Σαν σήμερα, 4 Φεβρουαρίου 1843, έφυγε από τη ζωή ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μεγάλη ηγετική προσωπικότητα της Επανάστασης του 1821. 

 Ο Κολοκοτρώνης (1770-1843) ήταν ένας ηγέτης με έντονη πολεμική και πολιτική δράση σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα. Συνδύαζε το στρατιωτικό ταλέντο και την προσωπική γενναιότητα.

 Με αρχηγό τον Κολοκοτρώνη οι επαναστάτες κατέλαβαν την Τρίπολη στις 26 Σεπτέμβρη του 1821 και συνέτριψαν την τουρκική στρατιά του Δράμαλη το καλοκαίρι του 1822.

Της Τζίνας Κοντογεώργου*

Στα μέσα Ιανουαρίου του 2023 η Καλαβρία υποδέχτηκε τους πρώτους 51 Κουβανούς γιατρούς από τους 500 περίπου που πρόκειται να μεταβούν στην Περιφέρεια της Νότιας Ιταλίας, προκειμένου να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στα νοσοκομεία της περιοχής που βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Όπως όλοι θυμόμαστε δεν είναι η πρώτη φορά που Κουβανοί γιατροί φτάνουν στην Ιταλία, η οποία υπενθυμίζουμε είναι μέλος της ΕΕ και τρίτη στην οικονομία της Ευρωζώνης. Κουβανοί γιατροί είχαν συνδράμει με τη φυσική τους παρουσία και το έργο τους στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετώπιζε συνολικά η χώρα στην οξεία φάσης του covid-19.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Η πρόταση μομφής, αυτή η τελευταία από τις πάμπολλες της τελευταίας εικοσαετίας, είναι ένα ατελέσφορο και στην ουσία σαθρό και ευέλικτο κοινοβουλευτικό «παιχνίδι», με στημένο αποτέλεσμα καθ' εκάστην φορά που έχει υποβληθεί. Ανεξαρτήτως μάλιστα του ποιος κυβερνούσε και ποιος αντιπολιτευόταν, από τη σκόπιμα υπερτιμημένη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Συνήθως έρχεται σαν στρακαστρούκα καταμεσής θορυβώδους και μακρόσυρτης προεκλογικής περιόδου, για τζάμπα προβολή εφήμερων πρωταγωνιστών σε παράσταση θορυβώδους μπουλουκιού της ψηφοθηρικής αρπαχτής.

Γράφει: Δημήτρης Κούλαλης*

Είναι αποδεδειγμένο πλέον: Χατζηδάκης, Φλώρος, Λαλούσης, Διακόπουλος, Λάγιος και Αλεξόπουλος παρακολουθούνταν από την ΕΥΠ. Τελεία, παύλα, παράγραφος. Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Η ΝΔ στήνει με δική της αποκλειστικά ευθύνη έναν σκυλοκαβγά, προκειμένου να αποπροσανατολίσει· κυρίως όμως για να αποκρύψει την καθεστωτική της λογική. Μια λογική, βγαλμένη από τη δεκαετία του 1950 και του 1960, την εποχή των «στεγανών», όπου οι κυβερνώντες ερμήνευαν κατά βούληση τούς νόμους.