Άντρου Κυπριανού*

«Υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες τίποτα δεν συμβαίνει και υπάρχουν εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες».

Δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα τις μέρες εκείνες του Οκτώβρη ο Λένιν. Τις μέρες εκείνες που συγκλόνισαν τον κόσμο. Τις μέρες της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Της επανάστασης που άλλαξε το ρουν την ιστορίας. Της επανάστασης που εγκαινίασε την εποχή της μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Της επανάστασης που κατέδειξε στην πράξη ότι μια άλλη κοινωνία στηριγμένη στον εργαζόμενο άνθρωπο είναι εφικτή.

Ο Κόκκινος Οκτώβρης της Πετρούπολης συντάραξε τον κόσμο. Έδωσε νέα ώθηση στην ταξική κοινωνική πάλη. Επιτάχυνε τις επαναστατικές διαδικασίες. Κινητοποίησε το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των υπόδουλων λαών. Η επίδραση της επανάστασης υπήρξε καταλυτική ιδιαίτερα σε ότι αφορά στη δημιουργία νέων κομμάτων της εργατικής τάξης. Τα μηνύματα του Οκτώβρη έπεσαν σαν σπόρος σε κάθε γωνιά της γης. Έφτασαν πολύ γρήγορα και στην Κύπρο. Βρήκαν πρόσφορο έδαφος και μαζί με την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών, οδήγησαν στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου, οι πρώτοι πυρήνες του οποίου άρχισαν να σχηματίζονται ενωρίς στη δεκαετία του 1920.

Γράφει: Κώστας Λουλουδάκης*

Το εμετικό φιλελεύθερο πραξικόπημα στην Χιλή, υπό την καθοδήγηση του Λευκού Οίκου, της ITT της Pepsi Cola, της Bechtel Group, την τράπεζα Chase Manhattan Bank και την CIA είχε πραγματοποιηθεί. Εκατοντάδες χιλιάδες εκτελέστηκαν, εξαφανίστηκαν, βασανίστηκαν, βιάσθηκαν. Οι φιλελεύθεροι αναβαπτιστές, αυτά τα σιχαμερά σκιάχτρα που προέρχονταν από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, και την οργάνωση Mont Pelerin Society (MPS), έπιασαν αμέσως δουλειά, ώστε να φτιάξουν τον κόσμο τους, ένα πέλαγος απάνθρωπης φρίκης που στηρίζεται στον ανταγωνισμό μεταξύ εμπορικών εταιρειών, μα και ατόμων στις διαταγές και στην υπακοή.

Οι πολιτικές αυτές ονομάστηκαν «νεοφιλελευθερισμός», γιατί προωθούσαν  την «επαναπελευθέρωση» της αγοράς και την επιστροφή στις μέρες πριν των κεϊνσιανών πολιτικών, του «laissez-faire» δηλαδή, όταν οι κυβερνήσεις υποτίθεται ότι δεν ρύθμιζαν και δεν περιόριζαν τις επενδύσεις, τις τιμές και την αγορά εργασίας. Κανόνας του «laissez-faire» είναι όχι μόνο οι ιδιωτικές επιχειρήσεις να αφήνονται «ελεύθερες» από οποιουσδήποτε θεσμούς επιβάλλονται από την κυβέρνηση, αλλά και το ξεπούλημα ολόκληρων των δημόσιων υποδομών στον ιδιωτικό τομέα, ανεξαρτήτως του πόση κοινωνική καταστροφή μπορεί να προκαλέσει. Αυτή είναι η «ελευθερία των αγορών», που με την γλώσσα τους βουτηγμένη στην φορμόλη και με πιθηκίστικη παπαγαλία, υμνούν οι σύγχρονοι συνεχιστές του φασίστα Αυγούστου Πινοσέτ.