Δίχως να παρεκκλίνει ούτε πόντο κινείται η ελληνική κυβέρνηση στα Ελληνοτουρκικά, πάνω στον «οδικό χάρτη» που συνδιαμορφώθηκε σε πλαίσιο ΝΑΤΟ, με σταθμούς «θετική ατζέντα» - «πολιτικό διάλογο» - ΜΟΕ και προορισμό διευθετήσεις που διασφαλίζουν «ήρεμα νερά» για μπίζνες και λυκοσυμμαχίες του κεφαλαίου στην περιοχή.

Ενδεικτικά, μιλώντας στην εφημερίδα «Μακεδονία» ο Κυρ. Μητσοτάκης ανέφερε ότι «το ταξίδι στην Αγκυρα και η συνάντηση με τον Πρόεδρο Ερντογάν πέτυχαν τον στόχο τους. Εγιναν θετικά βήματα και στα τρία πεδία της διαδικασίας προσέγγισης» («πολιτικός διάλογος», «θετική ατζέντα», Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης). Πρόσθεσε ότι ειδικά η συνάντηση με Ερντογάν «έδωσε συνέχεια σε αυτήν την πορεία προσέγγισης».

Του Αναστάση Γκίκα*

Συμπληρώθηκαν 105 χρόνια από τη Γενοκτονία του Πόντου. Μπορεί μια τέτοια επέτειος να περιοριστεί σε μια «άχρωμη», οστεωμένη, μουσειακού χαρακτήρα τυπική εκδήλωση μνήμης; Κι όμως, στα χρόνια που μεσολάβησαν από τη σφαγή και προσφυγοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων Ποντίων, καταβλήθηκαν μεγάλες προσπάθειες, ώστε τα γεγονότα της εποχής να απογυμνωθούν από την ουσία τους, να συγκαλυφθούν τα πραγματικά τους αίτια και οι διδαχές της Ιστορίας να μη γίνουν κτήμα των Ποντίων, αλλά και γενικότερα του ελληνικού λαού.

Ποιοι ήταν οι βασικοί παράγοντες που συντέλεσαν στη Γενοκτονία των Ποντίων;

• Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις προειδοποιήσεις του ΚΚΕ και δικαιώνουν την κρυστάλλινη θέση του απέναντι στην «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» των Βαλκανίων, πίσω από την οποία στοιχίζονται όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, κοσμοπολίτικες και εθνικιστικές

«Η συμφωνία που φέρνει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για ψήφιση στη Βουλή είναι μια επαίσχυντη συμφωνία, μια συμφωνία κατά παραγγελία των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ, η οποία βέβαια έχει και την αποδοχή της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα που προσδοκά οφέλη. Κι αυτό είναι το κύριο, το κρίσιμο ζήτημα και για τους δύο λαούς, και της Ελλάδας και της γειτονικής χώρας, της ΠΓΔΜ.

Είμαστε στο 1960. Η άρχουσα τάξη, το Παλάτι και τα «μεγάλα αφεντικά», οι Αμερικανοί δεν μπορούν να χωνέψουν ακόμη τη μεγάλη εκλογική έκπληξη του 1958, όταν η ΕΔΑ με κορμό και καθοδηγητή το ΚΚΕ πήρε το 25% των ψήφων και αναδείχτηκε δεύτερο κόμμα. Μια εξέλιξη που έδειχνε ότι σχεδόν δέκα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου και παρά το όργιο βίας, τρομοκρατίας, εκτελέσεων, φυλακίσεων και εκτοπισμών που ακολούθησε, οι δεσμοί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας με τις πλατιές λαϊκές μάζες παραμένουν ακατάλυτοι.