• Στο κενό έπεσε η γενναία προσπάθεια αμερικανικής οργάνωσης για τα μη ανθρώπινα δικαιώματα να κυνηγήσει δικαστικά την απελευθέρωση δύο έγκλειστων και κακοποιημένων χιμπαντζήδων

Γράφει: Τάσος Σαραντής*

Μπορεί οι χιμπαντζήδες να αποτελούν τον στενότερο συγγενή του ανθρώπου, καθώς τα δύο είδη μοιάζουν γενετικά κατά τουλάχιστον 95%, και συμπεριφορικές μελέτες να δείχνουν ότι ο συναισθηματικός κόσμος, η κοινωνική ζωή και η ευφυΐα του χιμπαντζή δεν απέχουν από τον άνθρωπο, αλλά αυτό φαίνεται ότι δεν αρκεί προκειμένου αυτά τα πρωτεύοντα θηλαστικά να αναγνωριστούν ως νομικά πρόσωπα με το δικαίωμα της σωματικής ελευθερίας.

Σύμφωνα με απόφαση δικαστηρίου της Νέας Υόρκης, που εκδόθηκε νωρίτερα αυτό τον μήνα, οι χιμπαντζήδες δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους ανθρώπους.

* Εγκαίνια την Τετάρτη, 21 Ιουνίου, από τον δήμαρχο Λευκωσίας, Κωνσταντίνο Γιωρκάτζη, στις 19.30 στην Πύλη Αμμοχώστου

Η Κύπρος για πρώτη φορά συγκεντρώνει χαράκτες από όλο τον κόσμο, οι οποίοι παρουσιάζουν τη δουλειά τους σε τρεις παράλληλες εκθέσεις υμνώντας τον μαγικό κόσμο της ιαπωνικής χαρακτικής.

Σύμφωνα με δελτίο τύπου από το «Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή», ενός εκ των διοργανωτών,  αναφέρει ότι «οι πρώτες δύο εκθέσεις εγκαινιάζονται από τον Δήμαρχο Λευκωσίας, Κωνσταντίνο Γιωρκάτζη, την Τετάρτη 21 Ιουνίου στις 19.30 στην Πύλη Αμμοχώστου.

Πρόκειται για την έκθεση  έργων σύγχρονων χαρακτών της Ιαπωνίας και έκθεση παραδοσιακής ξυλογραφίας «Mokuhanga», με τίτλο «Αναζητώντας το φως των έργων Mokuhanga: Η παγκοσμιοποίηση της ιαπωνικής ξυλογραφίας».

• 18 Ιουνίου 2010, έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Πορτογάλος συγγραφέας

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

«Είναι σαφές πως οι τραπεζίτες δεν είναι άνθρωποι για να τους εμπιστεύεται κανείς…»

Στο αριστούργημά του  «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον» (εκδόσεις Καστανιώτη) που πολεμήθηκε όσο λίγα από την Εκκλησία και που η πορτογαλική κυβέρνηση το απέσυρε από το Ευρωπαϊκό Βραβείο Μυθιστορήματος με το αιτιολογικό ότι… «δεν εξέφραζε τη χώρα», γράφει:

«O Ιησούς σηκώθηκε, ένιωσε μια άπειρη δύναμη να ξυπνά στο πνεύμα του, εκείνη την ώρα ήταν ικανός να κάνει τα πάντα, να διώξει το θάνατο από εκείνο το κορμί, να κάνει να επιστρέψει σ’ αυτό η ύπαρξη και το είναι του ακέραια, ο λόγος, η κίνηση, το γέλιο και το δάκρυ ακόμη, όχι όμως κι ο πόνος, μπορούσε να πει, Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή, όποιος σε μένα πιστεύει, ακόμη και νεκρός, θα ζήσει, και θα ρωτούσε τη Μάρθα. Εσύ το πιστεύεις αυτό, και εκείνη θα απαντούσε, Ναι, πιστεύω ότι είσαι ο γιος του Θεού που θα ερχόταν στον κόσμο, κι έτσι, αφού βρίσκονται όλα τα χρειώδη διαθέσιμα και παρατεταγμένα, η δύναμη και η δυνατότητα, η θέληση να τις χρησιμοποιήσει, το μόνο που λείπει είναι ο Ιησούς, κοιτάζοντας το εγκαταλειμμένο από την ψυχή του σώμα, απλώνοντάς του τα χέρια, δείχνοντάς του το δρόμο της επιστροφής, να πει, Λάζαρε, σήκω, κι ο Λάζαρος να σηκωθεί, γιατί ο Θεός το θέλησε, ακριβώς όμως εκείνη τη στιγμή, την πραγματικά τελευταία και έσχατη, η Μαρία η Μαγδαληνή βάζει το χέρι της πάνω στον ώμο του Ιησού και του λέει. Κανείς δεν έχει αμαρτήσει τόσο στη ζωή του που ν’ αξίζει να πεθάνει δυο φορές, και τότε ο Ιησούς άφησε τα χέρια του να πέσουν και βγήκε έξω να κλάψει».

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Η ταχεία αποδόμηση των φεουδαρχικών σχέσεων μαζί με τις αλλαγές στον τρόπο διαβίωσης και η εμφάνιση της ισχυρής οικονομικής τάξης καθώς επίσης η αύξηση των συναλλαγών αι του κοινωνικού πλούτου, έθεσαν υπό αμφισβήτηση τους κανόνες της συμβατικής ηθικής και εκκλησίας και των συμφερόντων της αριστοκρατίας την νομιμοποίηση της απολυταρχία ς και την κοινωνική αδράνεια.