Γράφει: Ανδρέας Δενεζάκης*

Από τις αρχές του 1945, στις 12 του Γενάρη, ξεκίνησε η επιχείρηση «Βιστούλα – Οντέρ» του Κόκκινου Στρατού. Τα σοβιετικά στρατεύματα άρχισαν τη μεγάλη επέλασή τους με κατεύθυνση τη πρωτεύουσα της ναζιστικής Γερμανίας, το Βερολίνο.

Οι Γερμανοί, από τον Νοέμβρη του 1944, προετοιμάζονται να αποχωρήσουν, μη μπορώντας να σταματήσουν την επέλαση του Κόκκινου Στρατού. Αρχισαν να γκρεμίζουν τα κτίρια – μάρτυρες των φρικαλεοτήτων τους. Τα κρεματόρια και οι τέσσερις θάλαμοι αερίων ισοπεδώθηκαν. Οι αποτεφρωτήρες αποσυναρμολογήθηκαν και ετοιμάστηκαν να μεταφερθούν στο άλλο στρατόπεδο συγκέντρωσης, το Μαουτχάουζεν, το οποίο πίστευαν οι Γερμανοί ότι δεν θα έπεφτε  στα χέρια των Συμμάχων.

Η αυγή του 1968 βρίσκει την Ελλάδα υπό το στρατιωτικοφασιστικό καθεστώς, που είχε επιβληθεί με το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη του 1967. Η χούντα, έχοντας ξεμπερδέψει με το αντιπραξικόπημα του βασιλιά, το Δεκέμβρη του 1967, πιστεύει ότι είναι έτοιμη να προχωρήσει στην υλοποίηση των αμερικανικής προελεύσεως και κατασκευής σχεδίων της. Ωστόσο, οι διαμαρτυρίες ολόκληρου του προοδευτικού κόσμου έχουν οδηγήσει τις κυβερνήσεις των κρατών – μελών του ΝΑΤΟ σε επιφυλακτική στάση απέναντι στο καθεστώς.