Οξεία πλευρίτιδα
- Written by eKypros
Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*
Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι... Ολα πατρίδα μας... και κράζει μέσα μας: εμπρός παιδιά». Το ποίημα του Πολέμη, που πέθανε το 1924, όπλισε -ανεξαρτήτως των προθέσεων του ποιητή- τόσα πολλά ελληνικά χέρια εναντίον Ελλήνων όσα και οι απαντήσεις που χωράνε τα ερωτηματικά του. Μεταξύ μας, σύντροφοι και αναγνώστες μου, μέρες που είναι, το ρεσάλτο αλλά όχι και πολλές πολλές κουβέντες περί νομιμότητας αμφιβάλλω αν μπορούν να απαντήσουν και κατά Πολέμη και πολεμικώς. Γιατί τι είναι η πατρίδα μας, μην είναι η Σούδα, μην είναι οι τάφοι των Τεμπών, μην είναι το μαύρο το κενό του FIR Αθηνών, μην είναι οι φρεγάτες της Μαύρης και της Ερυθράς Θαλασσών και των μεγάλων ευρωΝΑΤΟικών εγκλημάτων και παζαριών.
Ομως, μ' αυτά και μ' εκείνα, στην εποχή του κυνισμού, των κρυπτονομισμάτων και της οπισθοδρόμησης του πολιτισμού, ολοταχώς πλέοντας όπισθεν προς τη στυγνή αποικιοκρατία, τον γενοκτονικό ιμπεριαλισμό και την κατοχύρωση του λιμού, του λοιμού, του σεισμού και του καταποντισμού σε πολεμικό υπερόπλο, το ερώτημα των ημερών μετατίθεται βίαια. Ποια είναι η σωστή πλευρά της Ιστορίας; Αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι ερώτημα ύπουλο, προπαγανδιστικό, στον πυρήνα του αφελές και κυρίως επικίνδυνο, καθώς κρέμεται από το υποκείμενο που το διατυπώνει. Παρά ταύτα, έχει γίνει τικτοκάδικα viral. Στην πραγματικότητα επικοινωνιακό άλλοθι στα χείλη εγκληματιών, αλλά και του κάθε Ιούδα, που άλλαξε πλευρά στη δική του ιστορία για τριάκοντα αργύρια και δεν έσβησε ποτέ την πλευρά της προδοσίας που εμπεριέχει το καπιταλιστικό νόμισμα.
Αν παγιδευτεί κανείς σ' αυτό το ερώτημα και το ακούσει και δοκιμάσει να το απαντήσει, τότε αυτοεξαιρείται από τη συγγραφή της Ιστορίας, το αποδέχεται ως αξίωμα και αδυνατεί να δει ότι αυτός που τον ρωτάει δεν ψάχνει απάντηση αλλά συνένοχο. Οι σωστοπλευρίτες είναι συνήθως εγκληματίες ή στην καλύτερη περίπτωση ψεκασμένοι. Ολοι όμως θέλουν να επιβάλουν αυτό το «σωστή» ανέξοδα και, αν χρειαστεί, θανατηφόρα. Οι λαοί γράφουν την Ιστορία τους και οι κατά περιόδους ηγέτες και νικητές, αυριανοί, ξεχασμένοι ή και ηττημένοι, τα βιβλία περιλαμβάνουν τις θνητές τους μέρες. Κάπως σαν εκείνους τους εφτακόσιους Θεσπιείς που τους κατάπιε ο Καιάδας της χολιγουντιανής προσέγγισης της ιστορίας των Θερμοπυλών, της προφορικής μυθολογικής προσέγγισης αλλά και της επίσημης ιστοριογραφίας που περιορίστηκε στους τριακόσιους του Λεωνίδα. Ισως αυτό έλειψε από τους Θεσπιείς, λένε οι πονηροί που αναρωτιούνται για τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, ένας Λεωνίδας. Κάτι σαν τον Τραμπ σήμερα, με τα δικά του επιγράμματα, στη δική του σωστή πλευρά της Ιστορίας, που κραυγάζει: Ω ξειν, αγγέλλειν τοις χρηματιστηρίοις ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων χρήμασι πειθόμενοι (περί την τιμήν του πετρελαίου)! Δεν το σκέφτομαι, το άκουσα. Δεν το φαντάστηκα, το είδα, και έπαθα μια σωστή και ξεγυρισμένη οξεία πλευρίτιδα.
* Ριζοσπάστης [Από τη στήλη «Πατριδογνωμόνιο», έκδοση: Σάββατο 10 Γενάρη 2026 - Κυριακή 11 Γενάρη 2026]