Η πορεία των γενεών τα τελευταία 70 χρόνια

Ενώ το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα εθεωρείτο η θεραπευτική αγωγή για το μέλλον και τέθηκαν τα θεμέλια για την ευημερία των πολιτών, ισοπολιτείας, κοινωνικής δικαιοσύνης, δημοκρατίας, έπειτα από τις τραγικές του σφαγείου του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου 1914 – 1918, του κοσμοπολιτισμού του χρήματος με τους εθνικισμούς της τρελής δεκαετίας του χρήματος της Μεγάλης κρίσης του 1929 και τις καταστροφές που ακολούθησαν σε Γερμανία κι στον υπόλοιπο κόσμο ήλπιζαν οι επερχόμενες γενιές ότι άνοιγε διάπλατα ο δρόμος για την πραγματοποίηση των μελλοντικών τους ονείρων. 

Δυστυχώς με τον νέο αιώνα όλα έχουν αντιστραφεί γιατί η ευημερία θεωρείται πλέον κόστος που επιβαρύνει την ανταγωνιστικότητα ενώ η ισοπολιτεία υπονομεύει την ατομική πρωτοβουλία και πως η κοινωνική δικαιοσύνη θεωρείται ξεπερασμένη και τέλος η δημοκρατία ως αντιοικονομική.

Κατά τον νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στρίγκλες βιώνουμε ξανά και με πιο προκλητικά πρότυπα την αναβίωση ενός οδυνηρού και άγονου παρελθόντος λόγω της συγκέντρωσης του πλούτου στην κορυφή της έλλειψης αγαθών και των αποκλεισμών στη βάση μιας παθογένειας που εγκωμιάζεται, επιβραβεύεται και προωθείται ως ένα πρότυπο σε διχασμένες και κερδισμένες κοινωνίες όπου οι μεν ηττημένοι γράφουν την ιστορία τους οι δε αυτό-ανακηρυσσόμενοι νικητές περνούν στα αζήτητα.

Όλοι θυμούνται τις κινητοποιήσεις, τους αγώνες και την δημοκρατία αλλά ξεχνούν πως αυτή πρόεκυψε με τη θυσία των θυμάτων και όχι από την αλαζονεία των θυτών.

Σήμερα, η κοινωνική αποξένωση είναι πιο καταλυτική από ότι στο παρελθόν και η νεανική δυσφορία στην εποχή του εικονικού χρήματος είναι πολλαπλάσια από εκείνη της δεκαετίας του 60 όπου οι νέοι ήσαν αποκλεισμένοι από ην κοινωνική ενσωμάτωση.  Σήμερα είναι αποκλεισμένοι από την κοινωνία και τη ζωή, νομίζοντας εκείνοι που υιοθετούν την σταθερότητα πως αυτή επέρχεται μέσω του αποκλεισμού και της συντριβής των νέων.

Αυτή η πλάνη επαυξήθηκε μετά την χρηματοοικονομική κρίση του 2008 όπου απομονώθηκαν κοινωνίες και άνθρωποι μέσω της υπεροψίας του χρήματος και της λιτότητας.

Παρά την κριτική που εξασκούν οι σημερινοί νέοι στις προηγούμενες γενιές, εντούτοις δεν μένουν αδιάφοροι και ούτε αφήνουν τα πράγματα που τους αφορούν στην τύχη, αλλά δίδουν ποικιλότροπα το παρόν τους και είναι μαχητές για να αλλάξουν τη ζωή τους και ολόκληρης της κοινωνίας γιατί αυτοί οι χαμένοι σύμφωνα με τον Ερνέστο Χεμινγουαιη με την πάλη και τους αγώνες τους προσδιορίζουν την πορεία των επόμενων γενεών.

Ο Βρετανός οικονομολόγος Φίλιπ Λεγκράν και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του Μανουέλ Μπαρόζο επισημαίνει πως η επιλογή της λιτότητας και των περικοπών δαπανών οδηγά την γηραιά ήπειρο προς το παρελθόν γιατί στερεί 15 εκ. νέους από του να εργάζονται και να σπουδάζουν και συγκαταλέγονται στις χαμένες γενιές.

Όρος αλαζονικός όπως διατυπώνεται από την πλευρά των «επιτυχημένων», παρά το γεγονός αυτοί οι χαμένοι προσδιόρισαν τα νέα σημεία αναφοράς στην μεταπολεμική κοινωνία γιατί με την σοφία τους συνετέλεσαν ούτως ώστε να ανοιχθούν δρόμοι μέσα από ατραπούς για το μέλλον.

Κλείνοντας επισημαίνουμε για όσους νομιμοποιούνται και αποφασίζουν αντ’ αυτής πως η εποχή μας είναι παράξενη, επικίνδυνα ασταθής και απρόβλεπτη και γι αυτό θα πρέπει να πατούν στη γη.