Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να μπορέσει κανείς να αφομοιώσει τα γεγονότα των τελευταίων μηνών και ημερών, έτσι ώστε να μπορεί όχι να σχεδιάσει, αλλά στοιχειωδώς να οργανώσει την επόμενη μέρα της ζωής του. Γιατί όταν λέω γεγονότα, σύντροφοι, εννοώ αυτά που επιδρούν στη ζωή μας, κυρίως ερήμην μας, ή καλά κρυμμένα πίσω από τη φανταχτερή ατζέντα της κυρίαρχης τάξης. Οσες διαλεκτικές ικανότητες να 'χει κανείς στην εικονολατρική μας εποχή, αν δεν έχει και γνώσεις και εμπειρία δεν θα μπορεί να διακρίνει τη λάμψη των σταρ από τη λάμψη του Ναζίμ Χικμέτ και του Φεστιβάλ της ΚΝΕ, μισόν αιώνα τώρα. Θα γραπωθώ λοιπόν απ' την αντίφαση αυτών των δύο λάμψεων. Η μία σε γκαβώνει. Η άλλη σε ξεστραβώνει.

Σαν σήμερα, 17 Σεπτεμβρίου 1982, έφυγε από τη ζωή ο μελωδός της καρδιάς μας, ο καλλιτέχνης που στο σύντομο διάβα του από τη ζωή πρόσφερε μια μεγάλη σε ποιότητα δημιουργία, η οποία παραμένει ζωντανή και συνεπαίρνει με την ίδια δύναμη εδώ και χρόνια, ο Μάνος Λοΐζος.

Αναμφίβολα, ο Μάνος Λοΐζος υπήρξε μια από τις σημαντικότερες δυνάμεις του νεοελληνικού τραγουδιού, καταθέτοντας μουσική μεγάλης έμπνευσης και ταυτόχρονα οικεία και κοσμαγάπητη. Λάτρης του λυρισμού, όπως έχει πει ο Μίκης Θεοδωράκης, «ήταν μια πλαγιά πολύχρωμα λουλούδια που έλαμπαν, καθώς τα χτυπούσε ο ήλιος. Και θα λάμπουν για πάντα και πιο πολύ, όσο θα υπάρχει και θα λάμπει στον κόσμο αυτός ο μοναδικός ήλιος: Η καρδιά του ανθρώπου».

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Μες στον παρατεταμένο χαμό και συμφορά, μας ξεφύτρωσε κι ένας καινούριος όρος που θα είναι πιπίλα άλλοθι, κυρίως στην Ευρώπη, αλλά και γενικώς στη Δύση. Permacricis. Σημαίνει απλά μόνιμη κρίση, προφανώς διαρκείας (permanent+crisis). Είναι προφανές ότι φτιάχτηκε για να πουληθεί στους λαούς ως αιτία κι αφορμή για την εξαντλητική υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων. Τρανό παράδειγμα άλλωστε το νομοσχέδιο - τέρας που φυλακίζει απεργούς, προσθέτει και δεύτερο αφεντικό στο ένα, κι αφήνει για ξεκούραση και ύπνο λιγότερο από τα ψίχουλα του χρόνου.

Μάλιστα, στα πλαίσια αυτής της τεχνητής μόνιμης κρίσης, ένας υπερπλούσιος στην Αυστραλία ξεστόμισε ως φυσικό γιατρικό την αύξηση της ανεργίας. Είπε ότι εκεί αν απολυθούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι θα συνετιστούν και θα δουλεύουν και θα παράγουν περισσότερο, κι όχι να το παίρνουν 7-8ωρο, ξοδεύοντας χρόνο και χρήμα για να φάνε στα διαλείμματα σάντουιτς με αβοκάντο!...

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

H “κλιματική αλλαγή», τα «ακραία φαινόμενα», ο «στρατηγός άνεμος”, τα “ασύμμετρα φαινόμενα”, η “αναποδιά” (!), η “φύση”…

Η ευθύνη να γίνεται πινγκ - πονγκ ανάμεσα σε δημάρχους και περιφερειάρχες που κρύβονται, κι όταν δεν κρύβονται τσακώνονται με άλλους ανευθυνοϋπεύθυνους, κι όταν δεν τσακώνονται γυρίζουν βίντεο την ώρα της πλημμύρας για να παραστήσουν τους… ναυαγοσώστες στις γειτονιές που πριν θα έπρεπε να έχουν κάνει έργα για την προστασία τους…