Ως τα μέσα περίπου του 1941 η φασιστική Γερμανία είχε επιβάλει την κυριαρχία της πάνω στο απέραντο έδαφος που επεκτείνεται από τις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού ως τα σοβιετικά σύνορα και από το Νάρβικ ως την Κρήτη. Στην Ευρώπη συνέχιζε τον αγώνα μόνο η Αγγλία. Οι λαοί των χωρών που είχαν καταλάβει οι φασίστες επιδρομείς, έκαναν τότε μόλις τα πρώτα βήματα στο δρόμο της Αντίστασης. Η οικονομία των χωρών αυτών, καθώς και των κρατών – δορυφόρων, εξυπηρετούσε τις στρατιωτικές στρατηγικές ανάγκες της Γερμανίας. Οι χιτλερικές ένοπλες δυνάμεις, που είχαν συσσωρεύσει πολεμική πείρα δυο χρόνων, φαίνονταν ανίκητες. Το μοναδικό κράτος που εμπόδιζε το γερμανοφασιστικό ιμπεριαλισμό να επιβάλει απόλυτη κυριαρχία σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο ήταν η Σοβιετική Ενωση.

• «Έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους όσοι θεωρούν ότι η αναβίωση του νεοναζισμού, αποτελεί την υπέρτατη ύβρι απέναντι στον αγώνα και τις θυσίες λαμπρών τέκνων της Ελλάδας, όπως ο Ναπολέων Σουκατζίδης, που πάλεψαν και θυσιάστηκαν για να μπορούμε σήμερα να σκεφτόμαστε ελεύθερα»

 του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Ήταν ιδιαίτερα τιμητική για μένα η πρόταση, να είμαι στο πάνελ που παρουσίασε εδώ στη Θεσσαλονίκη, πριν  χρόνια, το 2014, το βιβλίο του Σπύρου Τζόκα «Ο κύκλος των “μάταιων” πράξεων». Κι αυτό γιατί ο πρωταγωνιστής του ιστορικού μυθιστορήματος που έπλεξε, ο Ναπολέων Σουκατζίδης, ήταν ένα από τα πρότυπα των εφηβικών μου ακόμη χρόνων αλλά και της μετέπειτα διαδρομής μου, μισό αιώνα τώρα, στο χώρο της Αριστεράς. Ένας από τους μάρτυρες του λαϊκού κινήματος που πέρασαν στο Πάνθεο των ηρώων για την αγωνιστική τους στάση και τη μαρτυρική τους θυσία. Όπως τόσοι και τόσοι άλλοι αγωνιστές.

Επιτρέψτε μου να θυμηθούμε κάποιους από αυτούς: