Εργολάβος λαών

Ο εικοστός πρώτος αιώνας μας βρίσκει όλους κάτι σαν παραλυμένους να πω, αποβλακωμένους να πω, ακαθοδήγητους κι ακέφαλους να πω, να καθόμαστε ν' ακούμε πως όλη η Γη είναι ένα απέραντο εργοτάξιο! Και το διαφεντεύει ένας μόνο υπερεργολάβος, που για να μην αφήσω απέξω και τους λάτρεις κάθε νεο-μυστικιστικής παπάρας, λειτουργεί στο νοητικό τους επίπεδο σαν υπερ,αρχι-Τέκτονας. Πάρτε και λίγο αλατοπίπερο από λέσχες και στοές για να πάμε παρακάτω τον ιμπεριαλιστικό ανασκολοπισμό, κοινώς το παλούκωμα του κόσμου όλου. Βέβαια δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη λατρεία για το αγαπημένο μου πορτοκαλί χρώμα, που εμένα δεν μου θυμίζει τσουλούφι, αλλά φυλακισμένους τώρα και πάντα «πορτοκαλί παράγοντα», που ξέκανε το χώμα στο Βιετνάμ, δηλητηρίασε τόσες πολλές μορφές ζωής κι ήρθε καπάκι στην Ασία από τον ουρανό, μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Θα περίμενε κανείς ένα παγκόσμιο ρεύμα αντιστασιακής διανόησης, έστω και με όρους αστικής δημοκρατίας, που να μην δέχεται καν να ακούει για τη βίαιη μετακίνηση, την Έξοδο που λένε και οι Εβραίοι το θρήσκευμα, δύο εκατομμυρίων Παλαιστίνιων από τη Λωρίδα της Γάζας προς όμορες χώρες πλην Ισραήλ. Πώς γίνεται δηλαδή να μη γράφουν, να μην ουρλιάζουν, να μην καταδικάζουν ένα γιγάντιο θηριώδες σχεδόν εξωγήινο φτυάρι, που κρατάει στα χέρια του ένας όποιος πρόεδρος κι αρχίζει να πετάει χιλιάδες των χιλιάδων ανθρώπους σ' έναν φρεσκοανοιγμένο τάφο, που σχεδόν φαίνεται από το διάστημα. Κι ύστερα αυτός ο υπερεργολάβος τραβά απ' τη μασχάλη του μερικές χιλιάδες επί χιλιάδων επίσης ομπρέλες θαλάσσης να τις καρφώσει πάνω στα μνήματα!

Οποιος δεν καταφέρνει να σκεφθεί έστω και μια φορά μέσα στη μέρα το χρονικό της προαναγγελθείσης «τελικής λύσης» του Παλαιστινιακού, μες στην ωμότητα της ιμπεριαλιστικής δημοκρατίας των ημερών, θαρρώ πως ανοίγει τις πύλες και της δικής του κόλασης. Αυτό δεν χωράει, δεν πρέπει να χωράει ούτε στη θλιβερή κι ανταγωνιστική ανομοιογένεια του λεγόμενου αραβικού κόσμου, ούτε στο συρρικνωμένο στο μέγεθος μιας χούφτας, κατακτημένο με αγώνες των λαών, πουγκί πολιτικών και κοινωνικών αξιών της γηραιάς ηπείρου μας, μήτε καν στην καταδιωγμένη έστω απ' τα στοιχειά της φύσης μετακίνηση πληθυσμών και παραμυθιών στις ασιατικές στέπες και τις ερήμους όπου Γης.

Σ' αυτήν τη μεγάλη εικόνα μιας ατιμώρητης εκφοράς λόγου από έναν εργολάβο λαών, έρχεται να προστεθεί μια μικρή που δυστυχώς δεν μπορώ να διασταυρώσω όσο θα ήθελα. Σε μια πόλη είκοσι χιλιάδων κατοίκων, λίγα χιλιόμετρα από τη Χεβρώνα στη Δυτική Οχθη, μπαίνουν στο δημαρχείο πέντε έξι πάνοπλοι Ισραηλινοί χωροφυλάκοι, φωνάζουν ένα όνομα, δηλώνει ο υπάλληλος τα χέρια του, ορμάνε, του περνάνε χειροπέδες, του φοράνε κουκούλα και χάνεται. Οπως μαθεύτηκε μετά από μερικές μέρες που τον άφησαν ελεύθερο, το έγκλημά του ήταν ότι έδωσε στο νεογέννητο παιδί του το μικρό όνομα του αρχηγού της Χαμάς... Αφέθηκε ελεύθερος, αφού υπέγραψε δήλωση ότι ζητάει συγγνώμη από το κράτος και τον λαό του Ισραήλ που είπε τον γιο του Σινουάρ. Εξωφρενικά μικρό, αλλά τρομακτικά αποκαλυπτικό του τι σημαίνει να παρακολουθεί κανείς συνειδητά ή ασυνείδητα απαθής τι σημαίνει επιβολή ισχύος σ' έναν άνθρωπο, σ' έναν λαό, σε μια γη, όπου ο νους κι η λογική υποτίθεται ότι χωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα. Σε ποιο ...National Geographic που να με πάρει, ποιος επιστήμονας, ποιος εξερευνητής, θα μπορεί ποτέ, στο απώτατο έστω μέλλον, να μιλήσει για τα ερείπια λαών πάνω στα οποία χτίστηκαν ασφαλείς ριβιέρες, κυανές μεσογειακές ακτές κι άλλα τέτοια πολιτισμένα πράγματα. Δεν είναι απίθανο. Κάποια μέρα, σε κάποια ρουλέτα δίπλα από μια πόρνη - σκλάβα πολυτελείας, κάποιος θα δει να πετάγεται από την μπίλια, την τράπουλα ή τον κουλοχέρη το κομμένο χέρι ενός παιδιού, το λιωμένο κεφάλι ενός γέροντα, το φάντασμα μιας μάνας, ένας εφιάλτης που θα εμποδίζει τη ρουλέτα να γυρίζει αλλά όχι τη Γη.

Μια σκέψη για την Παλαιστίνη αρκεί για να μη γίνει εργολαβία και η μνήμη...

* Ριζοσπάστης [Από τη στήλη «ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ», έκδοση: Σάββατο 15 Φλεβάρη 2025 - Κυριακή 16 Φλεβάρη 2025]