Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενο/ανάλυση “αλιεύσαμε” προ ημερών στον Ημεροδρόμο. Τίτλος του “Ποιος κρατάει τη σημαία” και συγγραφέας του ο Δάνης Παπαβασιλείου. Το κείμενο αυτό θα μπορούσε, βέβαια, να δημοσιευθεί από μόνο του, χωρίς οποιοδήποτε δικό μας εισαγωγικό σημείωμα. Βιώνοντας, ωστόσο, και στην Κύπρο το θέμα της σημαίας -πρωτίστως της ελληνικής- τον τρόπο χρησιμοποίησής της και τους συμβολισμούς που κάποιοι είτε ευθέως είτε συνειρμικά της έδιναν, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως αυτά που ο συγγραφέας του κειμένου αναφέρει για την Ελλάδα, ισχύουν -σε μεγάλο βαθμό- και για την Κύπρο.

Βέβαια μπορεί στην Κύπρο να μην υπήρξε ο εμφύλιος που υπήρξε τα τέλη της δεκαετίας του 40 στην Ελλάδα, έγινε, όμως εισαγωγή αυτουνού του εμφύλιου στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Κι εκεί που είχαμε αρχικά ένα σωματείο με... ακραιφνείς “εθνικόφρονες”, αλά και... “Ελληναράδες” -εξ’ ου και στο όνομα της ομάδας αυτής, ΑΠΟΕΛ, α δύο τελευταία ψηφία διαβάζονται σε “Ελλήνων Λευκωσίας” (κάποιοι άλλοι βέβαια το διάβαζαν και “εθνικοφρόνων Λευκωσίας)- αίφνης εισήχθη και στην Κύπρο η “απαίτηση” για δηλώσεις κατά των κομμουνιστών. Βλέπετε, για να παίζουν ποδόσφαιρο στο ΑΠΟΕΛ έπρεπε με δήλωσή τους να αποδείξουν την... ελληνικότητά τους! Για να δημιουργηθεί, έτσι -1948- η Ομόνοια -αφού οι Αριστεροί ποδοσφαιριστές του ΑΠΟΕΛ δεν υπέγραφαν τέτοιες δηλώσεις- και μια σειρά άλλα σωματεία... Για να σχηματιστεί ο  χάρτης του κυπριακού ποδοσφαίρου όχι σε αθηλτικά - ποδοσφαιρικά δεδομένα, αλλά πολιτικά, ιδεολογικά και -όσον κι αν τούτο φαίνεται σήμερα παράξενο και παράδοξο- εθνικιστικά...

* Το ερχόμενο Σάββατο, 19 Αυγούστου, στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου

Άρωμα φλαμέγκο και ταγκό μαζί με το χαρακτηριστικό ταμπεραμέντο των πορτογαλικών fado σκορπά στην Πάφο, την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2017, η ιέρεια  των fado,  Misia, η οποία από την αρχή της καριέρας της χαρακτηρίστηκε πρωτοπόρος, πνεύμα ελεύθερο ενώ οι πιο «τολμηροί» την συγκρίνουν με την ντίβα του είδους, Αμαλία Ροντρίγκες.

Δίνει μία μόνο συναυλία, το Σάββατο 19 Αυγούστου, στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου στο πλαίσιο του προγράμματος «Η Σκηνή που Ταξιδεύει».

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει ανοίξει παγκόσμια μια μεγάλη συζήτηση για αναθεώρηση της ιστορίας και πορείας λαών και χωρών εξαιτίας σωρείας αλλαγών που συντελούνται σε διάφορους τομείς παγκόσμια.

Στόχος αυτής της προσπάθειας είναι να αναπτυχθούν ερμηνείες για οποιοδήποτε θέμα κατέχει κεντρική θέση στη δημόσια ιστορία και πορεία ενός λαού και μιας χώρας και που έχει καθιερωθεί μέσα από μύθους και στερεότυπα που κυριάρχησαν για πολιτικούς και όχι επιστημονικούς λόγους και αναπαράγονται πλατιά από τα ΜΜΕ και τα σχολικά εγχειρίδια χωρίς αναγκαστικά να τεκμηριώνονται.

Επιδίωξη αυτών των μυθολογιών είναι να υπηρετήσουν υποταγμένες πολιτικές αναγκαιότητες και να πολεμήσουν την αντίθετη σκοπιμότητα και να πείσουν τους οπαδούς τους για τον διακαιωματικόμυθο.

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος

Το γεγονός ότι σαν σήμερα*, στις 13 Αυγούστου 1961, ξεκινούσε η ανέγερση του τείχους του Βερολίνου αποτέλεσε αφορμή για την εκτόξευση της γνωστής καθεστωτικής προπαγάνδας.

Αφιερώνουμε το παρακάτω κείμενο «Για το τείχος του Βερολίνου» και τα ιμπεριαλιστικά τείχη στα κάθε λογής… τούβλα της φαιάς προπαγάνδας και της ιστορικής παραποίησης. 

***

Δεν υπάρχει επιτελείο προπαγάνδας που να μην έχει υπηρετήσει εκείνη την υπέροχη ρήση: «Ποτέ μην αφήνεις την πραγματικότητα να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία»…

Πόσο «ωραία» όμως είναι η ιστορία που μας διηγούνται κάθε χρόνο τέτοια μέρα οι νικητές του «ψυχρού πολέμου» λόγω της επετείου από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9/11/1989;

Λίγο να ξίσεις την λουστραρισμένη βιτρίνα εκείνο που αμέσως θα προκύψει είναι το ρυτιδιασμένο, το μουμιοποιημένο κουφάρι των προ 27ετίας επινικίων τους περί «ελευθερίας» και «ευημερίας» που δήθεν θα βασίλευαν στον κόσμο μετά την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος». Ένας όρος που ακόμα κι αυτόν -οι… σοκαρισμένοι σήμερα από τη νίκη του κατασκευαστή Τείχους στα σύνορα ΗΠΑ με Μεξικό, του Τραμπ- τον δανείστηκαν από τον Γκέμπελς αφού εκείνος τον είχε χρησιμοποιήσει στο ραδιοφωνικό του διάγγελμα στις 12/2/1945…