Σωτήρια έμπρακτη μνημοσύνη
- Written by eKypros
Γράφει: Λιάνα Κανέλλη*
Η μάνα λένε, είναι ιερή. Γι' αυτό και μπορείς να γράψεις τ' όνομά της στο πλευρό του αεροπλάνου που έριξε τη βόμβα στη Χιροσίμα εγκαθιστώντας το δόγμα του Τρόμου. Σα να γράφεις το φόνο στον ομφάλιο λώρο του ανθρώπου πριν γεννηθεί.
Το μικρό αγόρι, το παιδάκι στη γλώσσα μας, είναι λένε, επίσης ιερό. Απ' τη Μήδεια ως το πετροβόλημα στην Παλαιστίνη, το παιδί το σκοτωμένο, το ξεβρασμένο ως προσφυγόπουλο στην παραλία, εγείρει σ' όλους τους πολιτισμούς, τη συνειδησιακή απώθηση του απόλυτου κακού. Κι όμως έτσι βαφτίστηκε η ίδια η ατομική βόμβα. Για να εξοβελιστεί η αθωότητα στο πυρ το εξώτερο.
Κάθε Αύγουστο, από τότε που έμαθα γράμματα και κατάλαβα τι πάει να πει Χιροσίμα, ορκίστηκα να θυμάμαι και να γράφω. Τις ατέλειωτες εκφάνσεις του Απόλυτου Κακού, της πιο μαύρης προπαγάνδας που περιτύλιξε, συνόδεψε, και μέχρι σήμερα προσπαθεί να απενοχοποιήσει τον ιμπεριαλισμό για το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Το αποτρόπαιο σημάδι στο σώμα της γης, αυτή η ...μαύρη τρύπα στο ανθρώπινο πνεύμα, το τραύμα στο συλλογικό νου του είδους μας, που με κάνει να ψάχνω υπερθετικά της φρίκης, της ντροπής, της οργής, της λύπης, του πόνου, της αηδίας, και δεν τα βρίσκω όσο κι αν κανιβαλίσω την ίδια μου τη γλώσσα, μοιάζει σαν ερμηνευτικό κι αποδεικτικό συνάμα στοιχείο της Ύβρεως, όπως μας την κληροδότησε η αρχέγονη σύλληψή της. Γιατί είναι η Ύβρις η ίδια που μιλάει με τη φωνή του Τρούμαν όταν λέει «Ευχαριστούμεν τον Θεόν, διότι είμεθα εμείς και όχι ο εχθρός, που τη φέρομεν. Και παρακαλούμεν τον Θεόν, να μας φωτίση εις την χρήσιν του οργάνου αυτού συμφώνως προς τα βουλήσεις του»! Τσιράκι, τσιλιαδόρος, ηθικός αυτουργός, και δράστης - φορέας αυτού καθαυτού του Αποτρόπαιου, ο θεός αυτός λοιπόν αυτοκτόνησε στη Χιροσίμα...
Το ελληνικό παράδοξο θέλει στις 6 του Αυγούστου του Θεριστή, να είναι και του Σωτήρος, της μεταμόρφωσής του σε φως λαμπρότερο του ήλιου. Σαν την εκτυφλωτική λάμψη τη στιγμή της έκρηξης της πρώτης ατομικής βόμβας που αντίκρισαν οι επιβαίνοντες στο «Ενόλα Γκέι», φορώντας χοντρά γυαλιά οξυγονοκολλητών για να μην τυφλωθούν. Κι η μέρα θέλει ψαροφαγία και προσφορά των πρώτων σταφυλιών και λαδιού, κατά το πανάρχαιο έθιμο της αναίμακτης προσφοράς θυσίας στους ναούς, για καλή κι ευλογημένη σοδειά απ' την οποία εξαρτάται η επιβίωση της κοινότητας των ανθρώπων. Αναίμακτης...
Δεν κατάφερα ποτέ να συγκεράσω σ' αυτήν την ημερομηνία τη Σωτηρία με τη Χιροσίμα. Λατρεύω τα ψάρια κι ανήμερα τα σιχαίνομαι. Δεν ξέρω αν και γιαπωνέζοι τουρίστες στη χώρα μας τέτοια μέρα αναζητούν σούσι στα ευφάνταστα εστιατόρια των πολυτελών θερέτρων που έμαθαν να ικανοποιούν τις ανάγκες των πελατών τους.
Αυτές δε τις μέρες που γίνεται παγκοσμίως μια συζήτηση επιπέδου σάπιου πολιτικού σούσι για τη βορειοκορεάτικη πυρηνική απειλή επιπέδου μαζικών χημικών ιρακινών όπλων, αναρωτιέμαι πως στέκεται η λέξη Μουσείο και δη ανοιχτό στο κοινό, για αυτό της «Λόκχιντ», στην πόλη Κολούμπια στις ΗΠΑ, όπου υπερηφάνως στάζεται καλογυαλισμένο το αεροσκάφος «Ενόλα Γκέι».
Μου ηχεί σαν αποτεφρωτήριο των λέξεων σε όλες τις γλώσσες, σα φυλακή που έστησαν οι ιμπεριαλιστές για να απειλούν πως θα εγκλεισθεί εκεί με ισόβια ποινή, κάθε δύναμη λαού που δεν ελέγχουν. Κι είναι βαθύτερου αντιστασιακού συμβολισμού η επιλογή από την ΕΕΔΥΕ και το ΠΑΜΕ, στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, 8 του μήνα, για να μην αλλοιωθεί η μνήμη της Χιροσίμα ως απόδειξη της θηριωδίας του Ιμπεριαλισμού και της φύσης του. Σωτήρια έμπρακτη μνημοσύνη.
Αναδημοσίευση από το “Ριζοσπάστη”