• Το κεφάλαιο, επιχειρώντας να υπερβεί κρίσεις υπερσυσσώρευσης -συνακόλουθο των οποίων είναι  οι κρίσεις υποκατανάλωσης- υποβαθμίζει ή αναβαθμίζει περιοχές και συνοικίες, ενώ απαξιώνει και/ή καταστρέφει άλλες...

Γράφει: Θανάσης Αλεξίου *

Αν η ρευστοποίηση της εργατικής δύναμης (αύξηση απλήρωτης εργασίας, ευελιξία και πειθάρχηση της εργατικής δύναμης κ.λπ.) και η επανασύνδεσή της με το κεφάλαιο είναι ο αναγκαίος όρος για την υπέρβαση των οικονομικών κρίσεων, εξίσου σημαντικό είναι το πως η παραγωγή θα επανασυνδεθεί με την κυκλοφορία των προϊόντων και των υπηρεσιών, δηλαδή πως η παραγωγή θα συναντήσει την κατανάλωση. Κατά κάποιο τρόπο η πόλη γίνεται το πεδίο αυτών των συνδέσεων-συναντήσεων. Από τον τρόπο με τον οποίο συντίθεται ξανά αυτή η σχέση εξαρτάται το πώς θα διαμορφωθεί  ο χώρος. Από εδώ θα εξαρτηθεί επίσης ποια κοινωνικά στρώματα θα μετακινηθούν, ποια θα εκδιωχθούν και ποια θα καθηλωθούν (προάστια, εργατικές συνοικίες, γκέτο, underclass κ.ο.κ.).

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Η γέννηση και πορεία του πολιτικού μας προβλήματος έχει εμπλακεί σε γεωστρατηγικούς συσχετισμού μεταξύ των εμπλεκομένων κρατών με στόχο να κερδίσουν γεωστρατηγικά οφέλη λόγω της γεωγραφικής αξίας του νησιού μας, επειδή βρίσκεται στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου και στην διασταύρωση τριών ηπείρων μεγάλης αξίας από πολλές πλευρές.

Η αξία του ανέβηκε ακόμη περισσότερο λόγω των τρεχουσών εξελίξεων στην συριακή κρίση, τρομοκρατίας, της αστάθειας των κρατών, της εμπόλεμης κατάστασης που βρίσκονται Ισραήλ - Άραβες, του προσφυγικού - μεταναστευτικού και της ανακάλυψης υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές.

* Στις 23 με 26 Ιουνίου του 1848

Η εξέγερση του Ιούνη του 1848 είχε πολύ μεγάλη ιστορική σημασία. Ο Κ. Μαρξ την ονόμασε «πρώτη μεγάλη μάχη ανάμεσα στις δύο τάξεις που χωρίζεται η σύγχρονη κοινωνία. Ήταν ένας αγώνας, για να διατηρηθεί, ή να συντριβεί το αστικό σύστημα». Στις 23 Ιούνη 1848 οι εργάτες του Παρισιού ξεχύνονται στους δρόμους και στήνουν οδοφράγματα. Ήταν η απάντησή τους στο όργιο της τρομοκρατίας που εξαπέλυσε η αντεπανάσταση. Η εξέγερση αυτή είναι φανερά προλεταριακή. Στα οδοφράγματα υψώθηκαν κόκκινες σημαίες με τα συνθήματα «Ψωμί ή μολύβι», «Δικαίωμα εργασίας», «Ζήτω η κοινωνική δημοκρατία».

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Από τη «δικαιολόγηση» των Ταγμάτων Ασφαλείας μέχρι το ξέπλυμα της χούντας, ένας Καλύβας «αναθεωρητικός» δρόμος. Μιλάμε για τον δρόμο της «αναθεώρησης» της Ιστορίας. Όχι επί τη βάση στοιχείων, έρευνας, μαρτυριών, αξιόπιστων πηγών, διασταύρωσης. Όχι, δηλαδή, με όρους Επιστήμης.

Αυτή η ανασκολόπιση, που η «αντικειμενικότητά της» εδράζεται στην τακτική να παίρνει ορισμένα πραγματικά γεγονότα και να τα ρίχνει στο μίξερ της διαστρέβλωσης σαν άλλοθι του εκκωφαντικού της ψεύδους, έχει μια αποστολή: Το ξαναγράψιμο της Ιστορίας με τρόπο που ό,τι αμφισβητεί το καθεστώς κυριαρχίας της αστικής τάξης θα συκοφαντείται και ό,τι ξεπλένει την δικτατορία του κεφαλαίου θα καθαγιάζεται.

Αλλά ας δούμε κατ’ αρχάς το ποιόν του συγκεκριμένου. Ονομάζεται Καλύβας Ευστάθιος. Τι εστί «Καλύβας»; Διαβάζουμε: