Γιατί λαοί και χώρες ξαναγράφουν την ιστορία και πορεία τους

Οι πιο βίαιες, άδικες και γεμάτες προκαταλήψεις είναι εκείνες που εκπορεύονται από ιδεολογικά και πολιτικά κίνητρα. Σκοπός αυτών των αναθεωρήσεων είναι η κοινωνία να αντιμετωπίσει κριτικά το παρελθόν και να συζητήσει με ορθολογισμό, νηφαλιότητα και με κουλτούρα διαλόγου τα αναδυόμενα προβλήματα μακριά από τους ψεκασμούς και τις φαντασιώσεις του παρελθόντος για να μπορέσει ο ενδιαφερόμενος και εμπλεκόμενος λαός και χώρα να διαμορφώσουν τις εξελίξεις του μέλλοντος.

Μέσα σ’ αυτό το κουβάρι συγκαταλέγεται και η δική μας ιστορία και πορεία όπου σαν ελληνοκύπριοι που αποτελούμε την πλειοψηφία του κυπριακού λαού έχουμε την ευθύνη της διαχείρισης της Κύπρου.

Με αυτό το πνεύμα ξεκίνησε και ο αγώνας της ΕΟΚΑ το 1955 έπειτα από την απόρριψη και μη αποδοχή των προτάσεων των Βρετανών για αυτοκυβέρνηση και στη συνέχεια μέσω δημοκρατικών διαδικασιών θα φθάναμε στην ολοκλήρωση της ανεξαρτησίας μας.

Στην πορεία του κυπριακού αγώνα και πορείας του λαού μας για το αύριο, αναπτύχθηκαν αναρίθμητοι μαξιμαλισμοί, σκληρές γραμμές, διαφωνίες, στρατηγικές, προειδοποιητικοί πόλεμοι και συγκρούσεις, και συνάμα λάβαμε και μερικές δεκάδες ψηφίσματα και παροτρύνσεις από διεθνούς οργανισμούς για συμβιβασμό και λύση του κυπριακού.

Λόγω συνεχών αρνήσεων, υπερεκτιμήσεων, λαθών, του προδοτικού πραξικοπήματος της χούντας και ΕΟΚΑ Β, φθάσαμε στην κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους και την προσφυγοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας ένεκα της τουρκικής εισβολής και κατοχής και από ενιαίο κράτος να βρισκόμαστε σήμερα σ’ ένα διχοτομημένο τόπο και αποξενωμένοι από την κατεχόμενη γη μας που είναι η μεγαλύτερη ήττα και κατάρα.

Παρά τα αναφερόμενα και τις δεκάδες χρόνια προσφυγιάς, ταλαιπωρίων και υποσχέσεων, συνέχεια αναπτύσσουμε ψευδαισθήσεις, οράματα και ένα κυνισμό που αμφισβητούμε τα πάντα και πορευόμαστε με  ένα ψευτοεπαναστατισμό ότι θα αλλάξουμε τα πάντα.

Δυστυχώς δεν έχουμε εκτιμήσει σωστά τις διασπάσεις της απώλειας της πατρώας γης και της διχοτόμησης που δεν είναι μόνο μια πολιτική πράξη αλλά μια κατάρα στο κορμί της Κύπρου γιατί αποκόπτεται ο ομφάλιος λώρος με τη γη μας, την ιστορία και το ψυχισμό μας.

Παρά ταύτα, ένας αριθμός από τους ηγέτες μας κάθε στιγμή προπηλακίζουν και υβρίζουν τους αντίθετους, νομίζοντας ότι βρισκόμαστε σε απολυταρχικό καθεστώς ξεχνώντας ότι η δημοκρατία που υπερασπίζονται είναι αγάπη, μεγαλοψυχία, αυτοσεβασμός και διάλογος.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι συνεχείς διαχρονικοί μαξιμαλισμοί που προβάλουμε δεν απάλλαξαν την Τουρκία από του να φέρει την αποκλειστική ευθύνη και να εγκλωβιστεί στα πλαίσια μιας διαδικασίας για δίκαιη και βιώσιμη λύση.

Διαχρονικά θυσιάζουμε το επιτεύξιμο για χάρη του απροσδιόριστου επιθυμητού και ο λόγος είναι ότι ένας αριθμός πολιτικών με επικεφαλής την Εκκλησία παρά τις συνέπειες της στρατιωτικής ήττας και των συνεπειών που προέκυψαν από την τουρκική εισβολή και κατοχή, δεν αναγνωρίζουν την ήττα μας. Για να γίνει ανατροπή των υφιστάμενων δεδομένων θα πρέπει να προέλθει μέσω μιας πλήρους δικής μας στρατιωτικής νίκης και όχι μέσω της διπλωματίας και συμβιβασμού, πράγμα εσαεί αδύνατο λόγω αδυναμιών και γεωπολικών στρατηγικών και συμφερόντων. Όποτε επιχειρήθηκε στρατιωτική αντιπαράθεση είχαμε χαμένα εδάφη και σμίκρυνση διοικητικής ικανότητας κράτους.

