Τι σημαίνει η διαγραφή Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία

• Πρώτον: Η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά προφανώς αλλάζει τις ισορροπίες στην Νέα Δημοκρατία. Μάλιστα σε μία ιδιαίτερα «ευάλωτη» περίοδο για το κόμμα που κυβερνά. Ουσιαστικά αποτελεί μία μεγάλη εσωτερική κρίση που ακολουθεί αρκετές μικρότερες. Θυμίζουμε πως το προηγούμενο διάστημα καταγράφηκαν αμφισβητήσεις των επιλογών της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας τόσο στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής (θέμα που πρωτίστως «σηκώνει» ο Αντώνης Σαμαράς) όσο και στην οικονομική πολιτική της. Ενδεικτικές ήταν οι απανωτές κινήσεις βουλευτών με ερωτήσεις για θέματα που αφορούν την ακρίβεια, τις τιμές του ρεύματος και τα κόκκινα δάνεια. Μάλιστα, οδήγησαν και στην διαγραφή του Μάριου Σαλμά.

Στο «κάδρο» των εσωκομματικών μετώπων πρέπει να μπει και η στάση που θα τηρήσει η πλευρά του Κώστα Καραμανλή. Θυμίζουμε ότι οι δύο πρώην πρωθυπουργοί έχουν κάνει σειρά κοινών εμφανίσεων ενώ στο επίμαχο άρθρο του στην εφημερίδα «Το Βήμα» ο Αντώνης Σαμαράς προτείνει τον Κώστα Καραμανλή για πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο τελευταίος, μέσω κύκλων, δηλώνει πως δεν υπήρξε προσυνεννόηση.

• Δεύτερον: Πλέον κάθε ψήφιση νομοσχεδίου στη Βουλή γίνεται …θρίλερ για την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση για την κυβέρνηση που δεν θα μπορεί να γνωρίζει αν διαθέτει τη «δεδηλωμένη». Αυτά ενώ σε μερικές εβδομάδες εκκρεμεί η ψήφιση του προϋπολογισμού του 2025 στη Βουλή, που ισοδυναμεί με διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης.

Η πλευρά Σαμαρά θεωρείται ότι επηρεάζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο περί τους 20 με 25 βουλευτές. Αριθμός ικανός να πλήξει ανεπανόρθωτα την πλειοψηφία των 155 βουλευτών που διαθέτει πλέον η κυβέρνηση. Εξυπακούεται φυσικά ότι στα δεδομένα αυτά θα προσαρμοστεί πλέον και η αντιπολίτευση που θα φροντίζει οι ονομαστικές ψηφοφορίες να γίνονται για «ψύλλου πήδημα» στο κοινοβούλιο. Φυσικά, δεν πρέπει να θεωρείται καθόλου δεδομένο ότι οι βουλευτές (ακόμη και ορισμένοι υπουργοί) που σχετίζονται με τον Αντώνη Σαμαρά θα κάνουν το … «βήμα» της πτώσης της κυβέρνηση, μιας και κάτι τέτοιο φέρει μεγάλο πολιτικό κόστος. Παρ’ όλα αυτά η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα βρίσκεται συνεχώς σε «τεντωμένο σκοινί», με ό,τι αυτό σημαίνει για την αίσθηση σταθερότητας της διακυβέρνησης.

• Τρίτον: Προκύπτει άμεσα το ερώτημα αν η απεμπλοκή του Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία είναι -αντικειμενικά- ένα προστάδιο δημιουργίας ενός ενιαίου σχηματισμού στα «δεξιά» της. Αν, δηλαδή, με λίγα λόγια, η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά από το κυβερνητικό κόμμα θα δημιουργήσει έναν μεγάλο ακροδεξιό συνασπισμό, με τον πρώην πρωθυπουργό, είτε να ηγείται είτε να εγγυάται την ενότητα του ή και την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση. Στην κατεύθυνση αυτή πιθανά να λειτουργήσει ως υπόβαθρο και η εκλογή Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρόλο που το Μέγαρο Μαξίμου έχει ήδη φροντίσει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα (κάλεσμα στον Τραμπ να έρθει στην Ελλάδα). 

Να θυμίσουμε, επίσης, ότι στην «δεξαμενή» των λεγόμενων «ανεξάρτητων» βουλευτών, η πλειοψηφία είναι πρόσωπα με σαφέστατη ακροδεξιά ατζέντας. Επιπλέον, ο χώρος της ακροδεξιάς έχει ακόμη πλήθος «κομματιδίων», με κάποια από τα οποία είχε στο παρελθόν σχέση ο πρώην πρωθυπουργός.

* Ημεροδρόμος