Γράφει: Κώστας Λουλουδάκης:

4 Σεπτεμβρίου 1970

Η μέρα άρχιζε με ένα πείραμα: αυτό της ειρηνικής σοσιαλιστικής αλλαγής στη Χιλή. Ηγέτης αυτού του πειράματος ήταν ο μαρξιστής Σαλβαδόρ Αλιέντε, επικεφαλής της «Λαϊκής Ενότητας», ενός συνασπισμού στον οποίο συμμετείχαν το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Ριζοσπαστικό Κόμμα, η Κίνηση Ενωμένης Λαϊκής Δράσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, η Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση και οι χριστιανοδημοκράτες.

Ο Αλιέντε έδωσε αμέσως το στίγμα της κυβέρνησης: «Θριαμβεύσαμε με αποστολή μας να ανατρέψουμε οριστικά την ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση, να τελειώνουμε με τα μονοπώλια, να πραγματοποιήσουμε μια βαθιά, άξια του ονόματός της αγροτική μεταρρύθμιση, να ελέγξουμε το ισοζύγιο των εισαγωγών και των εξαγωγών και, επιτέλους, να εθνικοποιήσουμε τις τράπεζες. Αυτοί είναι οι πυλώνες οι οποίοι θα στηρίξουν την πρόοδο της Χιλής, δημιουργώντας το κοινωνικό κεφάλαιο που θα επιτρέψει την ενίσχυση της ανάπτυξής μας » (monde-diplomatique 14 Σεπτεμβρίου 2013 Οι φοιτητές ξεσκονίζουν ένα εικόνισμα http://archives.monde-diplomatique.gr/spip.php?article465 ).

Όμως το πολιτικό πείραμα  της Λαϊκής Ενότητας διακόπηκε!

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Όπως έχει διαπιστωθεί ιστορικά, τα δεξιά κινήματα σ’ όλη την Ευρώπη και Β. Αμερική έχουν προκαλέσει έντονες συζητήσεις στα πολιτικά κατεστημένα και παραλληλισμούς, σύμφωνα με την καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Columbia Sheri Berman, σχετικά με την άνοδο του φασισμού στην δεκαετία του 1920 και 1930 και στις μετέπειτα περιόδους.

Ο φασισμός συνδέεται στενά με την Ευρώπη, μεταξύ των Παγκόσμιων Πολέμων και τα εμπλεκόμενα κινήματα, αφού πήραν την εξουσία σε Ιταλία και Γερμανία, όπου έφεραν χάος σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες παρά το γεγονός ότι οι φασίστες διέφεραν από χώρα σε χώρα, αλλά είχαν βαθιά αντίθεση για την δημοκρατία, φιλελευθερισμό και καχυποψία για τον καπιταλισμό.  Εκμεταλλεύτηκαν τους θρησκευτικούς και φυλετικούς όρους, όπως ορίζεται το έθνος, για να αντικαταστήσουν την φιλελεύθερη δημοκρατία με ένα νέο τύπο πολιτικής τάξης σ’ ένα ενοποιημένο καθαρό έθνος με την καθοδήγηση ενός ισχυρού ηγέτη.

* Αμετανόητοι και προκλητικοί

Με την ανακοίνωση των ποινών τελειώνει στις 24 Αυγούστου 1975 η δίκη των πρωταιτίων του στρατιωτικοφασιστικού πραξικοπήματος της 21ης Απρίλη 1967. Το Δικαστήριο επιβάλλει την ποινή του θανάτου στους τρεις αρχιπραξικοπηματίες Γ. Παπαδόπουλο, Γ. Μακαρέζο και Στ. Παττακό, κρίνοντάς τους ενόχους για τα αδικήματα της εσχάτης προδοσίας και της στάσης.

Η δίκη είχε αρχίσει στις 28 Ιούλη 1975 σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των Φυλακών Κορυδαλλού, για λόγους ασφαλείας.

Λίγα λεπτά πριν την έναρξη της διαδικασίας, ο Παπαδόπουλος παίρνει το λόγο και δηλώνει:

«Υπήρξα αρχηγός της επαναστάσεως (…). Ως εκ τούτου αναλαμβάνω την ευθύνη πλήρως, δι’ όλους όσοι συμμετέσχον εις την εκδήλωσίν της και δι’ όσα έπραξαν εντός του πνεύματος των διαταγών. Δε θα με ξανακούσητε εις το Δικαστήριόν σας. Θα αναμένω την απόφασίν σας (…)».

• Το μέγα “θαύμα” του... καπιταλισμού και ο χάρτης της τεράστιας κοινωνικής ανισότητας

Γράφει: Δάνης Παπαβασιλείου*

Ο Άνταμ Σμιθ, ο θεμελιωτής της θεωρίας της «ελεύθερης αγοράς», έλεγε ότι «για να υπάρχει ένας πάμπλουτος πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιοι φτωχοί».

Αυτά έλεγε ο Σμιθ, το 1776, στο έργο του «Ο πλούτος των εθνών», το ευαγγέλιο του καπιταλισμού.

Σήμερα, μετά από 241 χρόνια, το 2017, για να υπάρχει ένας δισεκατομμυριούχος πρέπει να υπάρχουν 2.950.000 φτωχοί! Και αυτό ονομάζεται πρόοδος…

Aυτό και άλλα εντυπωσιακά στοιχεία αποκαλύπτει η έρευνα του Boston Consulting Group (BCG) για το πως μοιράζεται ο πλούτος (και η φτώχεια) στο σημερινό κόσμο.

Τα στοιχεία της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο «Βήμα της Κυριακής», σε άρθρο του δημοσιογράφου Τάσου Μαντικίδη, και σε συνδυασμό με τα στοιχεία της Credit Suisse και της  Wealth-Χ, δίνουν έναν ανάγλυφο χάρτη της τεράστιας κοινωνικής ανισότητας.