Του Στάθη Παπαδόπουλου *

Σαν σήμερα, στις 12 Μάη του 1916, εκτελείται ο κομμουνιστής και ηγέτης της Ιρλανδικής εξέγερσης του 1916, Τζέιμς Κόνλι. Με το θάνατο του κλείνει η μεγαλύτερη εβδομάδα –αυτή της εξέγερσης– στην ιστορία της Ιρλανδίας, όμως ανοίγει και μία νέα περίοδος, βαθιά επηρεασμένη από τη ζωή του. Γιατί με τη ζωή και το θάνατο του, ο Κόνλι, επηρέασε τα πράγματα από τις μέρες του έως τις δικές μας, γύρω από το ζήτημα της Ιρλανδίας και την υπόθεση του προλεταριάτου. Για το λόγο αυτό το κείμενο θα σταθεί στα γεγονότα που διαμόρφωσαν τη σκέψη και τη δράση του Κόνλι, την στρατηγική των επαναστατών σοσιαλιστών, την πολιτική κληρονομιά που άφησαν πίσω τους και στην ιστορία της Ιρλανδίας γενικότερα. Επομένως θα γίνει μία αναδρομή στην ιστορία της Ιρλανδίας πριν από τον Τζέιμς Κόνλι αλλά και μετά, υπό την σκέψη του Μαρξισμού-Λενινισμού (Μαρξ,Ένγκελς,Λένιν,Στάλιν).

Πλήθος κόσμου, χιλιάδες και χιλιάδες άτομα, συμμετείχαν στη μεγάλη διαδήλωση που έγινε το απόγευμα του Σαββάτου στο Μάλμε της Σουηδίας, βροντοφωνάζοντας «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», ανεμίζοντας παλαιστινιακές σημαίες, ζητώντας να σταματήσει η γενοκτονία από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ.

Με αφορμή τη μέρα της Μητέρας

               «….Κι ένα τέταρτο μητέρας
               αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει.
               Που να το ανακράξεις
               σε στιγμή μεγάλου κινδύνου…»

Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον

Από Σοφία Χουδαλάκη*

Σήμερα δεν γιορτάζει προσωπικά καμία μητέρα, σήμερα γιορτάζει η Μητρότητα. Υπάρχουν πολλά είδη Μητρότητας, υπάρχουν οι μανάδες που γεννάνε και αναθρέφουν. Υπάρχουν οι μανάδες που αναθρέφουν δίχως να έχουν γεννήσει. Υπάρχουν οι γιαγιάδες που γίνονται μανάδες. Υπάρχουν οι μανάδες των ιδρυμάτων, που μέσα στην αγκαλιά τους θεραπεύουν τους πόνους και τις πληγές που χάραξαν άλλοι. Από όλες αυτές, ας μιλήσουμε αυτή τη φορά για εκείνη τη μάνα που παλεύει με την αναπηρία του παιδιού της. Αυτή η «Γιορτή της Μητέρας» ας αποκτήσει, επιτέλους, μια πραγματική-κοινωνική αξία δίνοντάς μας την ευκαιρία να στρέψουμε το βλέμμα μας στις μητέρες «ειδικών ικανοτήτων», τόσο «ειδικών» όσο είναι και οι ικανότητες των παιδιών τους.