• Το μέλλον της Ουκρανίας είναι στο ΝΑΤΟ, διαμηνύει ο Στόλτενμπεργκ • «Αντιδυτικό μέτωπο» προωθούν Ρωσία και Κίνα

Την ώρα που ο Ρώσος ΥΠΕΞ περιόδευε στη Λατινική Αμερική καλώντας σε μέτωπο ενάντια στην κυριαρχία της Δύσης, και ενώ η Κίνα εντείνει την εμπλοκή της στην ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία, προωθώντας σχέδιο για «τερματισμό του πολέμου» με τους δικούς της όρους, οι ΥΠΕΞ του G7 απειλούσαν ανοιχτά με «βαρύ τίμημα» κάθε χώρα που βοηθά τη Ρωσία και ο γγ του ΝΑΤΟ ξεκαθάριζε από το Κίεβο ότι η Ουκρανία ανήκει στην «ευρωατλαντική οικογένεια» και «πρέπει να νικήσει».

• 153 χρόνια από τη γέννηση του Λένιν – ένα ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Την εποχή του Παγκοσμίου Πολέμου

Σ’ ένα κελί της ιταλικής φυλακής Σαν Κάρλο 

Φίσκα από κρατούμενους στρατιώτες, μεθύστακες και κλέφτες

Τσαγγούρνισε ένας σοσιαλιστής φαντάρος με μελανί μολύβι στον τοίχο απάνω:

ΖΗΤΩ Ο ΛΕΝΙΝ!

Επιτάφιος... Πάθη... Ανάσταση...

Οι μέρες αυτές έχουν εμπνεύσει μεγάλους δημιουργούς στο πέρασμα των χρόνων, για να δώσουν το δικό τους περιεχόμενο, δεμένο με τα πάθη και τους πόθους του λαού μας, αλλά και τη λαϊκή μνήμη και παράδοση.

Από τους «Πόνους της Παναγιάς», του Κώστα Βάρναλη, και της μητέρας που αγωνιά... «πού να σε κρύψω γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί»... Στον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου και το λυρικό μοιρολόι της μάνας του νεκρού εργάτη. Εκεί που το ατομικό της πένθος και ο αβάσταχτος πόνος της γίνονται οργή και μετατρέπονται στην ταξική αφύπνισή της. Γίνεται πια μάνα κοινωνική, ένα συλλογικό σύμβολο, καθώς σμίγει με τους συντρόφους του γιου της, ορκιζόμενη εκδίκηση. Και στην «Ανάσταση», το τραγούδι αποχαιρετισμού των γυναικών κρατουμένων στις φυλακές Αβέρωφ στις συντρόφισσές τους που πήγαιναν για εκτέλεση...

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

«O Ιησούς σηκώθηκε, ένιωσε μια άπειρη δύναμη να ξυπνά στο πνεύμα του, εκείνη την ώρα ήταν ικανός να κάνει τα πάντα, να διώξει το θάνατο από εκείνο το κορμί, να κάνει να επιστρέψει σ’ αυτό η ύπαρξη και το είναι του ακέραια, ο λόγος, η κίνηση, το γέλιο και το δάκρυ ακόμη, όχι όμως κι ο πόνος, μπορούσε να πει, Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή, όποιος σε μένα πιστεύει, ακόμη και νεκρός, θα ζήσει, και θα ρωτούσε τη Μάρθα. Εσύ το πιστεύεις αυτό, και εκείνη θα απαντούσε, Ναι, πιστεύω ότι είσαι ο γιος του Θεού που θα ερχόταν στον κόσμο, κι έτσι, αφού βρίσκονται όλα τα χρειώδη διαθέσιμα και παρατεταγμένα, η δύναμη και η δυνατότητα, η θέληση να τις χρησιμοποιήσει, το μόνο που λείπει είναι ο Ιησούς , κοιτάζοντας το εγκαταλειμμένο από την ψυχή του σώμα, απλώνοντάς του τα χέρια, δείχνοντάς του το δρόμο της επιστροφής, να πει, Λάζαρε, σήκω, κι ο Λάζαρος να σηκωθεί, γιατί ο Θεός το θέλησε, ακριβώς όμως εκείνη τη στιγμή, την πραγματικά τελευταία και έσχατη, η Μαρία η Μαγδαληνή βάζει το χέρι της πάνω στον ώμο του Ιησού και του λέει. Κανείς δεν έχει αμαρτήσει τόσο στη ζωή του που ν’ αξίζει να πεθάνει δυο φορές, και τότε ο Ιησούς άφησε τα χέρια του να πέσουν και βγήκε έξω να κλάψει».

    (Ζοζέ Σαραμάγκου , «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον»,
εκδόσεις «Καστανιώτη»)