«Στις 14 του Μάρτη το απόγευμα, στις τρεις παρά τέταρτο, έπαψε να σκέφτεται ο μεγαλύτερος σύγχρονος στοχαστής. Μόλις τον είχαμε αφήσει μονάχο του δυο λεπτά και τον βρήκαμε όταν ξαναμπήκαμε στο δωμάτιό του ήσυχα αποκοιμισμένο στην πολυθρόνα του - αλλά για πάντα.

Είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε τι έχασε το μαχητικό ευρωπαϊκό και αμερικανικό προλεταριάτο, τι έχασε η ιστορική επιστήμη με τον θάνατο αυτού του ανθρώπου. Πολύ γρήγορα θα γίνει αισθητό το κενό που δημιούργησε ο θάνατος αυτού του γίγαντα»¹.

Με αυτά τα λόγια ο Φρ. Ενγκελς ξεκίνησε τον επικήδειο αποχαιρετισμό στον αδελφικό του φίλο και σύντροφο στο νεκροταφείο Χάιγκεϊτ του Λονδίνου.

Συγκέντρωση με ομιλήτρια την Λουΐζα Ράζου (φωτό πάνω αριστερά), μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ πραγματοποίησε την Κυριακή, στην Λευκωσία, η ΚΟ Κύπρου του Κόμματος. Χαιρετισμό απεύθυνε ο Κώστας Γουλιάμος, τέως Πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου και υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ.

Του Μανώλη Κλώντζα*

Η τραγωδία των Τεμπών, ένα προαναγγελθέν και αναμενόμενο έγκλημα ήρθε να ταρακουνήσει συθέμελα την Ελληνική κοινωνία και ειδικά εκείνο το μέρος της που έχει αλλοτριωθεί λιγότερο από τον σύγχρονο τρόπο παραγωγής μας, από τις σύγχρονες αναπτυξιακές “ανάγκες” μας και από τα κυρίαρχα πολιτιστικά προτάγματα. Από αυτή την άποψη η καταλυτική αντίδραση της νεολαίας είναι μια αναμενόμενη και υγιέστατη αντίδραση.

Η πολιτική και οικονομική ελίτ μετά την αρχική έκπληξη προσπαθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να κατευνάσει την δικαιολογημένη οργή των νέων ώστε να αποφύγει την αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής αλλά ακόμα και του ίδιου του πλαισίου διεξαγωγής της πολιτικής αντιπαράθεσης.  Είναι λογική η οργή των νέων ανθρώπων. Οι οικονομικές και οι πολιτικές ελίτ, αλλά σε ένα βαθμό και οι μεγαλύτερες γενιές, τους έχουν στερήσει την ποιοτική ζωή, το δικαίωμα να ονειρεύονται και να δημιουργούν. Από αυτή την άποψη δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα ζήτημα με ξεκάθαρο ταξικό χαρακτήρα καθώς δίκαια ενέχει και ένα διακριτό  διαγενεακό υπόβαθρο. Η νεολαία φαίνεται να μην πείθεται από την προσπάθεια των ελίτ να αποδοθούν οι ευθύνες σε πρόσωπα, σε αστοχίες, σε καθυστερήσεις κλπ.

Του Ανδρέα Ι. Ιωσήφ*

Το διεθνές τραπεζικό σύστημα και γενικά η παγκόσμια οικονομία έχουν τις τελευταίες μέρες στραμμένα τα μάτια τους στην κατάρρευση της γνωστής τράπεζας Silicon Valley Bank. Η χρεοκοπία της ανησύχησε τους πάντες, οι οποίοι φοβήθηκαν από το ενδεχόμενο ντόμινο σ΄ όλο το τραπεζικό σύστημα. Είναι, όμως, υπαρκτός αυτός ο κίνδυνος ή όχι και ποιες οι διαφορές με τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008;