Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Η πιο αγαθή προσέγγιση του σκουπόξυλου είναι στο παραμύθι που το καβαλάει η μάγισσα και πετάει. Κι όμως, η βαθύτερη κοινωνική φθορά και αποσύνθεση, αποτέλεσμα μακρόχρονης κυριαρχίας της αστικής τάξης, εν καιρώ τυπικά ειρήνης, κατάφερε να βρωμίσει αυτή καθαυτή την έννοια της καθαριότητας στον δημόσιο χώρο. Σαν κακιά μάγισσα, η κυρίαρχη καταναλωτική ιδεολογία θεωρεί το κράτημα του σάρωθρου ως την έσχατη υποτίμηση. Είναι μια πλευρά της προπαγάνδας όσα κουβεντιάστηκαν για τον Αγνωστο Στρατιώτη και την Πλατεία Συντάγματος, καθόλου ορατή με γυμνό μάτι.

Από Νίκο Μπογιόπουλο*

Παρατήρηση πρώτη: Το 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο «πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή -σε υπερπολυτελές κελί- μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.

Αναθερμαίνεται το παζάρι για ΝΑΤΟικής κοπής διευθετήσεις σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, με την «πρωτοβουλία 5x5» της ελληνικής κυβέρνησης (για μια διάσκεψη με τη συμμετοχή Τουρκίας, Αιγύπτου, Λιβύης, Κύπρου και Ελλάδας για τον καθορισμό ΑΟΖ και άλλα ανοιχτά ζητήματα) να αποτυπώνει τις κινήσεις των ΗΠΑ στο παρασκήνιο, στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν την ευρωατλαντική συνοχή, να τρέξουν τα ενεργειακά σχέδιά τους στην περιοχή και να σηκώσουν αναχώματα απέναντι στη διείσδυση άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Γράφει: Παύλος Κ. Παύλου*

Και μόνο το γεγονός ότι έφαγε πόρτα κατακέφαλα ο μοχθηρός, αμετροεπής και τοξικός Ερσίν Τατάρ και μέσω αυτού ο σουλτάνος της Άγκυρας και η αυλή του, η νίκη του Τουφάν Έρχιουρμαν¹ συνιστά σημαντικό γεγονός, που εμπεριέχει και το στοιχείο της ελπίδας. Ένα πρώτο συμπέρασμα που ούτως ή άλλως προβλήθηκε επαρκώς, χωρίς να απουσιάζει το συναίσθημα και η υπερβολή, είναι ότι οι συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριοι (Τ/Κ) έδειξαν με την ψήφο τους ότι αποκηρύσσουν τη λύση δύο κρατών, που αποτελούσε σημαία για τον Τατάρ, και τάσσονται υπέρ της ομοσπονδιακής λύσης με πολιτική ισότητα.