμου σε κάθε γωνιά του πλανήτη, για να διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα. Όπως έγινε προ ημερών  με την “σταυροφορία” που εξήγγειλαν και οργάνωσαν τα γεράκια  των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκής Ένωσης τάχαμου για την... «προστασία της ναυσιπλοΐας» στον Κόλπο του Άντεν και στην Ερυθρά θάλασσα. Και διά της “σταυροφορίας” αυτής να... «σώσουν» το «ελεύθερο εμπόριο»!!! Λες δηλαδή και το “ελεύθερο” εμπόριο και τα κέρδη και υπερκέρδη εφοπλιστάδων και πολυεθνικών είναι πάνω και υπεράνω της ζωής των ανθρώπων...

Αλλιώτικες, λοιπόν, οι σημερινές ευχές από ελόγου μου και την ιστοσελίδα. Και το ποίημα, βέβαια, όχι δικό μου. Αφορμή ήτανε το ποίημα για να σύρω τις πιο πάνω αράδες. Και να θυμήσω -άνκαι τούτο δεν χρειαζότανε- τον δολοφόνο κόσμο της βαρβαρότηητας. Ο οποίος, κατά τα άλλα, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, όπως και κάθε Πρωτοχρονιά ή Πάσχα, κάθε μεγάλη γιορτή της όποιας θρησκείας πιστεύουν οι λαοί ανά την υφήλιο, διά των κυβερνώντων και ηγητόρων του εύχεται για λόγου μας Χρόνια Πολλά και ευημερία... Εύχεται για λόγου μας και για τον κόσμο όλο Ειρήνη. Αλλά φευ, σκορπά τον πόλεμο και την καταστροφή!

Εμπνευστής και συγγραφέας των εισαγωγιών αράδων του σημερινού εν τύποις πονήματος, είναι ο παλαιστίνιος ποιητής Ρεφαάτ Αλαρίρ (φωτογραφία), από τα πιο γνωστά μέλη νέας γενιάς λογοτεχνών, που έγραφε συχνά στα αγγλικά για να αφηγηθεί τις ιστορίες των κατοίκων της Λωρίδας της Γάζας σε ευρύτερο κοινό. Κι ο οποίος, όμως, σκοτώθηκε σε ισραηλινό βομβαρδισμό πριν δεκαεφτά (17) μέρες, το βράδυ της Πέμπτης, 7 του Δεκέμβρη, προς Παρασκευή... Και μια λεπτομέρεια:

Μερικές ημέρες αφότου ο ισραηλινός στρατός άρχισε χερσαίες επιχειρήσεις -διαβάζετε μαζικές δολοφονίες και εθνοκάθαρση κατά των Παλαιστινίων της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, δήθεν για να υπερασπιτεί το δικαίωμα στην ύπαρξη τού ισραηλινού κράτους- ο Ρεφαάτ Αλαρίρ έκανε γνωστό πως δεν θα έφευγε από το βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, επίκεντρο των ισραηλινών επιδρομών, ενώ την 1η Νοεμβρίου, δημοσίευσε στο «X» ποίημα γραμμένο στα αγγλικά, που γνώρισε μεγάλη διάδοση, υπό τον τίτλο «If I must die» («Αν πρέπει να πεθάνω»). Το οποίο, όπως ήδη διαβάσαμε, καταλήγει με τις φράσεις: «Αν πρέπει να πεθάνω / ας φέρει ελπίδα / ας γίνει παραμύθι».

Ο Ρεφαάτ Αλαρίρ

Καθηγητής αγγλικής φιλολογίας στο ισλαμικό πανεπιστήμιο της Γάζας, όπου δίδασκε κυρίως τα έργα του Σέξπιρ, ο Ρεφαάτ Αλαρίρ ήταν συνιδρυτής της πρωτοβουλίας «We are not numbers» («Δεν είμαστε αριθμοί»), που αδελφοποιεί συγγραφείς στη Γάζα με «μέντορες» στο εξωτερικό, που τους βοηθούν να γράψουν στα αγγλικά και να αφηγηθούν την πραγματικότητά τους.

Ήταν επιμελητής του βιβλίου «Gaza writes back», χρονικού της ζωής στη Λωρίδα της Γάζας από νεαρούς λογοτέχνες, και είχε γράψει το βιβλίο «Gaza unsilenced».

• Υ.Γ. Το ποίημα και τις σχετικές πληροφορίες για τον Παλαιστίνιο Ποιητή αλίευσα από την ιστοσελίδα του “Ημεροδρόμου”