• Συγκεντρώσεις ουκρανικών στρατευμάτων απέναντι από την Ζαπορίζια και ουκρανικοί βομβαρδισμοί στο Λουγκάνσκ

Νέο μπαράζ ρωσικών πυραύλων έπληξε σήμερα εγκαταστάσεις παραγωγής αερίου σε όλη την Ουκρανία και ένα μεγάλο εργοστάσιο πυραύλων, έκαναν γνωστό Ουκρανοί αξιωματούχοι.

Εκρήξεις ακούσθηκαν σε διάφορα μέρη στη χώρα, περιλαμβανομένων της Οδησσού στη νότια Ουκρανία, της πρωτεύουσας Κιέβου και της πόλης Ντνίπρο στο κέντρο της χώρας, ενώ οι άμαχοι κλήθηκαν να μεταβούν στα καταφύγια καθώς ανακοινώνονταν προειδοποιήσεις για αεροπορικές επιδρομές.

Στις 16 Νοέμβρη 1967 κορυφώνεται μια ακόμη κρίση στην Κύπρο. Η αρχή γίνεται δύο μέρες νωρίτερα, όταν αστυνομικές περίπολοι της ελληνοκυπριακής πλευράς, με επικεφαλής τον ίδιο τον Γρίβα μπαίνουν στο υπό τουρκοκυπριακό έλεγχο χωριό του Αγίου Θεοδώρου. Την επόμενη μέρα, σημειώνονται ανταλλαγές πυρών μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και σύντομα οι συγκρούσεις γενικεύονται, με τη συμμετοχή τεθωρακισμένων, βαρέων όπλων και πυροβολικού. Το βράδυ της 15ης Νοέμβρη, οι δυνάμεις του Γρίβα, ο οποίος κινείται βάσει σχεδίου που έχει εγκριθεί προκαταβολικά από τη χούντα της Αθήνας, καταλαμβάνουν τα χωριά Κοφινού και Αγιος Θεόδωρος.

Ν' ακούς τα βήματα της λευτεριάς να βαδίζουν στο μέλλον,
ν' ακούς το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομμύρια κόκκινες σημαίες
πάνω απ' το γέλιο των παιδιών και των κήπων.
Να κιόλας βλέπουμε τη νύχτα ετούτη
ανάμεσα στο άνοιγμα της σιωπής
να κρέμεται απ' τούς κρίκους δυο μεγάλων άστρων
το λουκέτο της οικουμένης ξεκλείδωτο.

(Γ. Ρίτσος)

Εκατόν τέσσερα χρόνια ζωής και δράσης συμπληρώνει σήμερα το ΚΚΕ. 104 χρόνια ασίγαστης, πρωτοπόρας πάλης για τους πόθους και τα δίκια της εργατικής τάξης, όλου του λαού, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Ο ποιητής της «Ρωμιοσύνης» απαγγέλλει και η φωνή του γίνεται σύνθημα για ένα τεράστιο κύμα διαδηλωτών.

«Σώπα, όπου να ’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες. Aυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας. Kάτου απ’ το χώμα, μες στα σταυρωμένα χέρια τους κρατάνε της καμπάνας το σκοινί – προσμένουνε την ώρα, δεν κοιμούνται, προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση. Tούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας – δε μπορεί κανείς να μας το πάρει…»