Θα πρέπει όλοι να γνωρίζουμε πως το σύστημα της ομοσπονδίας στηρίζεται στην πολιτική ισότητα των συμπραττόντων μερών και στο διαμοιρασμό πολιτικής εξουσίας, ευημερίας αγαθών κλπ., και γι αυτό ένα σημαντικό μέρος των συμπολιτών μας πιστεύει στην αρχή της πλειοψηφίας ως τη βάση για την συγκρότηση του κυπριακού κράτους πράγμα αδύνατο, λόγω των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου και των υπόλοιπων Συμφωνιών και Συντάγματος του 1960.

Πέραν των αναφερόμενων δυσκολιών προκύπτουν και τα ακόλουθα:- α) οι δυο κοινότητες δεν έχουν ομοιογενή και θρησκευτική ταυτότητα, β) έχουν διαφορετικούς ομφάλιους λώρους, γ) διαφορετικές μητέρας πατρίδες και δ) διαφορετική κουλτούρα και γλώσσα.

Η θεραπευτική λύση για το Κυπριακό είναι η επανένωση του νησιού σε ομοσπονδιακή βάση.

Εφόσον πορευόμαστε μέσα στους κόλπους της ΕΕ, θα πρέπει να γνωρίζουμε πως σήμερα η Ευρωπαϊκή ταυτότητα αποτελείται από πολλές εθνικές ταυτότητες και θα πρέπει να είναι ομόσπονδη και ανοιχτό το ένα μέλος της προς το άλλο με αλληλοσεβασμό χωρίς αλαζονεία και μέσω αυτών επιτρέπεται στα έθνη να δημιουργήσουν μια πλούσια ετερογενή ευρωπαϊκή ταυτότητα στην οποία το καθένα να διατηρεί την μοναδικότητά του, την γλώσσα και κουλτούρα του.

Στην πλατωνική φιλοσοφία κάθε ιδέα, κάθε αξία δημιουργείται μέσω του διαρκούς διαλόγου και όχι μέσω των ταυτοτήτων.

Τέλος, επειδή μπαίνουμε σε καυτή περίοδο, θα υπάρξουν σχέδια, προτάσεις, αντιπροτάσεις, διάλογοι, αποφάσεις και κατά ένα μέρος θα κριθεί η μελλοντική μας πορεία, και καλό θα ήταν να προσγειωθούμε από τώρα και να αναλογιστούμε τι είναι εφικτό στον 21ο αιώνα.

Μετά τον καταποντισμό των συνομιλιών των τελευταίων δυο χρόνων και των αισιόδοξων μηνυμάτων που αποστέλλονταν στον κυπριακό λαό ότι υπάρχει αισιόδοξη προοπτική για λύση και των χαμόγελων που επικρατούσαν στο Κραν Μοντάνα της Ελβετίας θα πρέπει να σοβαρευτούμε για να αντικρύσουμε το μέλλον του τόπου και του ελληνισμού με υπευθυνότητα μακριά των εκλογικών αναμετρήσεων όπως συμβαίνει κάθε φορά που υπάρχουν σοβαρές προσεγγίσεις για επίλυση του Κυπριακού.

Ήρθε η ώρα με υπευθυνότητα να ξαναμετρήσουμε τα κουκιά μας και να αφήσουμε κατά μέρος τις μαξιμαλιστικές αλαζονικές επιδιώξεις που θα μας οδηγήσουν σε νέες αιθεροβάμονες φούσκες όπως και οι προηγούμενες αλαζονικές στρατηγικές μας.

Οι διαχρονικές καταστροφές και ήττες στον ελληνικό και κυπριακό ελληνισμό είναι αμέτρητες και ξεκινούν από τους Πέρσες, Βυζάντιο, Μικρασιατική καταστροφή, κυπριακή ήττα κλπ. και φθάνουμε στην κακή διαχείριση και μη ανασυγκρότηση του κράτους, την διαφθορά σε όλα τα επίπεδα από πολιτική, οικονομία και κοινωνία λόγω ποικίλων φαντασιώσεων, αδιαφορίας, σπατάλης και κακοδιαχείρισης του δημοσίου πλούτου και χρήματος και των κομματικών αντιπαραθέσεων και φιλοδοξιών των εκάστοτε ηγετών.

Εάν θέλουμε να παραμείνουμε όρθιοι και να διαχειριστούμε το μέλλον σ’ ένα αειφόρο εφικτό 21ο αιώνα θα πρέπει να αφήσουμε τις κοκορομαχίες και τις τσαπατσούλικες πολιτικές και τσαμπουκά κατά μέρος γιατί το φθινόπωρο παρά την στασιμότητα των συνομιλιών θα προκύψουν στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ κάποιες διεργασίες με εκπλήξεις ή σοκ και καλά θα είναι να είμαστε προσγειωμένοι και να μη λέμε πολλά λόγια που θα καταλήξουν σε βάρος μας λόγω της προεκλογικής καμπάνιας.