• ...Βρίσκομαι μπροστά στο δικαστήριο αθώος και υπερασπίζομαι τον εαυτό μου σαν κομμουνιστής»

ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ, Δεκέμβρης (Εκτακτη υπηρεσία του «Ριζοσπάστη»).-

Οταν ο σ. Ντιμιτρώφ παίρνει το λόγο για να υπερασπιστεί, δημιουργείται μια απόλυτη σιγή σ' όλη την αίθουσα. Πρώτ' απ' όλα πιστοποιεί ο σ. Ντιμιτρώφ ότι στους επαναστάτες κατηγορούμενους αφαιρέθηκε η δυνατότητα να υπερασπιστούν. Ο ίδιος όμως χρησιμοποίησε όλες τις δυνατότητες για να υπερασπιστεί. Οσον αφορά το ότι δεν δέχτηκε να τον υπερασπίσει ο Ταϊχέρτ, τονίζει ότι δεν έχει εμπιστοσύνη σ' ένα συνήγορο μέσα στις σημερινές συνθήκες της Γερμανίας. (...) Συνεχίζοντας λέγει: «Βρίσκομαι μπροστά στο δικαστήριο αθώος και υπερασπίζομαι σαν προλετάριος επαναστάτης, σαν κομμουνιστής. Γι' αυτό η γλώσσα που χρησιμοποίησα ήταν σκληρή. Αν δε με κατηγόρησαν γι' αυτό ότι τα λεγόμενά μου επέδρασαν προπαγανδιστικά δεν έχω παρά ν' απαντήσω ότι: Ο σκοπός μου ήταν να αποδείξω, ότι ούτε εμείς οι τρεις οι Βούλγαροι ούτε ο Τόργκλερ έχουμε καμμιά σχέση με τον εμπρησμό και ότι οι κομμουνιστές γενικά δεν έχουν καμμιά σχέση με το έγκλημα αυτό. Παρακάτω λέγει ότι ούτε στη Βουλγαρία ούτε στις άλλες χώρες δεν πιστεύουν στην ενοχή τους (...)

Του Μάκη Παπαδόπουλου*

Στον 20ό αιώνα άνοιξε ο δρόμος για την κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης και στη συνέχεια η συγκρότηση της Σοβιετικής Ενωσης φώτισαν τη δύναμη των εκμεταλλευομένων, όταν βγαίνουν ορμητικά στο προσκήνιο και γυρίζουν τον τροχό της Ιστορίας μπροστά, στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Αυτός ο φόβος της ανατροπής σημαδεύει από τότε την αστική τάξη στη διαρκή αναμέτρησή της με το επαναστατικό εργατικό κίνημα και ας παριστάνει σήμερα την παντοδύναμη. Γιατί γνωρίζει απ' την ίδια την ιστορία του καπιταλισμού ότι κανένα νέο κοινωνικό σύστημα δεν εδραιώθηκε μια κι έξω, σε μια ευθύγραμμη πορεία από νίκες.