Ο Σαρλ Αζναβούρ, ο τελευταίος από τους μεγάλους  του γαλλικού τραγουδιού, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών, την 1η Οκτώβρη του 2018.

Ο Αζναβούρ ήταν ο πιο γνωστός Γάλλος τραγουδιστής στο εξωτερικό. Το αληθινό του όνομα ήταν Σανούρ Βαρινάγκ Αζναβουριάν και είχε γεννηθεί στο Παρίσι από Αρμένιους γονείς. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του πούλησε περισσότερα από 100 εκατομμύρια άλμπουμ σε 80 χώρες.

Ο Σαρλ Αζναβούρ άρχισε τη σταδιοδρομία του στις δεκαετίες του 1940 και του 1950 δίνοντας τα τραγούδια του σε γάλλους καλλιτέχνες, όπως η Εντίτ Πιάφ, ο Μορίς Σεβαλιέ και ο Σαρλ Τρενέ. Ανακάλυψε το ταλέντο του να γράφει τραγούδια κάνοντας παραστάσεις σε καμπαρέ με τον Πιέρ Ρος. Ο Ρος έπαιζε πιάνο και ο Αζναβούρ τραγουδούσε. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Εντίτ Πιάφ ξεχώρισε το ντουέτο και τους πήρε μαζί της σε μια περιοδεία στις ΗΠΑ και τον Καναδά, με τον Αζναβούρ να συνθέτει μερικές από τις πιο δημοφιλείς επιτυχίες της.

Ο Σαρλ Αζναβούρ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 22 Μάη 1924.

Ο νεαρός Αζναβούρ μεγάλωσε στο Παρίσι, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Ο πατέρας του ήταν τραγουδιστής που εργαζόταν και ως μάγειρας και διευθυντής εστιατορίου, ενώ η μητέρα του ήταν ηθοποιός. Οι πρώτες δημόσιες παραστάσεις του Αζναβούρ ήταν σε αρμενικές χοροεσπερίδες όπου τραγουδούσαν ο πατέρας του και η μεγαλύτερη αδελφή του, η Αΐντα, ενώ ο νεαρός Σαρλ χόρευε.

Γνωστός για τα μεγάλα τραγούδια του, όπως τα «La Boheme», «La Mamma» ή «Emmenez-moi», αλλά και για τη στράτευσή του υπέρ της Αρμενίας, έγραψε επίσης τραγούδια για τους μεγαλύτερους Γάλλους τραγουδιστές, την Ζιλιέτ Γκρεκό, τον Ζιλμπέρ Μπεκό, την Εντίτ Πιάφ, η οποία τον υποστήριζε θερμά και υπήρξε ένα από τα «τέσσερα σημεία του ορίζοντά (της), μαζί με τον Σαρλ Τρενέ, τον Κονσταντίν Στανισλάφσκι και τον Μορίς Σεβαλιέ».

Ο Σαρλ Αζναβούρ έχει ερμηνεύσει περισσότερα από 1.000 τραγούδια, κυρίως στα γαλλικά αλλά και αρκετά στα αγγλικά, ισπανικά, ιταλικά και γερμανικά.

Ο Σαρλ Αζναβούρ έκανε επίσης σταδιοδρομία στον κινηματογράφο: έπαιξε σε περίπου 80 ταινίες και τον σκηνοθέτησαν μεταξύ άλλων ο Φρανσουά Τριφό («Πυροβολήστε τον πιανίστα»), ο Φόλκερ Σλέντορφ («Το ταμπούρλο»), ο Κλοντ Σαμπρόλ («Τα φαντάσματα του καπελά»).

video:

Charles Aznavour - Sa jeunesse entre ses mains

* * *

video:

Charles Aznavour - Que c'est triste Venise (Audio Officiel)

* * *

video:

Charles Aznavour - For me formidable (1987)

Ημεροδρόμος

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Εκείνο το λαϊκό ρητό, η θυμοσοφία που θα λέγανε και οι σπανίζοντες λόγιοι του τόπου, ότι ...ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται, εδώ και δυο βδομάδες έχει τιναχτεί στον αέρα. Στον Βόλο, στην Καρδίτσα, στη Λάρισα, στη Φθιώτιδα, στην Εύβοια, στην Κορινθία οι άνθρωποι δεν αντέχουν ούτε τον ήχο του νερού στο νεροχύτη και του ντους, γιατί όταν τον ακούν ξαναζούν τον εφιάλτη του πνιγμού, ζωής, ζώων, γης κι ονείρων.

Ισως αυτό είναι που εισπράττουμε όλοι μας. Και οι συνειδητά σιωπηλοί και οι συνειδητά φαφλατάδες. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας, και στη φύση και στην πολιτική, η «ανατροπή» επιπλέον έχει ανατρέψει και το σημαίνον και το σημαινόμενο της λέξης. Κι αν για τους πρώτους η περισυλλογή είναι και αυτοκριτική ανάληψη ευθυνών, για τους δεύτερους είναι προβολή απεμπόλησής τους, με άλλοθι έναν προσχηματικό αιφνιδιασμό. Μέχρι πριν από λίγους μήνες, για παράδειγμα, το 112 έσωζε ζωές. Με το που χρόνισε άρχισε να κλονίζεται η εμπιστοσύνη μας στο έτσι κι αλλιώς τραγικό «φύγε για να σωθείς», αφού βάρεσε ήδη σε λάθος τόπους και στιγμές, επιδεινώνοντας φόβους και άγχη.

Επιταχύνονται διευθετήσεις στα Ελληνοτουρκικά μετά και τη συνάντηση την Τετάρτη των Μητσοτάκη - Ερντογάν στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Στόχος τους σε κάθε περίπτωση είναι η διασφάλιση της ευρωατλαντικής συνοχής στην Ανατολική Μεσόγειο, κόντρα σε άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, και τα σχέδια συνεκμετάλλευσης και συνολικά οι μπίζνες του κεφαλαίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα ελληνικά και κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα.

Θυμίζουμε ότι στη συνάντηση επιβεβαιώθηκε πως το αμέσως επόμενο διάστημα θα έχουμε:

Γράφει: Δήμητρα Μυρίλλα*

Εάν μένει κάτι από τη συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων για το εργασιακό κολαστήριο που ετοιμάζεται για τους εργαζόμενους -εκτός από τα αδιανόητα ψέμματα που ειπώθηκαν- είναι ο απροκάλυπτος, χυδαίος, άθλιος αντικομμουνισμός που εκτοξεύτηκε με απευθείας επίθεση στο ΚΚΕ και με όχημα τη δύσκολία τους να κρυφτεί πλέον το μίσος τους για το λαό όταν αυτός δεν σκύβει το κεφάλι. 

Θα πρέπει να ανατρέξει κανείς στους πρώτους μετεμφυλιακούς χρόνους για να βρει ανάλογες τοποθετήσεις. Και μόνο από εκείνους που απηχούσαν όλη τη μαυρίλα της «εθνικοφροσύνης». Ενας ακατέργαστος αντικομμουνισμός, αποκαλυπτικός ωστόσο γι’ αυτούς τους ίδιους που τον εκτοξεύουν.