*Δηλώνει στο ΚΥΠΕ ο κορυφαίος Ρώσος φυσικός, Καθηγητής Lev Zelenyi

Γράφει: Αθηνά Αρσαλίδου*

Η ανθρωπότητα θα επιστρέψει στη Σελήνη στα μέσα της επόμενης δεκαετίας, ενώ για πρώτη φορά θα πατήσει το πόδι του άνθρωπος στον Άρη περί το 2050, δήλωσε στο ΚΥΠΕ ο κορυφαίος Ρώσος φυσικός, Αντιπρόεδρος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και Διευθυντής του Ινστιτούτου Διαστημικών Ερευνών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, Καθηγητής Lev Zelenyi.

Μιλώντας στο ΚΥΠΕ, στο πλαίσιο παρουσίασής του  με θέμα «Το μέλλον της εξερεύνησης της Σελήνης και του Άρη», που διοργανώθηκε από τον Κυπριακό Οργανισμό Εξερεύνησης Διαστήματος στη Λευκωσία, ο Καθηγητής είπε επίσης ότι ο ίδιος θα επέλεγε -εάν είχε τη δυνατότητα- να ταξιδέψει στον δορυφόρο του Δία, την Ευρώπη, καθώς, όπως είπε, εκεί υπάρχουν πολλές πιθανότητες να εξευρεθεί κάτι το πολύ ενδιαφέρον.

Ο Ρώσος Καθηγητής βρίσκεται στην Κύπρο ως προσκεκλημένος του Κυπριακού Οργανισμού Εξερεύνησης Διαστήματος με την ευκαιρία του διεθνούς συνεδρίου για το διάστημα που διοργάνωσε ο Οργανισμός στην Κύπρο.

* Η βραβευμένη με δύο Νόμπελ επιστήμονας γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1867, στη Βαρσοβία

"Το φόρεμά της είναι σκούρο με ελάχιστο ντεκολτέ, τα χέρια της φαγωμένα από τα οξέα, είναι γυμνά. Δεν τα στολίζει ούτε μια βέρα. Ολόγυρά της στραφτοκοπούν στα πλατιά ντεκολτέ τα ωραιότερα διαμάντια της αυτοκρατορίας. Περιεργάζεται με αληθινή ευχαρίστηση τα βαρύτιμα κοσμήματα και παρατηρεί με έκπληξη ότι και οι άντρας της που είναι συνήθως τόσο αφηρημένος, έχει και αυτός τα μάτια καρφωμένα στα κολιέ και στα αδαμαντοκόλλητα περιδέραια. -Δεν φανταζόμουν πως υπάρχουν τέτοια κοσμήματα, του λέει το βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι. Εκείνος βάζει τα γέλια.

"Σκέψου" συνέχισε εκείνη, "ότι σε όλο το δείπνο, μια και δεν είχα τι να κάνω, βρήκα ένα παιχνίδι. Υπολόγιζα πόσα εργαστήρια θα μπορούσαν να φτιαχτούν με τα πετράδια που φορούσε στο λαιμό της καθεμιά από τις προσκεκλημένες. Όταν ήρθε η ώρα για τις ομιλίες είχα φτάσει σ’ ένα αστρονομικό νούμερο!" "Ξένη", γιατί ήταν αληθινή, σε ένα ψεύτικο κόσμο, με γυμνά χέρια που δάμαζαν τα μέταλλα, και ατίθασες ξανθές μπούκλες να στεφανώνουν ένα μέτωπο που πίσω του ανθούσε η σκέψη, απέναντι στις "κουπ" που γέμιζαν το εντός τους κενό με φλυαρίες...