Η Ευρώπη στην αναμονή

Αυτή η διστακτικότητα φέρνει στην επιφάνεια τις παροτρύνσεις του Βίκτωρ Ούγκο, που προείπε για τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» ότι θα πρέπει να ενωθούν σε μια υψηλότερη κοινότητα με μια μεγαλύτερη αδελφότητα, χωρίς να αποποιηθούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ένδοξης ιστορίας και ένδοξων προγόνων τους, που είναι μέρος της μοναδικότητάς τους.

Η Ευρώπη παρά την σύγχρονη πορεία της όπου ευδοκιμούσε η ειρήνη, σταθερότητα και ευημερία, η κρίση του 2008 ανέδειξε την ενίσχυση των δυνάμεων του εθνικισμού, ξενοφοβίας, ρατσισμού, κλπ. που λαμβάνουν ανησυχητικές διαστάσεις λόγω οικονομίας, λιτότητας, ανεργίας, μεταναστευτικού, ασφάλειας κλπ. όπου μέσω αυτών των καταστάσεων γεννήθηκε και έσπασε το αυγό του φιδιού και την οδηγεί σε υπαρξιακή κρίση και τινάζει τα θεμέλια και τις αξίες της στον αέρα.

Αυτή η κρίση κτύπησε στο ψαχνό την ίδια την Γερμανία που είναι πλούσια χώρα αλλά στο διάβα της έχει πίσω της 4,8 εκ. κατοίκους που ζουν από τα έσοδα των «mini jobs» που ανέρχονται στα 400 ευρώ το μήνα καθώς επίσης 1,5 εκ. κατοίκους που ζουν από εργασία μειωμένων ωρών και μια ανεργία γύρω στο 5,6% καθώς επίσης και με μια φτώχια που ανέρχεται στο 16% και η οποία καθορίζεται στα 1000 ευρώ το μήνα.  Εκτός τούτου, αντιμετωπίζει την γήρανση του πληθυσμού, τις παλαιωμένες υποδομές και την έλλειψη επενδύσεων.

Λόγω των σοβαρών ελλείψεων, η Ευρώπη, βρέθηκε αντιμέτωπη με τις γνωστές προκλήσεις που οφείλονται στα δομικά ελλείματα της Ευρωζώνης, της θεσμοποίησης που περιορισμού της πολιτικής και δημοκρατικών ελλειμάτων, της αποδυνάμωσης του Κοινοβουλίου και των ελλειμάτων στους ευρωπαϊκούς θεσμούς κλπ.

Αυτές οι συνθήκες και ελλείψεις οδήγησαν την Ευρώπη να κινείται μ’ ένα όχημα και σε μια ρόδα, πράγμα που επιτάσσει την αφύπνιση και την υιοθέτηση προοδευτικών προτάσεων, ανασύνταξη και συσπείρωση δυνάμεων που να στρέφονται και να κοιτάζουν προς το μέλλον με στόχο να δημιουργηθούν ισχυρές συμμαχίες και ισχυρό κοινωνικό μέτωπο για να μη παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν όπως στη δεκαετία του 1930.

Για να ξεπεράσει η Ευρώπη την κρίση απαιτούνται τα ακόλουθα:

1. Κοινό ευρωπαϊκό σχέδιο για το μέλλον
2. Οι συμμαχίες και τα κόμματα να μη συμπεριφέρονται a la carte ανάμεσα σε ευρωπαϊστές και φιλομοσπονδιακούς
3. Χρειάζεται βαθιά εμβάθυνση της πολιτικής ενοποίησης
4. Ισχυρός προϋπολογισμός και αναδιανεμητικές πολιτικές
5. Μηχανικισμούς μεταφοράς πόρων και αμοιβαιότητας χρέους
6. Κοινή οικονομική πολιτική
7. Ενοποίηση απασχόλησης
8. Ενοποιημένη φορολογική πολιτική
9. Κοινή πολιτική για ανάπτυξη.
10. Ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Συνοριακής Αστυνομίας και Ακτοφυλακής
11. Ενίσχυση της συνεργασίας Αστυνομικών Σωμάτων και Υπηρεσιών Πληροφοριών
12. Ανασυγκρότηση της Αριστεράς και Σοσιαλδημοκρατίας για να ανταποκριθούν στις σημερινές προκλήσεις που ευνοούν επάνοδο στην εξουσία

Με την εφαρμογή και υιοθέτηση των πιο πάνω εισηγήσεων επιτυγχάνεται η επιδιωκόμενη αλλαγή η οποία προσθέτει στην δημοκρατία και γίνεται πλοηγός για μια νέα δημοκρατική εξισορρόπηση που θα σέβεται τους δημοκρατικούς κανόνες, τάσεις και στάσεις που όλα μαζί γίνονται ένα ευρύ σύστημα συνδιάθεσης πόρων, ικανοτήτων και εξουσιών που θα αντιπαλεύει τις ξενοφοβίες μισαλλοδοξίες, ρατσισμούς, και λοιπές αντικοινωνικές συμπεριφορές.

Αυτές οι πολιτικές αλλαγής συμβάλλουν και αυξάνουν τις κοινές δημοκρατικές δραστηριότητες και επαυξάνουν την πολιτική συνευθυνότητα που δημιουργεί δημοκρατικό περιβάλλον, συλλογικότητα, δημόσιο πολιτισμό, υπεράσπιση δημοκρατικών αξιών και θεσμών, σύγχρονους κανόνες ενότητας, στερεότυπες δομές και θεσμούς.

Θα πρέπει να γίνει γνωστό πως η δημοκρατική δραστηριότητα των ανθρώπων γεννά δημοκρατικό βίο.