«Πέρασε εύκολα από την μνήμη στην καρδιά» λένε οι στίχοι στο τραγούδι «Ο δρόμος» του Μάνου Λοΐζου, ένα τραγούδι που ακόμα και σήμερα έρχεται ταυτόχρονα στο μυαλό μαζί με τις εικόνες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου του 1973. Η σπορά της πάλης ενάντια στη δικτατορία, ο αγώνας ενάντια στην αδικία σε κάθε μεριά της γης δεν θα μπορούσε παρά να... ανθίσει και στις τέχνες, ιδιαίτερα στη μουσική της περιόδου. Ποίηση και μελωδίες που ακόμα και σήμερα συνθέτουν την ζοφερή εικόνα της Χούντας αλλά και την ομορφιά του αγώνα, παρά τις δυσκολίες, τις διώξεις, τις εξορίες, τα βασανιστήρια. Έμπνευση αντλημένη από την πάλη των λαών σε κάθε μεριά της γης αλλά και τους προηγούμενους ηρωικούς αγώνες που έδωσε ο λαός μας με μπροστάρη το ΚΚΕ. Αυτά και ακόμα περισσότερα αποτυπώνονται σε πολλά τραγούδια της περιόδου, σε μελωδίες και στίχους που σκάρωσαν οι πιο εμβληματικοί συνθέτες, ποιητές και στιχουργοί στη χώρα μας.

• Οι 3+1 τοποθεσίες που έπεσαν στο τραπέζι των ευρωατλαντικών σχεδιασμών • Στη «συζήτηση» πάντα και η αποστολή αντιαεροπορικών

Αλλο ένα βήμα στην εμπλοκή στον πόλεμο κάνει η κυβέρνηση, αναλαμβάνοντας ακόμα πιο ενεργό ρόλο στην υλοποίηση επικίνδυνων ευρωατλαντικών σχεδιασμών ενάντια στη Ρωσία, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες δηλώνει πρόθυμη να αναλάβει την εκπαίδευση, εδώ, επίλεκτων Ουκρανών στρατιωτικών.

Θυμίζουμε ότι προχτές το Συμβούλιο των υπουργών Αμυνας της ΕΕ, που συνεδρίασε στις Βρυξέλλες, αποφάσισε την έναρξη της Αποστολής Στρατιωτικής Βοήθειας στην Ουκρανία (European Union Military Assistance Mission Ukraine - EUMAM Ukraine).

Από ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ*

Τα στοιχεία που ακολουθούν δεν είναι άγνωστα (είχε γίνει ανάλογη μνεία στον «Ριζοσπάστη» στις 15/11/2012), περιλαμβάνονται στο κομμάτι της ιστορικής έρευνας του «Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών» με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973» που αφορά στους νεκρούς του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και αμέσως μετά την καταστολή της.

Σημειώνουμε ότι δεν θα αναφερθούμε και στους 88 δολοφονημένους από τη χούντα που μνημονεύονται στην επέτειο του Πολυτεχνείου, ούτε σε προσωπικές μαρτυρίες (πλην αυτής που αφορά στον δολοφόνο Ντερτιλή), ούτε στους (πιστοποιημένα) 1.103 τραυματίες των γεγονότων του Πολυτεχνείου.

Το κείμενο που δημοσιεύεται παρακάτω είναι μια συναρπαστική ανταπόκριση που έγραψε μια φοιτήτρια και μεταδόθηκε από τον ραδιοσταθμό «Η Φωνή της Αλήθειας» για τις μεγάλες στιγμές του Πολυτεχνείου. Εχει πάνω της τη ζωντάνια και τη λιτότητα. Και κλείνει μέσα της όλη την πίστη και την αλήθεια που δονούσαν τις καρδιές των μαχητών της μεγάλης εκείνης εξέγερσης.

Κι η ημέρα ήρθε. Τετάρτη 14 του Νοέμβρη κι εκείνες που ακολούθησαν. Τα ελληνικά νιάτα που δεν τα 'σκιαζε καμιά φοβέρα, κλεισμένα στο Πολυτεχνείο, τ' οχύρωσαν με τις περήφανες καρδιές τους, γύρω τους ήρθε και στάθηκε ο αδούλωτος λαός (...)