Από-προσωποποίηση εαυτού και άλλων...
- Published in Κοινωνία
• Η εστίαση στον άνθρωπο, απαλλαγμένη από άχρηστους συγκινησιακούς μανδύες, αποτελεί άσκηση ηθικής ευθύνης, γι’ αυτό και δύσκολα εφαρμόζεται στην πράξη
Γράφει: Ευθυμία Γιώσα*
Στην ιστοσελίδα του «Al Jazeera», πέρα από ειδήσεις και σχολιασμούς, σε έναν ειδικό ρεπορταζιακό τομέα υπό τον τίτλο «Palestine in motion» (Η Παλαιστίνη σε κίνηση) ο υποψήφιος αναγνώστης μπορεί να διαβάσει τις προσωπικές ιστορίες ορισμένων νέων και λιγότερο νέων Παλαιστινίων. Οι συνεντευξιακές αφηγήσεις αποτελούν, βεβαίως, κάτι συνηθισμένο στην Δημοσιογραφία, ειδικά όταν οι συνεντευξιαζόμενοι είναι, όπως λέγεται, «απλοί άνθρωποι» και όχι «διασημότητες». Σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι που η εκάστοτε μαρτυρία, πέραν της πληροφοριακής της λειτουργίας, επιχειρεί να αμβλύνει -μέσω της προσωποποίησης- την απόσταση των θεατών ενός γεγονότος από τους συμμετέχοντες σε αυτό. Ένας πόλεμος, παραδείγματος χάριν, μετατρέπεται από μία στρατιωτική επιχείρηση με θύματα κάπου στον πλανήτη, σε ένα 11χρονο παιδί από το Αφγανιστάν ονόματι Ανσάρ με δύο μάτια κίτρινα σαν να έχει ίκτερο κι ένα χαμόγελο, που φανερώνει τα μπροστινά του πεταχτά δόντια.









